வெள்ளி - 1

 

அத்தியாயம் - 1

velli1

“Ready?”

“Always”

கோடன் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தபடி கடிதத்தை சொல்லத்தொடங்கினான்.

Dear Thaththaa,

How are you doing?

Got your birthday card, the only card this time. It felt like going back to my vintage childhood days with you. Thanks ... for everything.

Thaththaa,
I have been longing to …

தாத்தாவுக்கு ஆங்கிலத்தில் கடிதம் அனுப்பினால் பிடிக்காது என்பது ஞாபகம் வந்தது. iHome கருவியிடம் கடிதத்தை  யாழ்ப்பாணத்தமிழுக்கு மொழி மாற்றச்சொன்னான்.

...I have been longing to  ask..  உங்களைக் கேட்கோணும் எண்டு நினைச்சது.  போன் பண்ணினேன். பதிலில்லை. நீங்கள் இப்போதும் வழமைபோல கணணிக்குள் எதையாவது நோண்டிக்கொண்டிருப்பீர்கள் என்று தெரியும். புதிதாக எதையாவது கண்டுபிடித்திருக்கிறீர்களா?

தாத்தா உங்களோடு நிரம்ப மனம் விட்டு கதைக்கோணும்போல இருக்கு. மனம் பயங்கரமாக குழம்பிக்கிடக்கிறது. உங்களோடு பகிர்ந்தால் ஒரு ஆறுதல் கிடைக்குமென்று நினைக்கிறேன். வேறு யார் இருக்கிறார்கள் எனக்கு?

அம்மா நிறையவே மாறிவிட்டா தாத்தா. இப்போதெல்லாம் அவவோடு சரியாக பேச முடிவதில்லை. வீட்டுக்குப்போகவும் மனமில்லை. போனால் அந்த மாசிடோனியன் என்னைப்பார்த்து சிரிக்கிறான். நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டிலே என்னையே உள்ளே வா என்று வரவேற்கிறான். நீங்கள் அந்த வீட்டை விற்று காசை எடுத்திருக்கவேண்டும் தாத்தா. அம்மாவுக்கு ஏன் உங்கள் சொத்தை தானமாக கொடுத்தீர்கள். ரிடிகுயூலஸ்.

கட்டிலில் பொருத்தியிருந்த iHome ஒலிபெருக்கி இடை மறித்தது.

“Do you want to put an angry smiley?”

“Shut up and just write what I say.”

“With pleasure.”

எண்ண ஒட்டம் தடைப்பட்டதால் கோடன் சிறிதுநேரம் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தான். iHome  அமைதியை கலைத்தது.

The last sentence was 'ரிடிகுயூலஸ்' and you sounded bit angry.”

“Oh Thank you.”

கோடன் கடிதத்தை தொடர்ந்தான்.

அப்பாவும் அம்மாவும் ஏன் பிரிந்தார்கள் தாத்தா? பொப்போவிக் அவ்வளவு நல்லவனில்லை. அப்பாவின் இடத்தில் அவனை ... அப்பாவிடம் அம்மா என்ன குறை கண்டாள்? இவ்வளவு புரிந்துணர்வு உள்ள கணவன் யாருக்கு கிடைப்பார்கள்? பாவம் அப்பா. அவரால் இதை தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. மீண்டும் நைஜீரியா போய்விட்டார். எனக்கு அழைத்துச்சொல்லக்கூட இல்லை. எந்தத்தொடர்பும் இல்லை. தொலைபேசி எடுத்தால் “சிரி”தான் பேசுகிறது. அப்பாவுக்கு தனிமை வேண்டுமாம். எது வேண்டுமானாலும் தன்னைக் கேட்கட்டாம். அவரை தொந்தரவு பண்ணவேண்டாமாம். மெஷின் சொல்கிறது. நான் திடீரென்று எல்லோருக்கும் வேண்டாத மனுஷன் ஆகிவிட்டேன் தாத்தா. என் பிறந்தநாளுக்கும் அதுவே அப்பா குரலில் வாழ்த்து அனுப்புகிறது. கோடனை கோடான் என்று உச்சரிக்கிறது. வெல்வெட் கேக் அனுப்புகிறது. வெட்டுவதற்கு கத்தி. ஊதுவதற்கு மெழுகுதிரி. திரியை ஏற்றியதும் கேக்கே “ஹப்பி பேர்த்த்டே மை சன்” என்று அப்பா குரலில் பாடுகிறது. சுத்த அபத்தம். அப்படியே ரபிஷ்ஷிலே தள்ளிவிட்டேன் தாத்தா. அந்தக்கேக்கை வாயில்கூட வைத்துப்பார்க்கவில்லை.

