நாவலோ நாவல் : குண்டர் கூட்டம்

 

விசாரணைக்காக அழைத்து வந்திருந்தார்கள். நாலாம் மாடி. 

கூட வந்தவர்கள் ஏறவில்லை. லிப்ட் இருந்தது. கண்ணாடி. வெளியே ஒன்றும் தெரியவில்லை. உள்ளே லிப்டில் பட்டன்கள் எதுவும் இருக்கவில்லை. நுழைந்ததும் தானாகவே நான்காம் மாடிக்கு லிப்ட் போய் நின்றது. கதவு திறந்துவழிவிட, ஒரு பெண் “ஆய்புவன்” என்று வரவேற்றாள். தொடர்ந்து சிங்களத்தில் பேசினாள். புரிந்தது.

“என் பெயர் சந்திரிகா, உங்களை விசாரணை செய்யப்போகும் அதிகாரி நான்தான்”

சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திருக்காமல் வேகமாக நடந்ததில் அவள் முன்புறத்தை சரியாக கவனிக்க முடியவில்லை. பின்புறம். உயர்த்திப்போட்ட கொண்டை, முதுகு பரந்து தெரியும் பிளவுஸ் என்று கீழே கமராவை பதித்தால், இடுப்பு ஒரு இஞ்சி வெளியே தள்ளுப்பட்டு இறுக்கிக்கட்டிய சேலை. இடுப்பின் பின்புறம் அது தொங்கியது. அட இவளுக்கும் கூடவா குண்டு?

உள்ளே ஒரு ஹோலில் இருக்கை ஒன்றில் அமரச்சொல்லி சைகை காட்டினாள்.

விசாரணைக்கு அரை மணிநேரம் இருக்கு. சிறிது நேரத்தில் ஸ்ரீலங்கன் தேநீர் வரும். குடியுங்கள். மலசலகூடத்துக்கு போகவேண்டுமா? ”

இல்லை என்று நான் தலையாட்டினேன். சடாரென்று ஏதோ ஒரு இலத்திரனியல் கருவியை கையில் ஒட்டிவிட்டாள்.

“மலம் சலம் கழிக்கவேண்டுமென்றால் இதிலிருக்கும் பட்டனை அழுத்துங்கள். நான் வருகிறேன். மற்றும்படி இந்தக்கதிரையை விட்டு எங்கேயும் போகவேண்டாம். போனால் உங்களுக்கு கதிரியக்க அதிர்ச்சி ஏற்படும். ஆபத்தில்லை. சாகமாட்டீர்கள். ஆனால் … மெடிக்கல் பாஸ் பண்ண மாட்டீர்கள். கலியாணம் நடக்காது.”

“என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

பதில் சொல்லாமல் சந்திரிகா போய்விட்டாள். எனக்குப் பயம் பிடித்துவிட்டது. மிரட்டவில்லை. ஆயுதம் காட்டவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே பேசினாள். நடுங்குகிறது. காலை நகர்த்தவே பயமாக இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். விசாலமான மண்டபம். கண்ணாடிப் பளிங்கிலான தரை. கூரை. மேசை, கதிரை, எல்லாமே கண்ணாடி. விதம் விதமான கலர் வெளிச்சத்தினால் சுவர்களும் கூரைகளும் தரையும் வெளித்தெரிந்தன. யன்னலினூடாக வெளியே பார்க்கமுடிந்தது. நான் வந்து இந்த ஒருவாரத்தில் பார்த்த விசயங்கள்தான். வானுயர்ந்த கட்டிடங்கள். நட்சத்திர விடுதிகள். எல்லாமே கண்ணாடி மாயம். அபிவிருத்தியின் உச்சம். அடிக்கடி இராட்சத சைஸ், நான்காம் துட்டகைமுனுவின் கட் அவுட்டுகள். புத்தகோயில்கள். காவியுடைகள். படை முகாம்கள். சீருடைகள்.  மீண்டும் கட் அவுட். கோயில்.காவி. காம்ப். சீருடை. அலுத்துவிட்டது. சுதந்திரம் மட்டும் இல்லாமல் சொர்க்கமே இருந்தும் என்ன பயன்? தாத்தா அடிக்கடி பாடும் பாட்டு ஞாபகம் வந்தது.

இரண்டு கதிரை தள்ளி ஒரு பெரியவர் இருந்தார். அவர் கையில் கருவியில்லை. சுதந்திரமாக நடமாடலாம். ஆனால் இடுப்பில் குண்டு தொங்கியது. அதே குண்டு. பேசலாமா?

“தம்பி நாட்டுக்கு புதுசா?”

அவரே பேசினார். அவரும் சிங்களத்தில்.

“இதுதான் முதல்தடவை .. வந்து ஒருவாரம்”

“கவனமாக இரும் தம்பி .. இந்த நாட்டுக்கு நிறைய அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது. எதிரிகள் அதிகம்”

குண்டை தடவிக்கொண்டே சொன்னார்.

