நாவலோ நாவல் : பைனரி பிரைவேட் லிமிடட்

 

FabienMerelle7

“எனக்கு பைனரி பிரைவேட் லிமிடடில் வேலை கிடைத்துவிட்டது… feeling excited”

முகநூலில் ஸ்டேடஸ் போட்டு ஒரே மணித்தியாலத்தில் எழுநூறு லைக்குகள். எண்பத்தியேழு வாழ்த்துக்கள். அதில் இருபது போட்டோ கொமேண்டுகள். பின்னே? பன்னிரண்டு வருடமாக ஒரே வேலைக்கு, ஒரே கொம்பனிக்கு இண்டர்வீயூவுக்கு போன, இன்டர்வியூவுக்கு போவதற்காக சம்பளம் வாங்கிய பேர்வழி, திடீரென்று வேலை கிடைத்துவிட்டது என்று ஸ்டேடஸ் போட்டால், லைக் அள்ளுவானா இல்லையா? ஆனால் ஒரேயொரு உறுத்தல் மாத்திரம். மியூச்சுவல் பிரண்ட்ஸ் இல்லாத ஒரு நண்பியிடமிருந்தும் ஒரு கொமெண்ட் வந்திருந்தது.

“ரெஸ்ட் இன் பீஸ்”

யாரென்று கண்டுபிடிக்கவேண்டும்.

பன்னிரண்டு வருடங்கள். மொத்தமாக எழுபத்துநான்கு இன்டர்வியூக்கள். 105 என்றிருந்த என் ஐ.கியூ அளவு 150க்கு வளரும் வரைக்கும் தொடர்ச்சியான பயிற்சி. இந்த வேலை கிடைப்பதற்கு அப்படி உழைத்திருக்கிறேன். காரணம். சம்பளம். ஐந்தில்லை. பத்தில்லை. மாசம் ஒரு கோடி ரூபாய் சம்பளம். அதுவும் எங்கே? பைனரி பிரைவேட் லிமிட்டடில். சும்மாவா. அத்தோடு இந்த வேலையை வாரத்தின் ஏழுநாட்களும் செய்யவேண்டும். இளைஞர்களுக்கு வேண்டுமானால் இது கடினமானதாக இருக்கலாம். எனக்கோ நாற்பத்தைந்து வயது. நான்கு குழந்தைகள். ஒரு மனைவி.  ஏழு நாட்களும் அலுவலகத்திலேயே வேலை என்பது ஒரு வரம். மனைவிக்கு விஷயத்தை சொன்னேன். சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதித்தாள். “நீ பின்னேரத்தில வீட்டுக்கு வரவே மாட்டியா?”, கட்டிப்பிடிச்சு … சந்தோஷத்தில் .. ப்ச், அதுக்காகவே ஏழு நாட்களும் வேலைக்குப் போகலாம்.

இன்றைக்கு முதல்நாள் வேலை.

அலுவலகம் போகிறேன். கதவு மூடிக்கிடந்த்தது. வாசலில் காவல்காரர்கள் இரண்டு பேர். இடதுபக்கம் மல்லேஸ்வரி.  கழுத்தில் தான் வாங்கிய அத்தனை பதக்கங்களையும் அணிந்திருந்தார். மற்றப்பக்கம் டிம் குக். எனக்கு ஆச்சரியம், பதட்டம் எல்லாமே சேர்ந்து வந்தது. டிம் குக்குக்கே செக்கியுரிட்டி கார்ட் வேலை என்றால் எனக்கென்ன வேலையாக இருக்கும்? இண்டர்வியூவில் வேலை வேணுமா? வேணாமா? என்று கேட்டார்களே ஒழிய, என்ன வேலை என்று சொல்லவில்லை. நானும் சம்பளம் ஒருகோடி என்றவுடன் அதைப்பற்றி விசாரிக்கவேயில்லை. விசாரித்தா படித்தோம்? விசாரித்தா துறையை தெரிவு செய்தொம்? விசாரித்தா காதலித்தோம்? விசாரித்தா கலியாணம் முடித்தோம்? நல்ல சம்பளம். தலையாட்டியாச்சு.

மல்லேஸ்வரியையும் டிம் குக்கையும்  சங்கடத்தோடு பார்த்து சிரித்தேன்.  பதிலுக்கு இருவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். ஹாய் என்றேன். ஒரு சேர ஹாய் என்றார்கள்.

“நீங்கள் டிம் குக்தானே .. எப்பிடி இஞ்ச செக்கியூரிட்டி வேலை பார்க்கிறீங்கள்?”

அவர் பதில் பேசவில்லை. இலத்திரனியல் கார்டை செருக, அங்கே இருந்த கதவு மறைந்துவிட்டது. எங்கே போனதென்று தெரியவில்லை. உள்ளே நுழைந்தேன். சின்ன டிக் சத்தம். பின்னாலே கதவு மீண்டும் வந்துவிட்டது. குக்கையும் காணவில்லை. மல்லேஸ்வரியையும் காணவில்லை. அந்த ஆச்சரியத்தோடேயே உள்ளே பார்த்தேன். என்னத்த சொல்ல. அடுத்த பந்தி விளங்கினால் நானும் தொடர்கிறேன். நீங்களும் வாசியுங்கள். விளங்கவில்லையா. நிறுத்திவிடுங்கள். நானும் எழுதவில்லை.