"'Sweetest Indians' currently running a promotion for birthday cakes, would you like to …"

"Oh, cut the crap"

"I understand. The last sentence was ரபிஷ்ஷிலே தள்ளிவிட்டேன்... Do you wish to ..."

கோடன் சொல்லத்தொடங்கினான்.

உங்களிடம் சொல்வதற்கென்ன தாத்தா? புளோராவும் நானும் பிரிந்துவிட்டோம். ஒரு செஸ் ஆட்டம். ஒரேயொரு செஸ் ஆட்டம், முடிவதற்குள் எல்லாமே முடிந்துவிட்டது. எனக்கு செக் மேட் பண்ணும் சந்தர்ப்பம் வந்தது. ஆனால் அவள் குணம் தெரிந்து, தேவையே இல்லாமல் நைட்டை தப்பாக மூவ் செய்தேன். அவளுக்கு விளங்கிவிட்டது. ‘ஒரு கறுப்பன் விட்டுத்தரும் வெற்றி தனக்குத் தேவையில்லை’ என்றாள். எனக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. ‘'அதை ஒரு சப்பைப்பண்டி சொல்லக்கூடாதென்றேன். தவறுதான். அவளுக்கு ஹிஸ்டீரியா வந்துவிட்டது. திட்டினாள். அம்மாவை, அப்பாவை, நைஜீரியர்களை, இந்தியர்களை, அந்த பொப்போவிக்கை, உங்களை, என்னை என்று எல்லோரையும் திட்டினாள். எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டாள். ஜஸ்ட் லைக் தட். போய்விட்டாள். நான் மறுபடியும் அவளுக்கு கோல் பண்ணவில்லை. தொலைந்தது விடு என்று விட்டுவிட்டேன். அவள் யார் எனக்கு தாத்தா? சொல்லுங்கள் யார் எனக்கு?

iHome இடை மறித்தது.

“Do you want to call Flora? An year ago, on this day, you had first kissed her on the cheek. Boy, she blushed like a twilight. Hesitantly she kissed you back on your ...erghh..”

“I don't remember Flora ever blushing. Are you sure?”

“No, its an emotional intelligence fuzzy logic program to induct nostalgic memories. 58% of the time this program pave the way to romantic reconciliation.”

“Just stop the bullshit and write”

அடுத்தநாள் காலை அவள் இல்லை தாத்தா. படுக்கை முழுதும் நானே வியாபித்துக்கிடந்தேன். புளோரா போய்விட்டாள். தாங்கமுடியவில்லை. நான் அவளோடு மிக எளிமையான வாழ்க்கையையே கனவு கண்டிருந்தேன். ஒரு வருட உறவு. இரண்டு வாரங்களில் புரபோஸ் செய்ய இருந்தேன். திருமணத்தை உங்கள் பூர்வீக சந்நிதி கோயிலில் வைத்து, புளோராவுக்கு காஞ்சிபுரம் சேலை கட்டி, அம்மி மிதித்து …

கோடன் சிறிது யோசித்துவிட்டு iHome இடம் கேட்டான்.

“What’s that star?”

"In one of the rituals of a Hindu marriage, the groom shows the bride the double stars of Vashista and Arundhati as an ideal couple, symbolic of marital fulfilment and loyalty."

“Yes, Arunthathi”

அருந்ததி பார்த்து, அக்னி சாட்சியாக தாலி கட்டி ... நிறையக்கனவு கண்டுவிட்டேன் தாத்தா. முழித்துப்பார்த்தால் வாழ்க்கை வெறுமையாக இருக்கிறது. Life is full of shit. இருபத்தைந்து வயதுக்குள் உங்கள் பேரனுக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்துவிட்டது என்றால் நம்புவீர்களா?

என் அம்மா அப்பா இந்த நாட்டில் பிறந்தவர்கள். நான் மூன்றாம் தலைமுறை. ஆனாலும் இந்த நாடு எனக்கு ஒட்டவில்லை. எங்கேயோ ஏதோ இடறுகிறது. தடுக்கிறது. துரத்துகிறது. இதுதான் அம்மாவையும் துரத்தியதா தாத்தா? அவள் ஆஸ்திரேலியனாக மாற முயன்று தோற்றுவிட்டாளா? அப்பா யாருக்குப்பயந்து ஓடி ஒளிகிறார்? நான் பிறந்த மண்ணே என்னை அந்நியனாக துரத்துகிறது. நீங்களும் அப்படித்தான் இலங்கையிலிருந்து ஓடி வந்தீர்களா? எதற்காக மறுபடியும் ஊர் திரும்பினீர்கள்? எது நம்மை துரத்துகிறது?

