வெள்ளி - 5

 

அத்தியாயம் 5

8232536932_e06f2b1db2_z

அந்த ஆற்றிலே ஒரு கெண்டை மீன் மட்டும் தனியே எம்பி எம்பி குதித்துக்கொண்டிருந்தது. தாமரை பூமீது ஏறி நின்று எட்டிப்பாய்ந்தது. ஒரு அடி  அளவுக்கு உயரப்பாய்ந்து பின்னர் ஆற்றிலேயே மீண்டும் திரும்பி விழுந்தது.  எத்தனை முறை முயன்றும் அதனால் ஓரளவுக்கு மேலே உயரமாக பாய முடியவில்லை. அந்தப்பக்கம் பாய்ந்துசென்ற தவளையொன்றை மறித்தது.

“என்னை அந்த வானம் வரைக்கும் கொண்டுசேர்க்க முடியுமா?”

தவளை ஏன் என்று வினவியது.

“அதோ தெரிகிறதே ஒரு கெண்டை மீன், அதன்மீது எனக்கு காதல் வந்துவிட்டது”

வானத்திலே ஒளிர்ந்த துருவ நட்சத்திரத்தை கெண்டை கை காட்டிச்சொன்னது. “சரி என் முதுகில் ஏறிக்கொள்” என்று தவளை கெண்டையை தன் முதுகில் சுமந்தபடி ஓரு தாமரை இலையிலிருந்து துருவ நட்சத்திரத்தை நோக்கி பாய்ந்தது. பாய்ந்த வேகத்தில் இரண்டுமே சமனிலை தவறி புளுக்கென ஆற்றில் விழுந்தன. கெண்டைக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.

“வானம் ஏறி கெண்டை பிடிக்க முடியாதவன், ஆனா வைகுண்டம் வரைக்கும்  கேட்கும்வண்ணம் உவாக்கு உவாக்கு என்று சத்தம் போடத்தெரிகிறது”

என்று அது தவளையை திட்ட, தவளை கோபத்துடன் மீண்டுமொருமுறை எம்பிக்குதித்து, முடியாமல், அவமானத்தோடு தாண்டிப்போனது. கெண்டைக்கு இப்போது இயலாமை. அந்தப்பக்கம் ஒரு படகு வருவதைக்கண்டு, அதற்குள் எம்பிக்குதித்தது.

“உனக்கு என்ன வேண்டும்?

படகிலிருந்த வெள்ளி கெண்டையைப்பார்த்து கேட்டாள். கெண்டை வெள்ளியையும் கூடவிருந்த கோடனையும் வெறித்துப்பார்த்தது. அதற்கு அந்தக்காட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. படகின் தலைப்புறம் கோடன் அமர்ந்திருக்க, அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்தபடி வெள்ளி மெதுவாக படகின் துடுப்பை பற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தோள்களை ஆரத்தழுவியவண்ணம் கோடன் துடுப்பை மெதுவாக வலித்துக்கொண்டிருந்தான். கெண்டைக்கு கொஞ்சம் கோபமும் வந்துவிட்டது.

“நான் என் துணையை அடையமுடியாமல் பிரிந்து அழுங்குகிறேன்… உங்களுக்கு காதல் வேண்டிக்கிடக்கிறதா?”

“உன் துணைதான் யாரோ?”

வெள்ளி கேட்க, கெண்டை துருவ நட்சத்திரத்தைக்காட்டியது. கோடன் புரியாமல் ஆச்சரியமாகக்கேட்டான்.

“அந்த துருவ நட்சத்திரமா உன் துணை?”

“ஆமாம், இந்த ஆற்றிலேயே அதுதான் தன்னிலை மாறாத ஒரே கெண்டை மீன். என்னோடு எப்போதுமே கதைகள் பேசி இரவினை கழிக்கும். ஆனால் காதல் சொல்லி கட்டியணைப்போம் என்றால் அருகிலேயே வரமாட்டேன் என்கிறது. பிடித்து தருகிறாயா?”