கண்ணை மூடுங்களேன். என்ன தெரியுது? ஒன்றுமே இல்லை, இருட்டு அல்லவா? இப்போது கண்ணை திறவுங்கள். எல்லாமே தெரிகிறதல்லவா? கண்ணை மீண்டும் மூடுங்கள். இருட்டு. தட்டித்தடுமாறி வீட்டுக்கு வெளியே வாருங்கள். ட்ரெயினில் அவசர அவசரமாக வாசிப்பவர்கள் அப்படியே இருக்கலாம். அலுவலகத்தில் இருப்போர், கண்ணை மூடியபடியே கண்ணாடி யன்னலருகே செல்லுங்கள். இனி கண்ணை திறவுங்கள். இப்பொது தெரியும் உலகம் வேறு அல்லவா? இரண்டு செக்கனுக்கு முன்னர் பார்த்த காட்சி இப்போது இல்லை அல்லவா? யோசியுங்கள். இதிலே ட்ரெயினில் இருப்பவர்கள் இருந்த இடத்தைவிட்டு நகரவேயில்ல. ஆனால் கண்ணை மூடி திறக்கும்போது யன்னல் கண்ணாடியால் காணும் காட்சிகள் வேறு வேறாக இருக்கிறது. இப்படி கண் மூட முதல் இருந்த உலகமும், மூடித்திறந்த பின்னர் இருக்கப்போகும் உலகமும் நமக்கு  வேறு வேறாக இருந்தாலும், தமக்குள்ள தொடர்புடையதாக இருப்பதால் அவ்வளவாக உறுத்தாது.. ஆனால் கண்மூடி பலகாலம் இருந்துவிட்டு, கண் திறந்தால் அத்தனை காட்சிகளும் முற்றாகவே மாறியிருக்கும்.

இந்த வரவேற்பறையின் வடிவமைப்பு ஒவ்வொருமுறையும் கண்ணை மூடி திறக்கும்போது மாறிவிடுகிறது. கண்ணை திறந்து வைத்திருக்கும்போது மாறாமல் அப்படியே இருக்கும் காட்சி, மறந்தும் இமைத்துவிட்டோமானால், அப்புறம் அது முற்றிலும் வேறாக, ஏதோ வேறு ஒரு அலுவலகத்தில் இருக்கும் பீலிங்கை கொடுத்துவிடுகிறது. என்ன குழப்புகிறதா? எனக்கும்தான்.

ரிசப்ஷனுக்குள் நுழைந்தேன். கண்ணை மூடித்திறந்தேன்.
அழகான மேசை. நீலக்கலர் டை, கோர்ட், ஷூட் போட்டபடி ஆஜானுபாகுவான ஒருத்தன். “வணக்கம்” என்றான்.
ஒரு கண் வெட்டு.
அதே கோர்ட், டை, குட்டைப்பாவாடை.
மீண்டும் கண் வெட்டு.
“என்னை அப்படி பார்க்காதே” டீ ஷேர்ட் போட்டிருந்தாள். தாய்லாந்துக்காரி. எவனுக்கு வேண்டும்?
கண்ணிமைத்தேன்.
வாவ். இம்முறை ஒரு காஞ்சிபுரம். இமைக்க மறந்தேன். காஞ்சிபுரம் பேசியது.

“என்ன வணக்கம் சொன்னதற்கு பேசாமால் நிற்கிறீர்கள்?”

காஞ்சிபுரம் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். மறந்தும் நான் இமைத்துவிடக்கூடாதே கடவுளே.

“வணக்கம், ஐ ஆம் .. நியூ எம்புளோயி”

என்றேன்.

“ரெஸ்ட் இன் பீஸ்”

ஆ. நீ தானா அந்தக்குயில். டென்ஷனில் நிமிர்ந்தால், நீக்ரோகாரி இன்னமும் சிரித்துகொண்டிருந்தாள். அடச்சிக் அவசரத்தில் தெரியாத்தனமாக கண் இமைத்துவிட காஞ்சிபுரம் பறந்துவிட்டது. மிஸ் பண்ணிவிட்டேனே. அவசரமாக மீண்டும் கண்ணிமைத்தேன். இத்தாலியன். மீண்டும் கண்வெட்ட, ஒரு கிழவி. மீண்டும் கண்வெட்ட, தடித்த மீசை அமெரிக்கன். பட பட பட வென்று கண்ணடித்து காஞ்சிபுரத்தை தேடினால், ம்ஹூம் …. எப்போதாவது மீண்டும் வரத்தான் வேண்டும். சாத்தியங்கள் எல்லாமே வரையறுக்கப்பட்டவைதான். ஆனால் எவ்வளவுதரம்தான் கண்ணடிப்பது?

“இந்த ஆசனத்தில் இன்னும் சரியாக பத்தாவது நிமிடத்தில் வந்தமருங்கள். உங்கள் மேலதிகாரி வந்து அழைத்துச்செல்வார். அதுவரை நீங்கள் இந்த ஆசனத்தில் இருக்கலாம். அல்லது இல்லாமலும் போகலாம்”

அவன் சிரிக்காமலேயே சொன்னான். வயிற்றைக் கலக்கியது. ஆனால் பாத்ரூமில் போய் ரிஸ்க் எடுக்க தயாராக இல்லை. பேசாமல் கதிரையில் போயிருந்தேன்.

“தனியே இருக்கிறீர்கள். பாட்டுக் கேட்கிறீர்களா? அல்லது நிசப்தம் கேட்கிறீர்களா??” 

மண்டை கிர்ரென்றது. நிசப்தம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாததால் பாட்டே ஓகே என்று பட்டது. போடச்சொன்னேன். இரண்டு பெரிய பஞ்சுத்துண்டுகளை கொண்டுவந்து கையில் கொடுத்தாள் அந்த சைனீஸ்காரி. போய் தன் காதுகள் இரண்டிலும் பஞ்சை அடைத்துவிட்டு பாட்டை ப்ளே பண்ணினான். சக்ஸபோன் அலறியது. காதை இறுக்கிப் பொத்தினேன்.  கொஞ்சம் லைட்டாக திறக்க, பாட்டு சத்தத்தில் செவிடு கிழிந்தது.