நான் யார் தாத்தா? சொல்லுங்களேன். ஆஸ்திரேலியனா, நைஜீரியனா? ஈழத் தமிழனா? என்னை ஒரு ஆஸ்திரேலியனாக உணரமுடியவில்லை. எனக்கு அவ்வளவு தமிழ் தெரியாது. ஆனாலும் தமிழை நெருக்கமாக உணர்கிறேன். புளோரா சொன்னது சரிதானோ?

சமயத்தில் நான் இந்த நுற்றாண்டு ஆளே இல்லையோ என்கின்ற சந்தேகம் வருகிறது. சின்ன வயதில் அம்மா வேண்டாம் என்று சொல்லியும் எனக்கு நீங்கள்  தமிழ் சொல்லித்தந்தீர்கள். இப்போதெல்லாம் நிறைய அதை மிஸ் பண்ணுகிறேன். சில கற்பனைகளை இன்னும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை. ஒரு பாட்டு சொல்லித்தருவீர்களே. காதலனோடு காதலி கூடிக்களித்திருக்கிறாள். மகிழ்ச்சித் திளைப்பில் இருவருக்கும் விடிந்ததே தெரியவில்லை. காலையில் சேவல் கூவியதாம். காதலிக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. தாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப்பொறுக்காமல் இடையூறு செய்த சேவலுக்கு சாபம் போட்டாளாம். வீட்டின் எலிகளைப்பிடிக்கவென வளர்க்கும் காட்டுப்பூனைக்கு அந்தச்சேவலை துண்டு துண்டாக வெட்டி இரையாக போடவேண்டும் என்று பொருமினாளாம். எத்தனை அழகான கற்பனை. பொருள் ஞாபகம் இருக்கிறது. பாட்டு மறந்துவிட்டது...

“It's verse number 107 of Kurunthohai  from Sangam Literature. The poet was Mathuraik Kannanaar. Do you want to include the lyrics?”

“Oh Yes”

“Original script or the simplified version? There is an English translation from a Canadian …”

“Just original please”

“குவி இணர்த் தோன்றி ஒண்பூ அன்ன
தொகு செந்நெற்றிக் கணம்கொள் சேவல்!
நள்ளிருள் யாமத்து இல் எலி பார்க்கும்
பிள்ளை வெருகிற்கு அல்குஇரை ஆகி
கடுநவைப் படீஇயரோ நீயே- நெடு நீர்
யாணர் ஊரனொடு வதிந்த
ஏம இன்துயில் எடுப்பியோயே”

அக்காலத்தில் தலைவன் பிரிந்து சென்றால் தலைவி பிரிவுத்துயரில் அழுந்துபோய்விடுகிறாள். ஆனால் இப்போது தலைவிகள்தானே பிரிகிறார்கள் தாத்தா? அப்பாவை அம்மா பிரிந்தாள். என்னை புளோரா பிரிந்தாள். எத்தனை எத்தனை மகிழ்ச்சியான இரவுகள். அவை விடியாமலேயே போயிருக்கக்கூடாதா? உலகின் அத்தனை சேவல்களையும் உரித்து கறி காய்ச்சவேண்டும் தாத்தா.

கோடனுக்கு கடைசிவரி அர்த்தமற்றதாகப்பட்டது.

“Please remove the last line.”

“Do you mean the line starting with "உலகின்.."

“Yes.”

“Wise choice!”

உலகின் சேவல்கள் எல்லாம் கூவாமல் இருக்கக்கடவது. முழுநீள இரவில் நானும் அவளும் மாத்திரம் பேசிக்கொண்டே … அப்படி ஒரு காலம் உண்மையிலேயே இருந்ததா தாத்தா? தமிழர்கள் அத்தனை காதல் உணர்வு கொண்டவர்களா? இப்படியெல்லாம் கூடவா வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்?

“Good old times mate!”