“வந்ததிலிருந்து ஒருவரும் சொல்கிறார்கள் இல்லை … அதென்ன இடுப்பில் ஒரு குண்டு. அந்தப்பெண் சந்திரிகாவுக்கும் இதே மாதிரி ஒன்று பின்னாலே தொங்கியது”

“அது உமக்கு தேவையில்லாதது.  மக்கள் தமக்கு தேவையான விசயத்தைப் பற்றியே பேசவேண்டும். நீர் இந்த நாட்டுக்கு ஏன் வந்தீரோ, வந்த வேலையைப் பாரும்”

“பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்கிறேன். என் அப்பாவுக்கு யாப்பணய நகரத்தில் மருமகள் வேண்டுமென்று அலாதிவிருப்பம். குறிப்பு இருக்கிறது. ஏதாவது பொருந்திவிட்டால் போதும்”

“உம்மைப்பார்த்தால் தீவிரவாத மொழிக்காரர் போலத் தெரிகிறது. எப்படி உமக்கு சிங்கள மொழி தெரியும்?”

“என் அம்மா, யாப்பணய நகரில் பிறந்தவர். என் தாய் மொழி சிங்களம்தான்”

இப்போது முதியவர் பெருமூச்சு விட்டார். நான் அந்த பெரியவரிடம் கேட்டேன்.

“நான் இந்த நாட்டில் எந்த தவறும் செய்யவில்லை. ஏன் என்னை விசாரிக்க அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியுமா?”

“ஏதாவது தேசவிரோத செயல் புரிந்திருப்பீர்கள் தம்பி”

“நீங்கள் என்ன குற்றம் செய்தீர்கள் அய்யா?”

“செய்யவில்லை. சுமத்தப்பட்டிருக்கிறேன். தூக்கத்தில் என்னையறியாமல் ஒரு பாட்டுப் பாடிவிட்டேன். சென்சர் சனியன் குறட்டையை வடிகட்டிப் பிடித்துவிட்டது. குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால், மரண தண்டனைதான். தீவிரவாத மொழியை பயன்படுத்தினால் அந்த இடத்திலேயே மரணதண்டனை. நல்லகாலம் என்னை விசாரணைக்காவது அழைத்திருக்கிறார்கள்”

“என்ன பாட்டு?”

“வை திஸ், வை திஸ், வை திஸ். கொலை வெறிடி, அந்தக்காலத்து பாட்டு. சின்னவயதில் படித்தது. எவ்வளவு மறக்க நினைத்தாலும் சனியன் தூக்கத்தில் பாடித்தொலைத்துவிடுகிறேன்”

“அது தீவிரவாத மொழிப்பாட்டல்லவா?”

“இல்லை .. ஆங்கில மொழிப்பாட்டு என்று வாதிடப்போகிறேன். அதிலே தொண்ணூறுவீதமான சொல்லுகள் ஆங்கில சொல்லுகள்தான். ஆங்காங்கே தீவிரவாத மொழி இருந்தாலும், அது நக்கலுக்கு என்று சொல்லி வாதாடலாம். ஆங்கில மொழிக்கு ஆயுள்தண்டனை மட்டுமே கிடைக்கும். ”

எனக்கு டீ வந்தது. கூடவே ஒரு பேப்பரும் வந்தது. டீயைக் குடித்துக்கொண்டே பேப்பரைப்பார்த்தேன். கஸ்டமர் சேர்வே விண்ணப்பம். வாசித்தேன்.

“இந்த தேனீர் பற்றிய உங்கள் அபிப்பிராயத்தை அறிய விரும்புகிறோம். பிடித்திருந்தால் அடைப்புப் பெட்டிக்குள் குறி இடுங்கள்”

எழுதியிருந்தது. அடைப்புப்பெட்டியைப் பார்த்தேன். அதில் ஏற்கனவே அடைப்புப் பெட்டி டிக் பண்ணுப்பட்டு இருந்தது. டீயைக் குடித்தேன். செம கச்சல். பிடித்திருக்கு என்று டிக் பண்ணியிருந்தபடியால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. குடித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். மண்டினேன்.

சற்று நேரத்தில் சந்திரிகா வந்து என்னை விசாரணை அறைக்குள் அழைத்துசென்றாள். இரண்டு சின்ன ஸ்டூல்கள். எதிரெதிரே அமர்ந்தோம். ஆரம்பித்தாள்.

“முதலில் ஸ்ரீலங்கள் தேநீர் பிடித்திருந்தது என்று வாக்களித்தமைக்கு நன்றி. உங்களைபோன்ற வெளிநாட்டவர் இப்படி விருப்பு தெரிவிப்பதால்தான் எம் தேநீர்  உலக புகழ் அடைந்துள்ளது”

“இட்ஸ் மை ப்ளஷர் .. மன்னிக்கவும். இது என்னுடைய பாக்கியம்”

ஆங்கிலத்தில் தவறுதலாக ஆரம்பித்து மீண்டும் சிங்களத்துக்கே மாறினேன். அவள் அதை சட்டை செய்யவில்லை.