“எல்லாமே நம் வாழ்வில் இரண்டாக உள்ளது. காலம் ஒரு டூயட். அதிலே இரவு பகல் இரண்டும் உண்டு.” 

எஸ்பிபியும் கத்ரியும் கதற, நானும் பஞ்சுதுண்டுகளை காதுகளில் அடைத்துக்கொண்டேன். ஏன் இவர்கள் டூயட் பாட்டு போடுகிறார்கள்? அடடா. சிடுவேஷன் சோங். இங்கே எல்லாவற்றுக்கும் இரண்டு ஒப்ஷன்கள். மல்லேஸ்வரி. டிம் குக். கதவு இருக்கு, இல்லை. கண்ணைத்திறந்தால் ஒரு காட்சி மாறுகிறது. ஒன்று அலற அலற பாட்டுப் போடுகிறார்கள். அல்லது நிசப்தம். பெண்கள் கூட ஒன்று … ஒருவர் முதுகில் தட்ட, திரும்பிப்பார்த்தேன்.

ஸ்டீவ் ஜொப்ஸ்.

அட. இவர் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறாரா? கண்ணை இமைக்காமல் பின்தொடர்ந்தேன்.

“நீங்கள் இப்போது கண்ணை தாராளமாக இமைக்கலாம், அந்த வரவேற்பறை வடிவமைப்பு வெறும் மாதிரிதான்”

“புரியவில்லை .. ”

“இப்போதுதானே இணைந்திருக்கிறீர்கள். போகப் போக புரியும்.”

ஸ்டீவ் கண்ணடித்தார். அவர் அலுவலக அறை. முழுதுமே வெள்ளையாக இருந்தது. தளபாடங்கள் எதுவும் இல்லை. வெற்று அறை. அவர் வழமை போல கழுத்துவரை சுவட்டர் போட்டு டெனிம் அணிந்திருந்தார்.

“இருக்கப்போகிறீர்களா?”

நின்றுகொண்டே கேட்டார். இருப்பதென்றால் தரையில் இருக்கவேண்டும். இவருடைய சுயசரிதை ஏற்கனவே வாசித்திருந்ததால், “வேண்டாம், நிற்பதே வசதி” என்றேன். அடுத்த ஐந்து நிமிடங்கள் பேசவில்லை. அவரும் பேசவில்லை. நானும் பேசவில்லை. கண்ணை சிமிட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார். அப்படியே ஸ்டீவ்!

young-steve-jobs-1-e1317873981447திடீரென்று பேசத்தொடங்கினார்.

“உலகத்தின் மிகச்சிறந்த நிறுவனம் எது தெரியுமா?”

தயங்காமல் பதில் சொன்னேன்.

“அப்பிள்”

“ச்சிக்…தே ஆர் ஷிட்”

ஸ்டீவ் முகம் சுழித்தார். ஆச்சரியமாக இருந்தது. இவர்தானே உயிரைக்கொடுத்து அந்த நிறுவனத்தை கட்டியமைத்தார். இப்போது அதையே ச்சிக் என்றால், வேறு எந்த நிறுவனமாக இருக்கும்?

“பைனரி .. பைனரி பிரைவேட் லிமிடட்தான் … உலகின் மிகச்சிறந்த நிறுவனம்.. ”

“ஏன் அப்பிடி சொல்லுறீங்கள்?’

“உலகில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அத்தனை வெற்றிகரமான நிறுவனங்களும் ஒருகட்டத்தில் தேங்கிவிட்டது. போர்ட், ஐபிஎம், அப்பிள், ஜிஎம், மில்க்வைட் .. காரணம் சமரசம். கொம்புரமைஸ், ஆரம்பத்தில் சமரசம் செய்யாமல் வெற்றிக்காக உழைப்பவர்கள், வெற்றி வர ஆரம்பித்தவுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமரசம் செய்யத்தொடங்கிவிடுகிறார்கள். சமரசம் செய்வது என்பது .. உச்சப்பட்ட சிந்தனையிலிருந்து கீழே இறங்கிவருவதே .. அதுவும் ஒருவகையில் தோல்வியே. அதனாலேயே பைனரி நிறுவனத்தில் சமரசம் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை”

“விளங்கவில்லை?”

“இங்கே எல்லாமே இரண்டுதான். இருக்கு. இல்லை. ஒன்று. பூச்சியம். பைனரி. ஒன்று செய்வது. அல்லது செய்யாமல்விடுவது. இரண்டும் கெட்டான் என்ற நிலையே எங்கள் நிறுவனத்தில் இல்லை”

“அது சரியல்லவே .. ஒருத்தன் சமவுடமை கொள்கை பற்றி கொஞ்சம் சீரியஸாக கதைத்தால் உடனேயே அவனை கம்யூனிஸ்ட் என்று அடைத்துவிடுகிறோம். இன்னொருவன் கம்யூனிஸ்டை எதிர்த்தால் உடனே அவனை முதலாளித்துவவாதி என்று பட்டம் சூட்டுகிறோம். புலிகள் செய்வதை எதிர்த்தால் உடனே சிங்களவனுக்கு சொறிகிறான் என்கிறோம். புலிகளை ஆதரித்தால் தீவிரவாதிகள் என்கிறோம். ஒருவன் கம்யூனிச சிந்தனைகளில் பொருத்தமானது என்று தான் நினைப்பதை கொண்டாடி, ஏனையவற்றை விமர்சித்து, முதலாளித்துவத்தின் நல்லதை ஏற்றுக்கொண்டு, கெட்டதை எதிர்த்து, புலிகள் செய்த பல நல்ல விஷயங்களை கொண்டாடி, தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி தன்னியல்போடு இருக்கமுடியாதா? நடுவு நிலைமை என்று ஒன்று இருக்கிறதல்லவா? ”