கெண்டை கேட்க கோடன் செய்வதிறியாது திகைத்தான். வெள்ளி படகை நிறுத்துமாறு கோடனுக்கு சைகை செய்துவிட்டு அந்தக் கெண்டையை கையில் பிடித்தாள். எந்தவித சலசலப்புமில்லாமல் ஆறு நிர்மலமாயிருந்தது. அங்கே நட்சத்திரமெல்லாம் மிதந்துகொண்டிருந்தன. துருவ நட்சத்திரமும் ஸ்பஷ்டமாக ஆற்றில் ஜொலித்தது.

“பார்த்தாயா … உன் துணை உன்னைத்தேடி இங்கே வந்துவிட்டது. நீயானால் அங்கே போகவேண்டுமென்று அடம் பிடிக்கிறாய்”

கெண்டைமீன் துருவ நட்சத்திரத்தின் நிழலைக்கண்டு ஆச்சரியப்பட்டது. மகிழ்ச்சியில் ஆற்றில் குதித்தது. சில கணங்களுக்கு கெண்டையை காணவில்லை. பின் திடீரென்று கெண்டை வேகமாக நீரிலிருந்து பாய, அதற்குப்பின்னால் இன்னொரு கெண்டையும் சோடியாக பாய்ந்தது. இரண்டுமே மகிழ்ச்சியோடு ஆற்றிலே விளையாட ஆரம்பித்தன.

கோடன் வெள்ளியை சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான்

“என்னருகில் நீ.
நீலமாய் மாறியது
வானமா?
பூமியா?”

***************

"Time up Godan... Up. Up. Up."

கோடன் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். iHome காலை பத்து மணி என்று நேரம் காட்ட அவனுக்கு தூக்கிவாரிப்போட்டது. ஓ மை கோட். பதினாறு மணித்தியாலங்கள் தூங்கியிருக்கிறான். கொன்டக்ட் லென்ஸ் மொத்தமாக சார்ஜ் ஏறி பச்சை லைட் மின்னியது. கடவுளே, எப்படித்தூங்கிப்போனேன்? வெள்ளி இப்போது எங்கிருப்பாள்? கோடனுக்கு உடல் முழுதும் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது. என்ன காரியம் பண்ணிவிட்டேன். அவள் என்ன செய்வாளோ.

யோசிக்க சமயமில்லை. அவசர அவசரமாக கொன்டக்ட் லென்ஸை அணிந்துகொண்டான். iHome மீது கோபப்பட்டுக்கொண்டான்.

“Why the hell didn't you wake me up?”

“It was a much needed sleep, you haven't been sleeping well for the last..

Shut up and go to www.kathavu.com

"சங்கநாட்டுக்கு மீண்டும் வருகை தந்திருக்கும் கோடனுக்கு நன்றிகள். நீங்கள் பலமுறை சங்கநாட்டுக்கு வருகை தந்திருந்தாலும், இவ்வறிவித்தல்களை மீண்டுமொருமுறை கேட்பது..."

"வெள்ளி … வெள்ளியை சந்திக்கவேண்டும்..எங்கிருக்கிறாள் என்று தெரியுமா? கொல்லன் அழிசியின் மகள். கவிப்பித்தர் கொல்லன் அழிசி.. தொண்டை மன்னனிடம்.."

"மன்னிக்கவும், சங்கநாட்டு தளத்தில் தேடல் பொறி இன்னமும் வடிவமைக்கப்படவில்லை. நீங்கள் தேடும் நபரை சங்கநாட்டிலேயே விசாரித்து அறிந்துகொள்ளலாம்"

"அருமை! தாமதிக்காமல் என்னை குடவாய்க்கரைக்கு இட்டுச்செல்லவும்"

"நல்லது... இன்னும் சற்றுநேரத்தில்.."

சங்கநாடு சுழல ஆரம்பிக்க, கோடன் நகத்தினை கடிக்கத்தொடங்கினான்.

***************

குடவாய்க்கரை வெறிச்சோடிப்போய்க்கிடந்தது.