“உங்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றம் என்ன தெரியுமா?”

“யாருமே சொல்லவில்லை”

“தெரிந்திருக்கவேண்டும். இந்த நாட்டு சட்டங்களை தெரியாமல் நாட்டுக்குள் நுழைந்தது தவறு”

“மன்னிக்கவேண்டும்… நான் என்ன தவறு செய்தேன்?”

“நீங்கள் இங்கே திருமணத்துக்கு பெண் பார்க்க வந்திருக்கிறீர்கள் அல்லவா?”

எப்படி அது அவளுக்குத் தெரியும்? என்று நான் கேட்கவில்லை. கக்கூசிலும் வீடியோ கமரா பூட்டும் நாட்டுக்கு, நான் ஏன் வந்திருக்கிறேன் என்ற காரணம் கண்டுபிடிப்பது அவ்வளவு கடினமில்லை.

“உண்மைதான். யாப்பணய நகரத்தில், என் அம்மாவைப்போல சிங்களப்பெண் எடுத்து..”

“ஆனால் சாத்திரியிடம் தீவிரவாத மொழி தெரிந்த பெண்ணாக கேட்டிருக்கிறீர்கள்”

இப்போது நிஜமாக வியந்தேன். அந்த சாத்திரி நம்பிக்கையானவர் என்று வெளிநாடுகளில் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஏமாற்றிவிட்டானா? சாத்திரி எல்லாமே ஏமாற்றுப்பேர்வழிதான் போல. பெரிய இவன் போலக் கதைத்தானே.

“அப்படி கேட்கவில்லை. எனக்கு தீவிரவாத மொழியே தெரியாது. படித்தது ஆங்கிலம். தாய் மொழி சிங்களம். வேண்டுமென்றால் சாத்திரியிடம் தீர விசாரியுங்கள்”

“முடியாது”

“ஏன்?”

“தேச விரோத செயல்களுக்காக அவருக்கு மரணதண்டனை விதித்தாயிற்று. காலையில்தான் குண்டு வெடித்தது. உண்மையைச் சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு தீவிரவாத மொழி தெரியுமா? நீங்கள் அந்த தலைமுறைதானே”

“தெரியாது .. என் பாட்டன் தலைமுறையோடு அந்த மொழியை மறந்துவிட்டோம்.”

சந்திரிகா இப்போது நெருங்கிவந்தாள்.

“இங்கே பாருங்கள் நண்பரே. வெளிநாட்டில் இருப்பதால் உங்களுக்கு இந்த நாட்டு பிரச்சனைகள் தெரியாது. நான்காம் துட்டகைமுனுவின் குடும்பத்துக்கு முன்னூறு வருடங்களாக அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது. அந்தக்குடும்பம் இல்லாவிட்டால் இந்த நாடு எப்போதோ சீரழிந்துபோயிருக்கும். ஆகவே இந்த நாட்டையும் இந்த குடும்பத்தையும் காப்பது அவசியம். இந்த நாட்டில் இன்னமும் தீவிரவாத அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது. புலிகளின் அச்சுறுத்தல் எந்த நேரமும் வரலாம். அதனால் நாங்கள் தீவிர கண்காணிப்பில் இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. யோசித்துப்பாருங்கள். முப்பது வருட கொடூர யுத்தத்தை மறந்துவிட்டீர்களா?”

“அது நானூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரல்லவா நடந்தது”

“ஆனால் அதில் உயிர் தப்பியவர்கள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இந்த நாட்டுக்கு அச்சுறுத்தல். உங்களுக்கும் தீவிரவாத மொழிக்கும் தொடர்பிருக்கிறது.. சொல்லுங்கள் .. மொழி தெரியுமா?”

அப்பா சின்னவயதில் சொல்லித்தந்த பாடல் ஞாபகம் வந்தது. அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்பதில்லையே. உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும். அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்பதில்லையே.  கொஞ்சம் தைரியம் வருமாப்போல இருந்தது.

அழத்தொடங்கினேன்.

“எனக்கும் தீவிரவாத மொழிக்கும் சம்பந்தமில்லை .. என்னை விட்டுவிடுங்கள். இந்த நாட்டை விட்டே ஓடிப்போகிறேன்”

“அப்படி விட்டுவிடமுடியாது. உங்களோடு சம்பந்தப்பட்டவர் எல்லோரையும் விசாரிக்கும்வரை நீங்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேற முடியாது”

“அப்படி என்றால் என்னை கைது செய்து சிறையில் அடைக்கப்போகிறீர்களா?”

“சிறையா? இந்த நாட்டிலா? இது போதிதர்மம் போதிக்கும் பூமி. இங்கே சிறையே கிடையாது”

“அப்படி என்றால்?”

“குண்டுதான்”

“என்ன சொல்லுகிறீர்கள்?”

சந்திரிகா தன் இடுப்பில் தொங்கிய குண்டை எடுத்துக் காட்டினாள்.