“நடுவு நிலைமை என்பது ஒரு போலி வார்த்தை. இங்கே எவனும் நடுவு நிலைமையாளன் கிடையாது. ஆனால் அப்படி காட்டிக்கொள்ளும் புத்திசாலித்தனம் பலருக்கு இருக்கும். மனசளவில் எல்லோரும் ஒரு தரப்பு வாதத்தின் மீது ஒரு சொப்ட் கோர்னர் வைத்திருப்பார்கள். நல்லது கெட்டது தெரிந்தவர்களும் அதை செய்வார்கள். அதையும் தாண்டி நடுவுநிலைமையாக இருப்பவர்கள், அங்கேயும் இல்லாமல், இங்கேயும் இல்லாமல், இரண்டு பக்கமும் நல்ல பிள்ளை பெயர் வாங்க முயற்சி செய்யும் பேர்வழிகள். அல்லது நடுவு நிலைமை என்ற பெயரால் அரசியல் கபடி ஆடுபவர்கள். கபடி கபடி கபடி என்று அப்பிடி இப்பிடி ஓடி அங்காலப்பக்கம் போய் தொட்டுவிட்டு, உச்சிக்கொண்டு இங்கால ஓடிவந்திடுவாங்கள். இது எல்லாவற்றையும் விடுத்து ஒருவித யோக நிலையில் இருக்கும் நடுவுநிலைமைவாதிகளால் எந்த ஆணியையும் புடுங்க முடியாது. ஆனால் பேசுவார்கள். சமயத்தில் எழுதவும் செய்வார்கள்.”

“விளங்கவில்லை..”

“உதாரணத்துக்கு .. காந்தி .. அகிம்சையே வழி என்றார், ஆயுதப் பக்கம் தலையே வைத்துப்படுக்கவில்லை. அது போர்த்தந்திரத்தின் ஒரு உச்சம். சேகுவாரோ காஸ்ட்ரோ ஆயுதமே வழி என்றனர். போர்த்தந்திரத்தின் இன்னொரு உச்சம். அப்படித்தான் ஸ்டாலின், சேர்ச்சில், அலெக்சாண்டர், பண்டாரவன்னியன், பிரபாகரன், கட்டபொம்மன், மகிந்த, ஹிட்லர் .. நல்லவன், கெட்டவன் யாரென்பது முக்கியமில்லை, ஆனால் இவர்கள் எல்லோருக்குமிடையில் ஒரு பொதுத்தன்மை இருக்கிறது. எதையுமே சமரசம் செய்யாமல் இருந்தவர்கள்தான் இவர்கள். சிலர் வென்றிருக்கிறார்கள். சிலர் தோற்றிருக்கிறார்கள். ஒருவன் வெல்லவோ, தோற்கவோ இல்லை என்றால், அவன் பேசாமல் கம்மென்று இருந்திருக்கிறான் என்று அர்த்தம்.. உலக வரலாற்றில் நடுவுநிலைமை பேசியவர்கள் என்னத்தை சாதித்தார்கள். அணிசேரா நாடுகள் மீட்டிங் போட்டு பேசியதைவிட எதை சாதித்தன? நடுவுநிலை பேசி வெற்றியடைந்த ஒரு அரசியல் குழுவை சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்? மண்டேலா கூட வென்ற பின்னரேயே நல்லிணக்கத்தைப் பற்றி பேசினார். சுதந்திரத்துக்கு முன்னரல்ல.”

“ஆனா … தோக்கிறதைவிட பேசாம இருக்கிறதே பெட்டர் இல்லையா?”

“அதுதான் விஷயம். பேசாமா இருக்கலாம் என்கின்ற சாத்தியம் இருக்கிறதாலதானே வெற்றிக்காக எல்லோரும் போராடவில்லை. எவருமே பேசாமலேயே இருக்கமுடியாது. எல்லோருமே போராடியே ஆகவேண்டும். ஒன்று வெற்றி. அல்லது தோல்வி. இப்படி இரண்டு சந்தர்ப்பங்களை மட்டுமே கொடுத்தால் எல்லோரும் என்ன செய்வார்கள்?”

“வெற்றிக்காக போராடுவார்கள்”

“அதுதான் எங்கள் வழி .. இங்கு எல்லாமே இரண்டுதான். இருக்கு இல்லை. இடையில புடுங்க முடியாது. அதனால் எல்லோரும் வெற்றிக்காக மட்டுமே போராடுவார்கள். போராடவேண்டும். இல்லையென்று மறுப்பவர்கள் எதிரிகள். இங்கே நடுவுநிலைமை என்ற கதைக்கு இடமில்லை. நீ ஒன்று புலி. அல்லது சிங்கம். இரண்டுக்கும் நடுவில் இருக்கமுடியாது”

பைனரி திங்கிங். இது எந்தளவுக்கு சரியான அணுகுமுறை என்று எனக்கு புரியவில்லை. ஒன்றுக்கும் பூச்சியத்துக்குமிடையில் எண்ணற்ற சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கின்றன. 1.1, 1.2, …1.9, 1.01, 1.02.. 1.09.. 1.000000…1.99999.. இப்படி முடிவிலி சாத்தியக்கூறுகள். தோல்வியால் பாதகமில்லை, போனா மசிர்தானே என்ற நிலையில் வெற்றிக்காக போராடுவது வேறுவிஷயம். ஆனால் இருப்பதை காத்துக்கொள்வது இன்னொன்று அல்லவா?. கேட்டேன்.