தூரத்திலே புன்னை மரம் வெறுமனாக தனியே நின்றது நன்றாகத் தெரிந்தது. நேற்று இந்த இடத்திலேதான் லென்ஸின் பட்டரி தீர்ந்துபோனது. கோடன், புன்னை மரத்தை நோக்கி மூச்சிரைக்க ஓடினான். அங்கே வெள்ளியை காணவில்லை. சுற்றிவரப்பார்த்தான். மனிதர்களே இல்லை. இந்திரா விழா நடந்ததற்கான தடயமாக காய்ந்த பூக்களும், ஓலைகளும், உடைந்த மட்கலயங்களும் ஆங்காங்கே விரவிக்கிடந்தன. படகுத்துறையில் ஒரு காகம், குருவிகூட இல்லை. ஆற்றின் அக்கரையிலிருந்த குடிசைகளைக் காணவில்லை. நடுவே நாட்டப்பட்டிருந்த இந்திரக்கோடியையும் காணவில்லை. முந்தையதினம் ஆறு முழுதும் நிறைந்திருந்த பூக்களையும் காணவில்லை. ஆங்காங்கே தாவும் வாளைகளும், கரையோரத்தில் பூத்திருந்த ஆம்பல்களும் மட்டும் இன்னமும் தெரிந்தன. ஆறு தெளிந்து இருந்தது. எதையோ இழந்ததுபோல அவ்வப்போது மட்டும் குறு அலைகளால் கண்ணீர் சிந்தியது.

“வெள்ளி...”

கோடனின் கத்தல் குடவாய்க்கரை முழுதும் எதிரொலித்தது. அவன் கூச்சலில் புன்னை மரத்திலிருந்த சில பறவைகள் சிறகடித்துவிட்டு அமைதியாகின. கண்ணுக்கெட்டியதூரம்வரை மனித நடமாட்டமே இல்லை. எங்கே, எந்தத்திசையில் என்று தேடுவது? மலையிலிருந்து கீழிறங்கி சித்திரைத்தெருவுக்கு போனான். பட்டறை இருந்த அடையாளத்துக்கு சில வெட்டிப்போட்ட இரும்புகளும் கரித்துண்டுகளும் சிதறிக்கிடந்தன.

அங்கிருந்து உடனடியாக வெளியேறி, சங்கநாட்டிடம் தன்னை கருவூர் அழைத்துச்செல்லுமாறு பணித்தான். அங்கேயும் வெள்ளி இல்லை. விசாரித்துப்பார்தத்தில் இந்திரவிழா பயணிகள் திரும்பி வருவதற்கு பல வாரங்கள் எடுக்குமென்றார்கள். குடவாய்க்கரையிலிருந்து கருவூருக்கு வரும் பாதையில் உள்ள ஊர்களுக்கெல்லாம் சென்று பார்த்தான். ம்ஹூம் எங்கேயும் அவர்கள் கிடைக்கவில்லை. வெள்ளி எங்கே போனாள்? தேடித்தேடிக்களைத்துப்போய் மீண்டும் குடவாய்க்கரையையே சேர்ந்தடைந்தான்.

வெள்ளி வெள்ளி என்று பிதற்றிக்கொண்டே அலைந்து கடையிசில் புன்னையிடம் வந்து கேட்டான்.

“உன் அக்காள் எங்கே போயிருக்கிறாள் என்று தெரியுமா?”

புன்னை ஆடாமல் அசையாமல் கோபத்தோடு நின்றது.

“நீயாவது என்னைப்புரிந்துகொள்ள மாட்டாயா? உன் அக்காளை நான் உயிருக்குயிராய் விரும்புகிறேன் … அதை சொல்லப்போகும் தறுவாயில்தான் விபரீதம் விழைந்தது. அவள் எங்கே போனாள் என்று சொல்லேன்?”

புன்னை இலேசாக காற்றில் அசைந்ததில் பூ ஒன்று உதிர்ந்து விழுந்தது. இந்தப்பூவைத்தானே அவள் இறுதியாக தன் கூந்தலில் சூடிக்கொண்டாள். நான் வருவேன், காதல் சொல்வேன் என்று எவ்வளவு நாழிகை காத்திருந்தாளோ? என்ன மனிதன் நான்? சொர்க்கமே கையில் கிடைத்த சமயத்தில் கண்ணைக்குத்திக்கொண்ட பாவியானேனே. கோடன் தனக்குத்தானே புலம்பினான்.

புன்னை மீண்டும் ஒரு பூவை உதிர்த்தது. கோடன் அப்பூவை எடுக்கவென்று குனிந்தான். அப்போதுதான் கவனித்தான். கற்களால் அடிமரத்தண்டு கிழிக்கப்பட்டிருந்தது. கூர்ந்து கவனித்தான்.  அண்மையில்தான் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. நன்றாக தட்டிவிட்டுப்பார்த்தான்.