“இப்படி ஒரு குண்டை உங்கள் இடுப்பில் கட்டிவிடுவோம். கூடவே அதில் ஒரு குட்டி கறுப்புப்பெட்டி இருக்கும். விமானத்து கறுப்புப்பெட்டி போல. நீங்கள் செய்யும் எல்லா விசயங்களையும் அது பதிவுசெய்யும்”

“கறுப்புப் பெட்டி கண்காணிப்பதற்கு என்றால், குண்டு எதற்கு?”

“அதுவா .. ஏதாவது ஏறுக்கு மாறாக நீங்கள் செயல்பட்டால் கட்டுப்பாட்டு அறையில் ஒரு பொத்தானை அழுத்துவார்கள். அந்த இடத்தில் வெடித்துச் சிதறுவீர்கள்”

“அதற்கேன் அப்படி ஒரு தண்டனை .. ஒரு சயனைட் ஊசி குத்துவது போன்று டிசைன் பண்ணியிருக்கலாமே”

ரணகளத்திலும் என்னுடைய ஆர்கிடெக்ட் மூளை வேலை செய்தது.

“ஆள் செத்தால் மாத்திரம் போதாது .. வெடித்துச் சிதறினால்தான் பக்கத்தில் இருப்பவர் தவறு செய்ய துணியமாட்டார்கள்”

சொல்லிக்கொண்டே புதிதாக ஒரு குண்டை எடுத்து என் இடுப்பில் சந்திரிகா கட்டத்தொடங்கினாள்.

*******************


 

அவியும் தவக்கை : Boiling Frog

ஒரு பானைக்குள் நீர் கொதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. நீங்கள் ஒரு தவளையை பிடித்து உள்ளே போடுகிறீர்கள். என்ன ஆகும்? தவளை சூடு பட்டு, குய்யோ முய்யோ என்று குதித்து, பாய்ந்து தப்பிவிடும். இப்போது இன்னொரு பானைக்குள் குளிர்தண்ணியை ஊற்றி தவளையைப் போடுங்கள். கூடவே தவளைக்கு சாப்பாடும் போடுங்கள். தவளை சத்தம்போடாமல் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும். பானையை இனி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சூடாக்குங்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமா … தவளை உணராதவண்ணம் மெதுவாக தண்ணீரை சூடாக்குங்கள். தவளைக்கு அது விளங்காது. ஒரு கட்டத்தில் தண்ணீர் சூடாகி கொதிநிலையை அடைந்துவிடும்போதும், தவளை உணராது. கொதித்தபின் தவளையை போடுவதற்கும், குளிர் நீரில் தவளையைப் போட்டு மெதுவாக சூடாக்குவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் புரிகிறதா?

ஒரு பாரதூரமான விளைவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அணுகும்போது அதன் வீச்சு புரிவதில்லை. ஆரம்பத்தையும் இறுதியையும் மட்டுமே பார்த்தால் மலைப்பாக இருக்கும். “குண்டர் கூட்டம்” கதையில் காட்டப்படும், நாட்டை இந்தத்தருணத்தில் யோசிக்க, ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியாமல் இருக்கிறது. எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவேண்டும். இப்படி ஒரு நிலையை வரவே விடக்கூடாது என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒரு நாட்டை இந்த நிலைக்கு ஒரு அரசியல் தலைமை நகர்த்தும்போது, அதனை அந்த நாட்டின் மக்கள் கூட்டம் உணராமல் போய்விட சந்தர்ப்பம் அதிகம். ஸ்டாலின் காலத்து சோவியத் ஒன்றியம் ஏறத்தாழ இந்த நிலையையே அடைந்தது. வட கொரியா அதிபர் வாக்களிப்பில் ஒரேயொரு ஒப்ஷன் மாத்திரமே இருக்கும். அதனால் அதிபர் தேர்தலில் அந்தக்குடும்பம் எப்போதுமே நூறு வீத வெற்றியை அடையும். முகாபேயும் அப்படித்தான் நாட்டை கொண்டுசென்றார். அங்குள்ள மக்கள் அதை உணராதவண்ணம் எல்லாம் நிகழ்த்திவைக்கப்படும். ஒருகட்டத்துக்குப் பின்னர், உணர்ந்தாலும் பயனில்லை என்ற நிலைவரும்.