“இந்தவகை சிந்தனை இருப்பவர் இந்த நிறுவனத்தில் வேலை செய்யமுடியாது. நாங்கள் இந்த நிறுவனத்தில் செய்யும் பொருட்கள் சின்னன் பொன்னன் பொருட்கள் கிடையாது.. அதை செய்வதற்கு இருக்கு, இல்லை என்கின்ற ஓர்ம அணுகுமுறையே வேண்டும், சமரசங்களுக்கு இடமில்லை. சமயத்தில் கொலையே செய்யவேண்டிவரும். யோசிக்கமுடியாது”

“அப்படி என்னதான் நீங்கள் செய்கிறீர்கள்?”

“நாடுகள்”

“ஆ?”

“ஆம். நாடுகளை உற்பத்தில் செய்கிறோம். எல்லைகளை வகுத்து, சமூக பொருளாதார கட்டமைப்புகளை தயாரித்து, நாடுகளை வடிவமைத்துக்கொடுப்பதுதான் இந்த நிறுவனத்தின் வேலை. சிலவேளைகளின் ஏலவே இருக்கும் நாடுகளை உடைத்து பிரித்து சேர்த்து இப்படி பல வேலைகளை செய்து இருக்கிறோம். உள்நாட்டு புரட்சி, வெளிநாட்டு தலையீடு, பொருளாதார அழுத்தம் என்று பலவகைகளில் குறிப்பிட்ட ஒரு பிரதேசத்தை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து, பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அந்த இடத்தை எப்படி வடிவமைக்கச்சொல்லி எம்முடைய வாடிக்கையாளர் கேட்கிறாரோ அப்படி மாற்றுவோம்.”

வாயடைத்துப்போனேன். கார், கணணி, மொபைல் போன் என்று ஆரம்பித்து இப்போது நாடுகளை உற்பத்தி செய்யவும் நிறுவனங்கள் வந்துவிட்டனவா. எங்கே போகிறது இந்த உலகம்?

“யார் உங்கள் வாடிக்கையாளர்கள்?”

“பலவிதம் .. சமயத்தின் அந்தந்த நாட்டு தலைவர்களே கேட்பார்கள், சிலவேளை எதிரிநாடுகள் கேட்கும். அமெரிக்கா, சீனா கேட்கும், உள்ளூர் சிறுபான்மையினம் கேட்கும். நாட்டின் அளவு, குடித்தொகை, வளம், அபிவிருத்தியடைந்த நாடு வேண்டுமா? பிச்சைக்கார நாடு வேண்டுமா? என்பதில் எங்கள் ரேட் தங்கியிருக்கிறது.”

“எந்தெந்த நாடுகளை இப்படி உற்பத்தி செய்திருக்கிறீர்கள்?”

“நிறைய … சிங்கப்பூர், கிழக்குத்தீமோர், தென் சூடான் .. இப்படி .. இதிலே இந்தியா செய்யும்போதுதான் சின்ன டிபெக்ட் வந்துவிட்டது”

“என்ன சொல்லுறீங்கள்?”

“அவசரம் அவசரமாக கேட்டார்கள். இரவோடு இரவாக எங்கள் பொறியியலாளர்கள் வேலை செய்து சரியாக டெஸ்ட் பண்ணாமலேயே ரிலீஸ் பண்ணிவிட்டார்கள். முதல் சிக்கல் பாகிஸ்தான் ஆனது. பின்னர் அதிலும் பங்களாதேஷ் ஆகிவிட்டது. அதில் வேலை செய்த அத்தனை தொழிளார்களுகளையும் அன்றைக்கே தூக்கிவிட்டோம்”

“புரியவில்லை .. எல்லாமே பைனரி என்றால் .. ஒரு நாட்டை எப்படி பைனரி வடிவில் உற்பத்தி செய்வீர்கள்?”

“கணணி போல, இன்றைக்கு கணணி உலகம் பூராக பரவியிருக்கிறது அல்லவா. அதன் அடிப்படைக்கூறு என்ன, ஒன்று அல்லது பூச்சியம். அவ்வளவுதானே. அதை வளர்த்து .. வளர்த்து .. வளர்த்து .. இன்றைக்கு இப்படி கணணி வியாபித்து இருக்கிறதல்லவா? அதேபோலத்தான் நாடுகளும்”

“ஆனால் நாடு என்பது .. உயிர் உள்ள மக்களால் உருவாவது அல்லவா? கண்டு பிடிக்கமாட்டார்களா? தாங்கள் எல்லோரும் வெறும் உற்பத்திப்பொருட்கள் என்று கண்டுபிடித்தால் எப்படி ஏற்றுக்கொள்வார்கள்? எதிர்க்கமாட்டார்களா?”

“கண்டுபிடித்தால்தானே .. இந்த பைனரி வடிவமைப்பில் கண்டுபிடிக்கமுடியாது. உலகமே பைனரியில்தான் இயங்குகிறது”

“என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? உதாரணத்துக்கு … யாழ்ப்பாணத்தில் திடீரென்று ஒரு எகிப்திய பிரமிட் தோன்றினால், அதை மக்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா? எங்கிருந்து வந்தது? எப்படி வந்தது? கேட்கமாட்டார்களா?”