“நிலவே, நீல்நிற விசும்பில் பல்கதிர் பரப்பிப்
பான்மலி கடலில் பரந்துபட் டன்றே
ஊரே, ஒலிவருஞ் சும்மையொடு மலிதொகுபு ஈண்டிக்
கலிகெழு மறுகின் விழவய ரும்மே
கானே, பூமலர் கஞலிய பொழிலகந் தோறும்
தாம்அமர் துணையொடு வண்டிமி ரும்மே
யானே, புனைஇழை ஞெகிழ்த்த புலம்புகொள் அவலமொடு
கனையிருங் கங்குலுங் கண்படை இலனே 
அதனால், என்னொடு பொருங்கொல்இவ் வுலகம்
உலகடு பொருங்கொல்என் அவலமுறு நெஞ்சே”

கோடன், திரும்ப திரும்ப வாசித்துப்பார்த்தான்.  எதுவுமே விளங்கவில்லை.  அவலமுறு நெஞ்சே என்றால் நெஞ்சம் வருந்தியிருக்கிறாள் என்றர்த்தம். வெள்ளிதான் எழுதியிருக்கிறாள். எனக்காக காத்திருந்து நொந்து எழுதிவைத்துவிட்டு போய்விட்டாள். இதன் முழு அர்த்தம் என்ன? கண்டுபிடிக்கிறேன். என்னை மன்னித்துவிடு வெள்ளி. நீ சங்கநாட்டில் எந்த மூலையிலிருந்தாலும் உன்னை கண்டுபிடிக்காமல் விடமாட்டேன். கோடன் தீர்க்கமாய் “போயிட்டு வாறன்”  என்றான்.

****************

“Hang on … what’s that song again?”

“நிலவே நீல்நிற விசும்பில் பல்கதிர் பரப்பிக் ..”

“Shit…”

iHome முதன்முறையாக சிறு அதிர்வுணர்ச்சியை காட்டியது. கோடனுக்கும் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது.

“What’?”

Is the next line “பான்மலி கடலில் பரந்துபட் டன்றே , ஊரே….?”

“Yes, how do you know?”

iHome மொத்தக்கவிதையையும் கடகடவென பாடி முடித்தது. கோடன் ஆச்சரியத்துடன் அது பாடியதைக்கேட்டான்.

“எப்படி உனக்கு இது தெரியவந்தது?”

ஐந்துநாட்கள் சங்கநாட்டு வாசத்தால் கோடனுக்கு பதட்டத்திலும் தமிழே வாயில் நுழைந்தது.

“இந்தப்பாட்டு சங்க இலக்கியத்தில் இருக்கிறது, குறுந்தொகை .. நெய்தல் திணை..”

“என்ன சொல்கிறாய்? நேற்று வெள்ளி எழுதிய பாட்டு எப்படி ஏலவே குறுந்தொகையில் வந்திருக்கமுடியும்?”

“அதைவிட ஆச்சரியம் இதை எழுதிய கவிஞரின் பெயர்?”

“என்ன பெயர்?”

“வெள்ளி வீதியார்”

“வெள்ளி வீ … ஓ மை கோட், அப்போ கொல்லன் அழிசி என்ற பெயர் ..”

“காமம் காமம் என்ப …”

iHome சொல்லத்தொடங்கமுன்னரே கோடன் குறுக்கிட்டான்.

“கடவுளே .. இதே கவிதையைத்தான் அவர் முந்தைய இரவு எனக்கு சொன்னாரே..”

“எல்லாமே சங்க இலக்கியம் … Even I am confused now

கோடனுக்கோ அவசரம்.

“இதில் குழம்புவதற்கு ஒன்றுமேயில்லை. முதலில் இந்தப்பாட்டு என்ன சொல்கிறது என்று சொல்லு.”

“நிலவு நீல நிற வானத்தில் கதிர் பரப்பி பால் நிறைந்த கடல்போல காட்சியளித்தது. ஊரிலே மக்கள் ஒன்று கூடி விழா களியாட்டங்கள் புரிகிறார்கள். வண்டுகள் துணைகளோடு அழகிய மலர்கள் கொண்ட காட்டினிடையே ஓடித்திரிகின்றன, எல்லோருமே மகிழ்ச்சியாய் இருக்கையில் நான் மட்டும் தனிமையோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன். என் தலைவன் எங்கே?”