Boiling Frog க்கு சிறந்த உதாரணம் ஹிட்லரின் நாசி ஜெர்மனி. மில்லியன் கணக்கில் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். தொழிலாளர்கள் அடைக்கப்பட்டனர். ஆனால் ஹிட்லருக்கு ஜெர்மனியில் அப்போதும் பயங்கர ஆதரவு இருந்தது. அறுபது வருடங்களுக்கு பின்னர், இவ்வளவையும் ஹிட்லர் செய்ய இந்த ஜெர்மன் சனம் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததே என்று கோபப்படுகிறோம். ஆனால் அவர்களே அறியாமல் மெதுமெதுவாக திட்டமிட்டு பிரித்தாண்டு நாஸிக்கள் தம் சதிவேலையை நிகழ்த்தினான். சில அபத்தமான காரணங்களைக்கூட யூத படுகொலைக்கு காட்டினான். டார்வினின் “வலியதே பிழைக்கும்” என்கின்ற கூர்ப்பியல் தத்துவத்தை சமூகவியலில் காரணங்காட்டி, யூதர்களுக்கு மனித விருத்திக்கு தடையானவர்கள், அழிக்கப்படவேண்டியவர்கள் என்று விளக்கினான். ஆரியர்களே கூர்ப்பில் சிறந்தவர்கள் என்றான். ஒரு உயிரின விஞ்ஞான விதியை சமூகத்துக்காக ஹிட்லர் பயன்படுத்தியது நேற்றுப்பார்த்த equivocation என்கின்ற fallacy தான்.

அரசியல் என்றில்லை. பொருளாதாரத்திலும் இந்த நிலைதான். பன்னாட்டுக் கம்பனிகள் உள்நாட்டு சந்தையை பிடிப்பதும் சத்தமில்லாமல் நடக்கும். செவ்விளனியும், தேசிக்காய்த்தண்ணியும், மோரும் குடித்துவாழ்ந்த கலாச்சாரம் காணாமல்போய் கோக், பெப்ஸி இல்லாமல் சோறு சாப்பிடமுடியாத நிலைக்கு போனது எம் கண்முன்னே நிகழ்ந்த மாற்றம். முதலே தெரியாமல் போயிற்றே என்று நினைக்கவும் முடியவில்லை. இன்றைக்கு KFC, McDonalds இல் குழந்தைகளுக்கு வாங்கிக்கொடுத்தால் கெடுதல் என்று தெரிந்தும், அவர்களின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள் அங்கேதான் நடக்கின்றன. கடைகள் மூலைக்கு மூலை திறக்கப்பட்டு கூட்டம் அம்முகிறது. தவளையாவது கொதிநீரில் திடுப்பென்று போட்டால் துடிக்கிறது. மனிதன் அந்த உணர்ச்சிகூட இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கிறான்.

எங்களுக்கு எப்போதுமே தண்ணீர் சுடுவதில்லை. சுரணை போய்விட்டது.


பொய்யான உண்மை : Argument of consequences.

இது இன்னொரு வகை fallacy. பின்விளைவுகளை கருத்தில் கொண்டு உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது. உண்மைக்கு முன்/பின் விளைவுகளை யோசிக்கத்தெரியாது. உண்மை எப்போதுமே உண்மைதான். பொய் எப்போதுமே பொய்தான். ஒன்று மற்றொன்றாகாது. “கடவுள்” என்ற விஷயம் ஒன்று உண்மையானதாக இருக்கவேண்டும். அல்லது பொய்யானதாக இருக்கவேண்டும். ஆனால் கடவுள் இருந்தால் நன்மையே பயக்கும். மக்களும் தார்மீக நெறிகளோடு வாழ்வார்கள். கடவுள் இருக்கவேண்டிய தேவை உள்ளது. ஆகவே கடவுள் இருக்கிறார் என்று சொல்வது தப்பாட்டம். 

Matrix படத்து நாயகன் நியோவிடம் மோர்பிஸ் ஒரு கேள்வி கேட்பான்.


“நீ விதியை நம்புகிறாயா?”
“இல்லை”
“ஏன்?”
“என்னை வேறு எதுவோ கட்டுப்படுத்துவதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது”


இதிலே தனக்கு இஷ்டமில்லாத காரணத்தால் விதியை நம்ப மறுக்கிறான் நியோ. இன்னும் சொல்லப்போனால், மறுபிறப்பு என்பதை பலர் நம்புவதற்குக் காரணம், இறந்தபின்னும் வாழவேண்டும் என்ற ஆசையில்தான். இறப்புக்குப்பின் என்ற விஷயமே இல்லை என்பது, வாழும்போது கட்டுப்பாடாக வாழ்வதை தடை செய்துவிடும்.   “An After life must exist. I want to exist forever”. இது விளைவுகளை கருத்தில் எடுத்து அங்கீகரிக்கப்படும் உண்மைகள். தப்பான வாதங்கள் பலவேளைகளில் நியாயமான காரணங்களுக்காக செய்யப்படலாம். 


பூச்சாண்டி உண்மை : Appeal to Fear

“குண்டர் கூட்டம்” கதையில் சந்திரிகா ஒரு விளக்கம் கொடுப்பாள். இந்த நாட்டுக்கு தீவிரவாத அச்சுறுத்தல் இருக்கிறது. நான்காம் துட்டகைமுனு குடும்பம் இல்லாவிட்டால் இந்தநாடே சீரழிந்துவிடும் என்பாள். இது Appeal to fear. தன்னைவிடுத்து வேறு ஒருவர் நாட்டை ஆண்டால் நாடு சீரழிந்துவிடும் என்று எந்த ஆதாரமுமில்லாமல் மிரட்டுவது.