“கேட்கமாட்டார்கள்”

“எப்படி”

ஸ்டீவ் ஜொப்ஸ் இப்போது ஒரு சிறு மணலை எடுத்துவந்தார். வெள்ளை தளத்தில் ஒரே ஒரு குரு மணல். உற்றுப்பார்த்தால் மட்டுமே தெரிந்தது.

“உமக்கு அந்த மண் துகள் தெரிகிறதா?”

“கொஞ்சம் ..”

“ஆம் அல்லது இல்லை தான் பதில்”

“ஆம் .. தெரிகிறது”

இப்போது அவர் குனிந்து ஏதோ செய்தார்.

“ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா?”

“இல்லையே .. அதே மணல் துகள்தான்”

இப்போது மீண்டும் அவன் குனிந்து ஏதோ செய்தார்.

“மாற்றம்?”

“ம்ஹூம்.. இல்லை அப்படியேதான் இருக்கிறது”

ஸ்டீவ் சிரித்தார்.

“நான் ஒவ்வொரு முறையும் குனியும்போது அந்த மணல் துகளோடு சேர்த்து இன்னொரு துகளையும் வைத்தேன். சாதாரண வெற்றுக்கண்ணுக்கு அது ஒரு துகளா இரண்டு துகளா என்று கண்டு பிடிக்கமுடியாது. பின்னர் இரண்டு துகள் மூன்று துகள் ஆனதும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் தோற்றாது. நான் ஒவ்வொருமுறையும் “ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா?” என்ற கேள்வியை கேட்கும்போதும் நீ இல்லை என்றே பதில் சொல்வாய். இது அந்த மணல் துகள்கள் சேர்ந்து சேர்ந்து கோட்டையாகி, பிரமிட் ஆனாலும், அதை தொடர்ந்து பார்ப்பவனுக்கு வித்தியாசம் தெரியாது. இன்னமும் அது சிறு துகளே என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பான். அதுதான் பைனரி பார்வைகள் தொடரும்போது ஏற்படும் பிம்பம் .. நீ சொன்ன .. 0.000000 .. தொட்டு 0.99999… வரை அந்த எண்ணற்ற மண் துகள்கள்தான் பெரிய பிரமிட்டை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால் பார்ப்பவனுக்கு அது எப்போது பூச்சியத்திலிருந்து ஒன்றுக்கு போனதென்று தெரியாது. அவன் அதை எப்போது ஒன்றுமில்லாத மணல் என்றும் எப்போது அதை பிரமிட் என்றும் தீர்மானிக்கத் தொடங்குகிறான்? அவனுக்கே தெரியாது. அவனை அறியாமலேயே அந்த ட்ரான்சிஷன் நடக்கிறது. இலத்திரனியலில் கூட அப்படித்தான். வோல்ட்டேஜ் அளவு எப்போதுமே தீர்மானமாக இருக்காது. ஆனால் எங்களுக்கும் ஒன்றும் சைபரும் தீர்மானமானதாக இருக்கும்… புரிகிறதா?”

“சரி .. உள்ளே இருக்கிறவனுக்கு தெரியாட்டியும் வெளியாள் வந்தால் கண்டுபிடித்துவிடுவானே?”

“ஆனால் உள்ளே இருப்பவனுக்குத்தானே நிஜ நிலைமை புரியும்?”

ஸ்டீவ் சிரித்தார். அதில் ஒரு வில்லத்தனம் இருப்பதுபோல தெரிந்தது.

“மக்களை அவ்வளவு எளிதில் ஏமாற்றலாமா?”

“நீயே ஏமாந்திருக்கிறாய்”

“என்ன சொல்லுறீங்கள்?”

“வரவேற்பறையில் கண் மூடி கண் திறக்கும்போது சூழலே மாறியதல்லவா?”

“ஆமாம் .. அது எப்படி என்று புரியவில்லை”

“கண் கட்டி வித்தை .. அதே பிரமிட் கதைதான் .. ஆனால் இதிலே நிறைய விஞ்ஞானம் இருக்கிறது. ஸ்ட்ரிங் தியரி தெரியுமல்லவா? அதன் ஒவ்வொரு சாத்தியங்களும் ஒவ்வொரு பிரபஞ்சத்தை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் என்று ஒரு கண்டுபிடிப்பு இருக்கிறது. ஆக குவாண்டத்தில் உள்ள ஸ்ட்ரிங்கை நாங்கள் கட்டுப்படுத்த தொடங்கினால், எமக்கு பிடித்த பிரபஞ்சத்தை கணத்துக்கு கணம் மாற்றமுடியும். இது ஒரு பரீட்சார்த்த முயற்சி … வெற்றியடைந்தால் … பின்னர் இந்த நிறுவனமே கடவுள்… நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட கடவுள்! பைனரி பிரைவேட் லிமிடட்டை மக்கள் கோயில் கட்டி கும்பிடுவார்கள்”

“ஆனால் மக்கள் கேள்வி கேட்கமாட்டார்களா? தமக்கு முன்னே இருக்கும் உலகம் கண்ணிமைக்கும் கணத்தில் மாறும்போது ஏன், எதற்கு என்று ஆராய மாட்டார்களா?”

“கேட்பார்கள். அவர்களை குழப்பி திசைதிருப்பவேண்டும்”

“புரியவில்லை”

“இப்போது இந்த பிரமிட்டையே எடுத்துக்கொள்வோம். யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கும் பிரமிட் தமிழர்களுக்கு சொந்தமானதா? சிங்களவருக்கு சொந்தமானதா? என்று கேள்வியைக் கேட்டால், எந்தப்பதில் வந்தாலும் எங்கள் முதல்படி வெற்றியாகிவிடும். எந்தபதிலுமே யாழ்ப்பாணத்தில் பிரமிட் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தும். யாழ்ப்பாணத்தில் பிரமிட்டே இருக்கவில்லை என்று சொல்லுபவனின் குரல் அப்போது அவ்வளவாக எடுபடாது”

“வாவ்..”