எனக்கு தமிழ் படிக்க ஆசையாக இருக்கிறது தாத்தா. நீங்கள் எனக்கு சின்ன வயதில் சொல்லித்தந்த கனவுலகத்தை நிஜத்தில் காணவேண்டும். நான் கிளம்பி யாழ்ப்பாணம் வந்துவிடவா? நீங்கள் சொல்லித்தந்த தமிழ் இலக்கியம், அந்த மனிதர்கள், சங்க இலக்கியத்தலைவி, அந்தக்காதல் எல்லாவற்றையும் பார்க்கவேண்டும். நிறைய கவிதை எழுத வேண்டும். இப்போதெல்லாம் கவிதைகள் எழுதும் பழக்கம் தொற்றிவிட்டது. புளோரா திரும்பியே பார்க்கமாட்டாள். ஒரு கவிதை சொல்லவா தாத்தா?

              “In to the yielding night

                Enriching you and me

                Enter the mighty God

                Phantom ‘like haunt it out”

iHome கேட்டது.

“Nice poem, wanna translate in Tamil?”

“Give it a shot.”

சிறிதுநேரம் யோசித்தது.

               “நீள இரவில்

               நீயும் நானும்
.
               களித்து இருக்கையில்

              கடவுள் வந்தால்.

              பேய் விரட்டு!

கோடனுக்கு மொழிபெயர்ப்பு அவ்வளவாக புரியாவிட்டாலும் அது கவிதை சொல்லிய டோன் பிடித்திருந்தது.

“Nice, put it in.”

கவிதை நன்றாக இருக்கிறதா தாத்தா? இந்த மிஷின் மொழி பெயர்ப்பு எப்படி என்று தெரியவில்லை. நானே தமிழில் கவிதை எழுதவேண்டும். உம் என்று ஒரு பதில் சொல்லுங்கள். எல்லாவற்றையும் ... ம்ஹூம் விட்டுவருவதற்கு என்னிடம் இங்கு எதுவுமில்லை.

வருகிறேன்.

பாசத்துடன்,
கோடன்

“Send it.”

கடிதத்தை அனுப்பி பத்தாவது நிமிடம் iHome அலறியது.

“You got a mail ”


அத்தியாயம் 1  

அத்தியாயம் 2 

அத்தியாயம் 3     

அத்தியாயம் 4

அத்தியாயம் 5    

  •    

4 comments :

  1. அண்ணே தொடக்கமே அமோகமா இருக்கு..... very interesting plot.... reminds me மீண்டும் ஜீனோ ... ஜமாயுங்கோ.... எங்களுக்கு 3 course meal waiting :)

    ReplyDelete
  2. எல்லைகளும் வேலிகளும் எங்களை மட்டுப்படுத்துகின்றன என்று, ஒவ்வொன்றாக கடந்து வந்தபிறகு வெட்ட வெளியின் தனிமை தீராத கவலையையும், அச்சத்தையும் தந்துவிடுகிறது. நாம் யார் என்ற கேள்விக்கு விடைதேட எப்போதோ தொலைந்துபோன எல்லை கோடுகளை மீண்டும் தேடவேண்டி ஏற்படுகிறது. எம் தனிப்பட்ட வாழ்கையில் எவ்வளவு தூரம் தொழினுட்பம் ஆக்கிரமித்து நிற்கிறது என்பதை அழகாக காட்டி நிற்கிறது கதை. இருபதிலேயே கோடன் வாழ்க்கையில் நிறைய பார்த்துவிட்டான், தோற்று சலித்தும்விட்டான். அவன் காத்திருந்ததை விட கடந்துவந்தது அதிகமாயிருக்கிறது. கனவு கண்டதை விட காயம் பட்டது அதிகமாயிருக்கிறது. தந்தையை தள்ளி வைத்திருக்கிற, உணர்வோட்டத்துக்கு இடையூறு செய்கிற அதே தொழினுட்பம்தான் அவனுக்கு ஒற்றை துணையாகவும் இருக்கிறது. கோடனின் தனிமை தரும் வலி கொடியது. நீங்கள் அனுப்பிய ஜெயமோகனின் உரையை கேட்டு சிலநாள்களில் இந்த கதையை வாசிப்பது ஒரு அற்புத அனுபவம். குறுந்தொகை எனும் அற்புதத்தை அழகாக இந்த கதையில் பொருத்தியமைக்கு தலைவணங்குகிறேன். தினம்தோறும் இனி படலை அடியில் காத்திருப்பேன்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. நன்றி கேதா. வாழ்நாளில் குறுந்தொகையை வாசித்துமுடித்தாலே சாதனைதான்.

      Delete

இந்த பதிவின் நீட்சி தான் உங்கள் கருத்துகளும். தெரிவியுங்கள். வாசித்து மறுமொழியுடன் வெளியிடுகிறேன்.

அன்புடன்,
ஜேகே