இதைத்தான் சிங்கப்பூர் அரசாங்கம் காலம் காலமாக செய்துவருகிறது. சிங்கப்பூர் அரசாங்கத்தில் எப்போதுமே லீகுவான்யூ குடும்பத்தின் ஆதிக்கமே மேலோங்கியிருக்கும். ஜனநாயக நாடு என்றாலும் எதிர்க்கட்சிகள் நொடிந்து ஐதேக நிலையிலேயே அங்கேயும் இருக்கின்றன.  எதிர்க்கட்சியில் யாராவது பிரபலமடைந்தால், கூடவே அவர் மீது அவதூறு குற்றச்சாட்டு தேடிவந்து, அடுத்தடுத்த மாதங்களில் அவர் சிறையில் இருப்பார். எதிர்க்கட்சிகள் வந்தால் நாங்கள் செய்த அபிவிருத்திகள் எல்லாமே போய்விடும். நாடு குட்டிச்சுவராகிவிடும் என்று சொல்லிச் சொல்லியே ஒவ்வொருமுறையும் அந்த அரசாங்கம் பிரச்சாரம் செய்யும்.

தவளைகள் மலிந்த தேசம் அது.

அரசியல்வாதிகள் இந்த Appeal to Fear ஐ மையமாக வைத்தே அரசியல் பிரசாரங்களை செய்வார்கள். அமெரிக்காவில், “குடியரசுக்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் பாட்டாளிகள் வயிற்றில் அடிக்கும்” என்று ஜனநாயகக் கட்சி பிரசாரம் செய்யும். “ஜனநாயகக் கட்சி கம்பனிகளுக்கு எதிரானது, வரிகளை உயர்த்தும்” என்று குடியரசு கட்சி பிரசாரம் செய்யும். தாம் ஆட்சிக்கு வந்தால் என்ன செய்வோம் என்பதைவிட, எதிர்க்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் என்னாகும் என்று மக்களை பயமுறுத்தியே இந்தக்கட்சிகள் ஆட்சியைப் பிடிக்கின்றன.

இந்த விஷயத்தில் பயங்கரமாக தோற்ற ஆள் வின்ஸ்டன் சேர்ச்சில். இரண்டாம் உலக யுத்த வெற்றி பெருமிதத்தில், தன்னாலேயே நல்ல ஆட்சி தரமுடியும், எதிர்க்கட்சி வந்தால், நாடு வங்குரோத்து ஆகிவிடும், யுத்தத்தை வென்றவன், பொருளாதாரத்தையும் மீளக் கட்டியமைப்பேன் என்று சேர்ச்சில் பிரச்சாரம் செய்தார். ஆனால் அவரின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் யுத்தகாலத்தில் ஓகே, சமாதான காலத்தில் சைபர் என்று மக்கள் அறிந்து, உலகே ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் அவரை வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்.

ஆனால் இலங்கையில் நடந்தது தலைகீழ். அதே வின்ஸ்டன் சேர்ச்சில் வாதத்தையே மகிந்தவும் வைத்தார். வாக்குகள் அள்ளியது. வந்த வேகத்திலேயே அரசியலமைப்பை மாற்றி, ஆட்களை கவிழ்த்து, தன்னுடைய ஆறேழு தலைமுறை அசையாமல் ஆட்சி செய்யும் நிலையை ஏற்படுத்திவிட்டார்.

தண்ணி கொதிச்சு தவளைக்கு கை கால் எல்லாம் அவிஞ்சாப் பிறகு பாய நினைத்தாலும் பாயமுடியாது.


வழுக்கல் பாறை : Slippery Slope

விளைவுகளை அடுக்கடுக்காக பாரதூரமாக கற்பனை செய்து மிரட்டுவதே slippery slope உத்தி.  கலாச்சார காவலர்களும், அடிப்படைவாதிகளும் இதை பயன்படுத்துவதுண்டு. பெண்கள் குட்டைப்பாவாடை அணிந்தால், ஆண்களுக்கு உணர்வு தூண்டும், குற்றச்செயல்கள் அதிகரிக்கும். பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவு செய்யப்படுவார்கள்.  ஆகவே குட்டைப்பாவடையை தடை செய்யவேண்டும். மூடிப்போர்க்கவேண்டும் என்கின்ற அபத்தமான வாதம் Slippery Slope. முன்னே சொன்ன Appeal to Fear ஐ மிகையாக பயன்படுத்தி மிரட்டுவது.