“இது உக்ரெய்ன் விஷயத்தில் வெற்றியடைந்தது..”

“என்ன சொல்லுறீங்கள்?’

“உக்ரெய்னின் கிரிமியாவை ரஷியா தனக்கு பறித்து தரச்சொல்லி, பொறுப்பை எங்கள் கையில் கொடுத்தது. கத்தியின்றி ரத்தமின்றி ப்ளான் பண்ணி அதை பிரித்துக் கொடுத்தோம்”

“எப்படி?”

“சின்ன விஷயம், ஆயுதமுனையில் ஜனநாயக சர்வசன வாக்கெடுப்பு.  “நீங்கள் ரசியாவோடு இணையப்போகிறீர்களா? அல்லது சுதந்திரம் அடைந்து பின்னர் ரஷியாவுடன் இணையப்போகிறீர்களா” இது இரண்டில் ஒன்றைத்தான் மக்கள் வாக்களிக்கலாம். அங்கிருக்கும் பெரும்பான்மை மக்கம் கிரிமியா தனிநாடு ஆகத்தான் விருப்பம். ஆனால் அந்த ஒப்ஷன் வாக்குச்சீட்டில் இல்லை.  எப்படி?”

“அதாவது உங்களுக்கு விரும்பிய தெரிவுகளை மாத்திரமே கொடுப்பது. ‘நீ இப்போது மனைவியை அடிப்பதில்லையா? என்று ஒருவரிடம் கேட்டால், அவர் ஆம் என்று சொன்னாலும், இல்லை என்று சொன்னாலும் அவன் மனைவியை துன்புறுத்தியவர் ஆகிறது. அப்படி வாக்களிப்பிலேயே செய்கிறீர்கள்’”

“அதேதான் .. பைனரி தெரிவுகளில் ஒன்றை சாத்தியமே இல்லாத தெரிவாக கொடுத்தால், மக்கள் நாம் விரும்பும் தெரிவையே மேற்கொள்வார்கள், “இப்போது புரிகிறதா .. பைனரி என்கின்ற விஷயத்தை வைத்து எதையும் சாதிக்கலாம் என்று”

“ஆனால் கேட்க கொஞ்சம் அபத்தமாக இருக்கிறது..திடீரென்று ஒருத்தன் யானையை தூக்குவான் என்று பச்சைப் பொய் சொன்னால் எவன் நம்புவான்?”

ஸ்டீவ் உடனே யோசித்தார். பின்னர் திடீரென்று என்னை இழுத்துக்கொண்டு இன்னொரு கதவை திறந்தார். அட அது ஒரு மினி விலங்ககம்.  அங்கே கூண்டுக்குள் ஒரு யானை நின்றது. ஸ்டீவ் அருகில் நின்ற யானைப்பாகனிடம் கண்ணைக்காட்ட, அவன் யோசிக்காமல் சடக்கென்று அந்த யானையை கட்டிப்பிடித்து தூக்கினான். என்ன ஆச்சரியம். யானையை அலேக்காக அவன் தூக்கிப் பிடித்தான்.

“அட .. அந்தப்பெரிய யானையை எப்படி இவரால் தூக்க முடிகிறது?”

“நான் சொல்லியிருந்தால் அபத்தமாக இருந்திருக்கும் .. நீ இப்போது பார்க்கிறாயல்லவா?”

“நம்பமுடியவில்லை”

“சின்ன விஷயம் …. இந்த யானை பிறந்து குட்டியாக இருந்தபோதே, இதை இவன் தூக்க பழகியிருக்கிறான். அந்த குட்டியை ஒரு நாளைக்கு ஐந்தாறு தடவை தூக்கி விளையாடியிருக்கிறான். இப்படி தினம் விளையாடியிருக்கிறான். அதனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக யானையின் எடை அதிகரித்தது இவனுக்கு புரியவில்லை. அப்படியே தூக்க இயலாமல் போனாலும், அட நேற்றுத்தானே தூக்கினேன், இன்று எப்படி முடியாமல் போகும், என்ற நினைப்பில் மேலும் உறுதியாக தூக்கிவிடுவான். விளைவு இன்றைக்கு இந்தப்பெரிய யானையை இன்னமும் தூக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.  இல்லை முடியாது, வயது போகிறது என்று நினைத்தான், அவன் என்றோ இந்த சக்தியை இழந்திருப்பான். இதில் அந்த யானைப்பாகனிடம் இருக்கும் பைனரி புரிகிறதா?”

எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. ஸ்டீவ் சொல்லுவதில் சிலது புத்திசாலித்தனமாக இருக்கிறது. ஆனால் பலது நேர்மையற்ற செயலாக இருக்கிறதே. பைனரி வித்தையை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரையும் இவர்கள் இப்படித்தான், இது இப்படித்தான் என்று நமது வசதிப்படி முடிவுகட்டி, அதை எமக்கு சார்பாக பயன்படுத்தி அரசியல் செய்வது எந்த அளவுக்கு சரி? புரியவில்லை. எல்லாவற்றையும் பைனரியாக பார்க்கவைத்து, பிடித்தவர்களை கொண்டாடி, மற்றவர்கள் தூற்றி, சமூகத்தை தமக்கு பிடித்தமாதிரி, பலம் பொருந்தியவர்கள் மாற்றியமைப்பது சரியாகப்படவில்லை. போனாப் போகுது. பன்னிரண்டு வருஷம். நாளைக்கு ஏதாவது கருத்து முரண்பட்டால்கூட பைனரி முறையில் நம்மை பூச்சியமாக்கிவிடுவார்கள். இதுவேண்டாம். அந்தக்கணமே முடிவு எடுத்தேன்.