பாட்டை சொல்லி முடிக்கையில் iHome இன் குரலிலும் ஒருவித கவலை தொக்கி நின்றது. கோடனுக்கு அந்த பாடல் விளக்கத்தை கேட்டதும் ஆற்றாமை மேலும் அதிகரித்தது. என்ன வேலை பார்த்துவிட்டேன். எனக்காக காத்திருந்த தேவதையை இப்படி தவிக்க விட்டுவிட்டேனே.

iHome கரகரத்த குரலில் கூறியது.

“கோடன் வெள்ளிவீதியாரின் பெரும்பாலான பாடல்களும் பிரிவுத்துயர் பற்றியதுதான். ஏங்கி ஏங்கி உன்னை நினைத்து அழுங்கியிருக்கிறாள். தமிழ் வரலாற்றில் இப்படியொரு பெண் பிரிவுத்துயரில் வெந்து எழுதியதில்லை. ஆண்டாளுடையதுகூட இறை பக்திதான். ஆனால் வெள்ளியுடையது தன்னிகரொத்த தலைவன்மீதான காதல் என்று பேராசிரியல் சிவசண்முக..

“நாங்கள் எப்படியும் அவளை கண்டுபிடிக்கவேண்டும் .. எங்கேயிருக்கிறாள் என்று கண்டறியவேண்டும் .. ஏதாவது க்ளூ .. அந்தக்  கவிதைகளில் ஏதாவது இடப்பெயர்கள் இருக்குமா?

“ம்ஹூம் .. எதுவுமில்லை.… எல்லாமே அகத்திணை பாடல்கள் .. விவரங்கள் இராது …தேடி அலைந்திருக்கிறாள். பாணர்களிடம் தலைவனை விசாரித்திருக்கிறாள். ஆனால் ஊர் பெயர் இல்லை.”

“மீண்டும் வெள்ளி புன்னை மரத்தில் எழுதி வைத்திருந்த கவிதையை ஒருமுறை சொல்லு?”

iHome சொன்னது.

“அதென்ன கனையிருங் கங்குலுங் கண்படை இலனே?”

“நீண்ட இரவில் கண் துயிலாமல் இருந்தேன்”

“அப்படியென்றால் … அவள் இரவு முழுதும் புன்னையடியிலேயே விழித்திருந்திருக்கிறாள்”

கோடன் சொல்ல iHome துணுக்குற்றது.

“ஓ . ஆக அவள் குடவாய்க்கரையிலிருந்து அதிக தூரம் சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை”

“ஆனால் நான் சுற்றுப்புறம் முழுதும் நன்றாக தேடிப்பார்த்துவிட்டேன்.  குடவாய்க்கரையை அண்டிய பிரதேசத்தில் ஒரு காகம் குருவி கூட இல்லை .. எப்படி இது சாத்தியம்? அவள் என்னைக்கண்டு எங்காவது மறைந்திருப்பாளோ?”

iHome அமைதியாகி யோசிக்க ஆரம்பித்தது. கோடனுக்கு குழப்பம் தீரவில்லை. வெள்ளி எங்கு போனாள்? கணவனைத்தேடி அலைந்து திரிந்து அவள் பாடிய பல கவிதைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் பிரிந்து சில மணிநேரங்கள்தானே. அப்படியென்றால் அத்தனை சங்க இலக்கிய பாடல்களும் சங்கநாட்டுத்தளத்தில் பதிவு செய்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றனவா? வெள்ளி வெறும் இலத்திரனியல் வித்தையா? அவள் ஒரு கணணி ஜாலம் என்பதை கோடானால் ஏற்றுக்கொள்ளவேமுடியவில்லை. அவ்வளவு நிஜமாக இருந்தது. She felt so real. அவளுடைய சிரிப்பு, குறும்பு, தொடுகை, காதல் சொன்ன கண்கள் … எதுவுமே பொய் சொல்லவில்லையே. இது எப்படி சாத்தியம்?

கோடன் யோசித்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே iHome விழித்தெழுந்தது.