“குண்டர் தேசம்” கதையில் வருகின்ற ஒரு கட்டுப்பாட்டு தேசத்தை, மக்களை பயமுறுத்துவதன் மூலமே நிர்மாணிக்கமுடியும். கொஞ்சம் கட்டுப்பாடு தளர்ந்தாலும் புலி வந்திடும், புலி வந்திடும் என்று சொல்லி, கக்கூசுக்குள் கூட கமரா வைத்து கண்காணித்துவருகிறார்கள். எல்லோர் இடுப்பிலும் குண்டு கட்டப்பட்டு, வழிக்கு வராதவர்களுக்கு அந்த இடத்திலேயே தண்டனை. இதெல்லாத்தையும் தவளைகளாக இருந்து மக்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், ஏதோ ஒரு பாரிய வழுக்கல் பாறை வாதத்தை மக்கள் மீது சொல்லி, மக்களை அரசியல்வாதிகள் நம்பவைத்திருக்கவேண்டும்.

Slippery slope க்கு தகுந்த ஒரு தேர்தல் பிரச்சாரம் இப்படி அமையும். சிங்கள மக்களுக்கு அரசியல்வாதிகள் இப்படிப்பட்ட பொய்யான பயமுறுத்தல்களை சொல்லியே அரசியல் செய்திருக்கிறார்கள்.

இந்த தேசத்தின் சிங்கள பௌத்த புத்திரர்களே. எங்கள் நாடு சிங்கள பௌத்தர்களுக்கானது. இந்த நாட்டில் தமிழர்கள் பூர்வீகமாக வாழ்ந்தார்கள் என்பதே பொய். அவர்களை பூர்வீகக் குடிகள் என்று ஏற்றுக்கொண்டால், நாளை இந்தநாடு அவர்களுக்கும் சொந்தம் என்று கொண்டாடத்தொடங்கிவிடுவார்கள். நாட்டை பிரிக்க முற்படுவர். சிலவேளை, எங்களை எல்லாம் குடியேறிகள் என்று சொல்லி வெளியேற்றிவிட்டு மொத்த நாட்டையும் பிடித்துவிடுவர். முன்னர் எல்லாளன் அதையே செய்தான். அப்படி ஒன்று நிகழ்ந்தால் நாங்கள் எங்கே போவோம்? எங்களுக்கு வேறு நாடு ஏதும் உண்டா?

இதை தடுக்கவேண்டுமென்றால் என்னை நீங்கள் அடுத்த ஜனாதிபதியாக்கவேண்டும். நான் புலிகளை முன்னரும் ஒழித்தேன். இனியும் ஒழிப்பேன். புலிகள் வளர்ந்துவிட்டால், அவர்கள் இந்த நாட்டை மட்டுமல்ல, தமிழ்நாட்டையும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவார்கள். ஏழு கோடி தமிழ் தீவிரவாதிகள் உருவாவார்கள். அவர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்தியாவை பிடித்து, தெற்காசியா முழுவதையும் கைக்குள் கொண்டுவந்து உலகத்தையே இருபது ஆண்டுகளில் அடிமைப்படுத்துவார்கள். அமெரிக்கா முழுதும் அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் வரும். அதனால்தான் சொல்லுகிறேன். உலக நாடுகள் எல்லாம் எமக்கு ஆதரவளிக்கவேண்டும்.

சாதாரணமாக தொடங்கி கல்லெறிதலில் முடியும் ஆர்ப்பாட்டம் போல எப்படி வாதம் சகட்டு மேனிக்கு கற்பனையான பயப்பிரமையை ஏற்படுத்துகிறது பார்த்தீர்களா? இது slippery slope. இதற்கு மக்கள் எடுபட்டால், என்ன வேண்டுமென்றாலும் பின்னர் செய்யலாம். கேள்வியே கேட்கமாட்டார்கள்.


Boiling Frog, Argument from consequences, Appeal to fear, slippery slope என்ற இந்த நான்கு விஷயங்களும் பொதுவாக சேர்ந்தே வரும். முதலில் அரசியல்வாதிகள் “Argument of consequences” வாதத்தை வைப்பார்கள். “நான் இல்லாவிட்டால் நாடு கெட்டுவிடும்” என்பார்கள். இல்லையே ஏன் அப்படி நடக்கபோகிறது? என்று யாராவது கேட்டால், உடனே “Appeal to fear” வரும், “நான் இல்லாவிட்டால் தீவிரவாதிகள் தலையெடுப்பார்கள்” என்று பூச்சாண்டி காட்டுவார்கள். பின்னர் “தீவிரவாதிகள் வந்தால் என்னெல்லாம் நடக்கும், நாட்டையே அணுகுண்டு போட்டு அழித்துவிடுவார்கள்” என்று கட கடவென கற்பனை பறக்கும். மக்கள் இதற்கு சான்சே இல்லையே என்று சந்தேகப்பட்டால் உடனே “Boiling Frog” உதாரணங்களை எடுத்துவிடுவார்கள். இது அரசியலில் மட்டுமல்ல, மதம், கலாச்சாரம் முதற்கொண்டு குடும்பத்துக்குள்ளேயே நிகழும் ஒருவிஷயம்.

சொல்லப்போனால், இந்தக் கட்டுரையின் முதற்கதையும், அதன்பின்னர் எழுதப்பட்டிருக்கும் விளக்கங்களுக்குப் பின்னால்கூட “Boiling Frog”, “Argument from consequences”, “Appeal to fear”, “slippery slope” நான்கும் இருக்கிறது.