“மன்னிக்கவும் ஸ்டீவ் … நான் என் வேலையை ராஜினமா செய்கிறேன்”

ஸ்டீவ் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்.

“உமக்கு இரண்டே இரண்டு தெரிவுகள்தான். ஒன்று இங்கே வேலை செய்வது. அல்லது செத்துப்போவது. எது இஷ்டம்?”

கொஞ்சநேரத்துக்கு முன்னர் ஸ்டீவ் சொன்ன அதே விஷயம். இப்போது எனக்கே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

“என்ன மிரட்டுகிறீர்களா?”

“இல்லை … இது நிஜம் .. நான் கூட அப்பிளை விட்டு இங்கே வந்தது எப்படி என்று நினைக்கிறீர்கள்? இந்த நிறுவனத்தின் கதவு மூடினால் மூடினதுதான். விரும்பினால் ஏழுநாளும் உயிரோடு இருந்து வேலைசெய்யலாம். அல்லது, சாகலாம்”

“வாட்?”

“ஆக்சுவலா நீங்கள் வெளியுலகத்தை பொறுத்தவரையில் இன்று காலையே இறந்து போனீர்கள் .. வேண்டுமென்றால் பாருங்கள்”

ஸ்டீவ் ஒருபக்க கண்ணாடி சுவரில் முகநூலை திறந்து என்னுடைய கணக்கை காட்டினார்.

என்ர ஐயோ. என்னுடைய முகநூல் சுவரில் பிறந்த நாளுக்கு வாழ்த்து சொல்லுவதுபோல ஆயிரக்கணக்கான, அஞ்சலி கவிதைகள், லைக்குகள், புகைப்படங்கள், லைக்குகள், ரெஸ்ட் இன் பீஸ், ரிப், RIP, R.I.P என பலவகை தகவல்கள். ஏற்கனவே உலகம் செத்தவீடு கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு மெசேஜாக பார்த்துக்கொண்டிருக்க, கண்கள் கலங்கியது. அடப்பாவிகளா. இவ்வளவு பாசக்கார பயலுகளா. ஆனால் ஒரு மெசேஜ் மாத்திரம் கவனத்தை ஈர்த்தது. அதே மியூட்சுவல் பிரண்ட்ஸ் இல்லாத நண்பி போட்டிருந்தாள்..

“ஸீ யூ சூன்”

நிச்சயமாக இது காஞ்சிபுரமேதான். வரவேற்பறைக்கு ஓடினேன்.

*********************


இந்தக்கதையில் பயன்படுத்தப்பட்ட தப்பான வாதங்கள் (fallacies).

1) False Dilemma
2) Sorites Paradox.
3) False Dichotomy.
4) Feats Of Strength.


நாவலோ நாவல் : ஏழு நாட்கள், ஏழு கதைகள்
நாவலோ நாவல் : நமசிவாயமும் சூரியனும்
நாவலோ நாவல் : சிவகாமியின் கண்ணீர்
நாவலோ நாவல் : கந்தரோடை கலகம்
நாவலோ நாவல் : குண்டர் கூட்டம்
நாவலோ நாவல் : கோட்டைப்பிரச்சனை

அடுத்தவாரம் “சகுந்தலாவின் வெருளி”.


10 comments :

  1. திஸ் இச் டூ மச் போர் மீ ஜேகே! மீண்டும் ஒருமுறை 'கந்தசாமியும் கலக்ஸியும்' வாசிச்ச பீலிங்க்ஸ்!
    Uthayan.

    ReplyDelete
    Replies
    1. நீங்களே இப்பிடி சொன்னா எப்பிடி அண்ணே.

      Delete
    2. எனக்கு வாழ்கையும் டெக்னோலோஜியையும் ஒண்ணா பார்கமுடியல்ல. இதுவே 'கந்தசாமியும் கலக்சியும்' போல தொடரில் வந்தா ஓகே. நிஜ வாழ்கையில் 1/0 or black/white இல்லாமல் எபோதும் gray area இருக்கும் என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து!

      Delete
    3. அது அப்படி இல்லை என்று, எல்லாமே பைனரி என்று நினைத்தால், எப்படி ஏமாற்றப்படுவோம் என்பதுதான் இந்தக்கதை அண்ணே. அதை fallacy யை விளக்குவதே இந்த கதை. தொடரும்தான்.

      Delete
    4. இப்போ கொஞ்சம் புரியிறமாதிரி இருக்கு :D தொடருங்கள் - நாளை எப்படி முடிக்கப்போகிறீர்கள் என்று ஆவலோடு காத்திருகின்றோம்.

      Delete
  2. எப்போதும் gray area.. //

    இதுதான் அந்தச் சாம்பல் அரசியலா ;)

    ReplyDelete
  3. Boss, between binaries, there can't be 1.1, 1.2, 1.3, 1.9, 1.9999 etc know? I guess its a typo error.
    Story is amazing! :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Technically speaking, yes your answer is correct. But what I meant was, between two integer values, there can be infinite decimal values. I expressed it in the simplest terms which always is prone to mistakes I agree. Thanks for the comment.

      Delete
    2. yeah got that, the sentence in-front of the numbers made me comment :) Thanks.

      Delete

இந்த பதிவின் நீட்சி தான் உங்கள் கருத்துகளும். தெரிவியுங்கள். வாசித்து மறுமொழியுடன் வெளியிடுகிறேன்.

அன்புடன்,
ஜேகே