“கண்டுகொண்டேன் … கண்டுகொண்டேன்”

பாட்டை விசிலடித்தது.

“என்ன சொல்கிறாய்?”

“ஏன் வெள்ளியும் உன்னைப்போலவே சங்கநாட்டுக்குள் நுழைந்த ஒருத்தியாக இருக்கக்கூடாது?”

கோடனின் கால் சிறு விரலிருந்து சிர்ர்ர்ர்ரென்று மின்சாரம் பாய்ந்தது.

“என்னது? Come again?

“ஏன் வெள்ளியும் உன்னைப்போலவே சங்கநாட்டுக்குள் நுழைந்த ஒருத்தியாக இருக்கக்கூடாது?”

அப்பிடியென்றால்… வெள்ளியும் என்னைப்போல … You mean she is real?”

Why not, உன்னைப்போலவே கனவு காண்பவளாக, கவிதை எழுதுபவளாக .. அதுவும் குறுந்தொகைப்பாடல்களில் காதலுற்று, அந்த வாழ்க்கையிலேயே தன்னை ஆட்கொண்டு …”

iHome சொல்லச்சொல்ல, கோடனுக்கு அஞ்சும் கெட்டு அறிவும் கெட்டுப்போனது. அப்படியானால் வெள்ளி உடலும் உள்ளமும் சேர்ந்த நிஜ மனுஷிதானா. என் கனவெல்லாம் நிஜமாகுமா …கடவுளே இதை மட்டும் பொய்யாக்கிவிடாதே…. இப்போது வெள்ளியை .. வெள்ளி எங்கே இருப்பாள் .. தாத்தாவுக்கு கோல் போடவேண்டும்.

கோடன் அலற iHome சோர்வாய் சொன்னது.

“அவரை தொடர்புகொள்ள இரண்டுமுறை முயன்றுவிட்டேன் .. கிடைக்கவில்லை..”

Damn, இப்போ என்ன செய்வது? ஏதாவது செய்யவேண்டும் … This is unbelievable."

iHome யோசித்தது.

“கோடன் … இந்த தாத்தா அனுப்பிய அந்தக் கடிதத்தை  நாங்கள் இன்னமுமே வாசித்து முடிக்கவில்லை. வாசித்துப்பார்ப்போமா? ஏதாவது ஐடியா கிடைக்கலாம்”

கோடனுக்கு குழப்பத்தோடு கடிதத்தை வாசிகச்சொன்னான். iHome அந்தக்கடிதத்தை விட்ட இடத்திலிருந்து மீண்டும் வாசிக்கத்தொடங்கியது.

“………………….லென்ஸை கண்களில் செருகிவிட்டு, www.kathavu.com ற்கு சென்றாயானால் உனக்கு ஒரு புதிய உலகத்துக்கான கதவு திறக்கும். என்னுடைய ஐந்தாண்டு உழைப்பு இது. வேர்ச்சுவல் ரியாலிட்டியில் அடுத்த கட்டம். இது என்னுடைய சிருஷ்டி. பயன்படுத்திப்பார். பின் விடவேமாட்டாய்.

கோடன், இறுதியாக முக்கியமான விடயம் ஒன்று.

இப்போது நீயிருக்கும் மன நிலையில் இதை உன்னிடம் சொல்லலாமா கூடாதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இந்தச்சந்தர்ப்பத்தை தவறவிட்டுவிட்டால் இனி சொல்லமுடியாமல் போய்விடுமோ என்றும் அச்சமாகவிருக்கிறது.

கோடன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். iHome இன் குரலிலும் ஒருவித பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது.

நேரடியாகவே விடயத்துக்கு வருகிறேன். எனக்கு உதவியாக ஆய்வில் ஈடுபடும் அழகேசனுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள். படு சுட்டி. சிறுவயதுமுதல் அடிக்கடி தகப்பனோடு என் நிறுவனத்துக்கு வருபவள். எனக்கு பேத்தி போன்றவள். அவளைப்பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு உந்தன் ஞாபகம்தான் வருவதுண்டு. அவளும் உன்னைப்போலத்தான். கனவுகளில் வாழ்பவள். நவீன உலகத்தின் அபத்தங்கள் எவற்றோடும் ஒத்துப்போகாதவள்.  இங்கே யாழ்ப்பாணத்தில் அத்தனைபேரும் விஞ்ஞானம், அறிவியல், கணனி என்று பறக்கையில், அவளோ தமிழ் தமிழ் என்று மொழியோடேயே படுத்துக்கிடப்பவள். அதுவும் அவளுக்கு சங்க இலக்கியம் என்றால் போதும்..சாப்பாடு தண்ணி…

Jesus Christ...இதெல்லாவற்றையும் விட்டிட்டு அவளுக்கு என்ன பெயர் என்று ஒருக்கா வாசி..”