அந்தவகையில் இதுவும் ஒரு அரசியல் பதிவே!

மீண்டும் திங்களன்று தொடரும்.


நாவலோ நாவல் : ஏழு நாட்கள், ஏழு கதைகள்
நாவலோ நாவல் : நமசிவாயமும் சூரியனும்
நாவலோ நாவல் : சிவகாமியின் கண்ணீர்
நாவலோ நாவல் : கந்தரோடை கலகம்
நாவலோ நாவல் : குண்டர் கூட்டம்

பின்குறிப்பு : விஞ்ஞானரீதியாக மெதுவாக கொதிக்கவைத்தாலும், தவளை கொதிநிலையை எட்டும்போது தப்பிப்போகவே முயற்சிக்கும். இந்த Boiling Frog உவமானம் வெறும் உதாரணத்துக்கு  பயன்படுவதே ஒழிய உண்மை அல்ல.


12 comments :

  1. முதலில் இந்த குட்டி கதையில் வரும் உரையாடலில் உள்ள நையாண்டியை பலஇடங்களில் ரசித்தேன் :D
    அடுத்து இந்தப்பதிவிலும், நேற்றயபதிவிலும் வரும் அநேகமான ஆங்கில சொற்பிரயோகங்களை முதன்முறையாக அறிகிறேன். அவற்றை தேடி படித்து பின் இலகுதமிழாக்கி [ஜேகே தமிழ்!] புரியவைக்கும் உங்கள் பணி தொடர வாழ்த்துகள்.
    இறுதியாக 'குட்டி கதை' வாசிக்கிற ஆசையில், நாவலோ நாவல் சட்டிக்குள் இருந்துகொண்டு, நீங்கள் சூடாக்கிறது தெரியாமல், இந்த கிணற்று தவளை இளம்சூட்டை அனுபவித்தது. இறுதியில் சொன்னதை பார்த்தபிறகுதான் கொஞ்சம் சூடு பிடிக்கிறது போல தெரியுது! இனிவரும் நாட்களில் சூடு இன்னும் அதிகமிருக்குமே - தவளை தாக்குபிடிக்குமா?
    Uthayan

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி அண்ணே. ஆங்கில வார்த்தைகளை அதிகம் மொழிமாற்றம் செய்ய முயற்சிக்காமல் அப்படியே தருவதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று மொழிமாற்றம் செய்யுமளவுக்கு நமக்கு தமிழறிவு கம்மி. இரண்டு, ஆங்கிலத்தை அப்படியே தருவதால், அவற்றைப்பற்றி மேலும் தேடி அறிந்துகொள்ளலாம்.

      ஆம் இறுதிவிஷயம் ஒருவித வாக்குமூலம். எழுத்தின் மூலம் அறிந்தோ/அறியாமலோ நாமும் ஏதோ ஒன்றை சொல்ல விளைகிறோம். வாசிப்பவர் அதை உய்த்துணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளவோ மறுக்கவோ வேண்டும். ஆட்பட்டுவிடக்கூடாது.

      Delete
  2. பெரிய அளவில, எங்கட சனத்துக்கு கட்டாயமாய் போய்ச் சேரவேண்டிய ஒரு தொகுப்பு .அருமை. - Vimal

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி விமல்.

      Delete
  3. Wow,
    your writing is going to next level, now much different from what I read few months before. Are you working in political/media/psychology related field? last few of you writings are really good!
    Sathees from LA

    ReplyDelete
    Replies
    1. Thanks Sathees Anna. I am a pure programmer :D. Thanks for appreciating the writing. I think it's sithiramum kaippalazhakkam. Hope I will continue to read and write to improve this.

      Delete
  4. அண்ணா! முதலில் கதையை வாசிக்கும்போதே ஒவ்வொரு சின்ன சின்ன விசயமும் சுவாரசியம் தந்தது. பின்னர் வந்த நான்கு தத்துவங்களுக்கான விளங்கங்களும் தகவல்களும் அற்புதம். கடைசியாக கதையுடன் முடிச்சு போடும்போது உங்களின் உண்மையான உழைப்பு தெரிகிறது.. நன்றி..

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி விமல்.

      Delete
  5. அவியும் தவக்கை நல்ல உவமானம்.. ஆனால் அது எங்களிடம் எடுபடாது.. அவிந்தே சாவது என்று முடிவு செய்தபின்னர் நீங்க வந்து சொன்னா யாரு கேட்க போறாங்க :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி விமல் .. கந்தசாமியும் கலக்சியும் நாவலில் "யார் பெத்த பிள்ளையோ " என்று ஒரு அத்தியாயம் வரும். வாசிச்சு பாருங்க.

      Delete

இந்த பதிவின் நீட்சி தான் உங்கள் கருத்துகளும். தெரிவியுங்கள். வாசித்து மறுமொழியுடன் வெளியிடுகிறேன்.

அன்புடன்,
ஜேகே