“Wait... I am too excited and not sure what to do..”

iHome, பதட்டத்தில் ஸ்டக்காகி, தடுமாறி கடிதத்தை தொடர்ந்து வாசித்தது.

கோடன் எனக்குத்தெரியும், நிச்சயத்திருமணங்களில் உனக்கு நம்பிக்கையில்லை என்று. தற்போதைய சூழ்நிலையில் துணையே வேண்டாமென்றும் நீ எண்ணக்கூடும்.  ஆனால் தாத்தா ஒன்று சொல்கிறேன். உனக்கு அவளைப்போல பொருந்தக்கூடிய பெண் கனவிலும் கிடைக்கமாட்டாள். அவளும் பாவம், இவ்வளவு சிந்தனைத்திறனுள்ளவள் வெறும் அன்றாடப்பணங்காய்ச்சி மரங்களிடமும் சிக்கவேண்டாம். Think about it. You guys will make a good couple. அதிகம் வேண்டாம். அவளோடு ஒருமுறையேனும் பேசிப்பார். புரியும். அவ்வளவுதான். உனக்கு ஓகே என்றால், நான் அவளிடமும் உன்னைப்பற்றி சொல்லிப்பார்க்கிறேன்.

அடுத்தவரியை வாசிக்கப்போன iHome டென்ஷனில் அப்படியே ஸ்டக்காகிப்போனது. சிறிது நேரம் காத்திருந்த கோடன் பொறுமையில்லாமல் அதனை ரீபூட் பண்ணினான்.

“என்னாச்சு? Why did you get stuck?”

I can't believe what's going on here...”

அலம்பாம விஷயத்தை சொல்லு.

iHome தட்டுத்தடுமாறி கடிதத்தை தொடந்தது. இவ்வளவு இமோஷனல் லோடை தாங்கும் சிபியு பவர் அதனிடம் கிடையாது. அடிக்கடி ஹங் பண்ணியது.

கோடன் வாழ்க்கையில் இருள் என்ற விசயம் எப்போதும் நிலைத்திருக்காது. இருளின் ஆட்டமெல்லாம் விடிவெள்ளி முளைக்கும்வரைதான். அதற்குப்பின்னர் இருள் தான் மறைவதற்கு இடம்தேடி அது அடர்காட்டுக்குள் ஓடிவிடும். இந்தப்பெண் வெள்ளியும் உன் வாழ்க்கையின் இருளை அகற்றுவாள் என்ற நம்பிக்கை...

கோடன் விக்கித்துப்போனான்.

அது வெள்ளிதான். என்னைப்போலவே அவளும் லொகின் பண்ணி சங்கநாட்டில் உலா வந்திருக்கிறாள். நான் யார் என்று தெரியாமலேயே பேசிப்பழகி, கவிதை சொல்லி, இந்திரவிழா முழுதும் சுற்றி... தாத்தா சொன்னது எவ்வளவு உண்மை, வெள்ளியை மட்டும் நான் சந்தித்திருக்காவிட்டால்...

கோடன்போல iHome ஆல் யோசித்துக்கொண்டிருக்கமுடியவில்லை. களத்தில் இறங்கியது.

“Damn, I tried to call Thaaththaa again, couldn't get him online. messaged him too.”

அதீத அவசரத்தில் அது ட்ரான்ஸ்லேட்டரை மறந்து ஆங்கிலத்துக்கு தாவிவிட்டது. கோடனைவிட அதற்கு டென்ஷன்.

“Do you want to book a ticket now?  There is a charter flight available to Jaffna in 30 minutes... Actually I just bought it. Can't hold my emotions. ..”

கோடன் தயங்கினான்.

“What the hell are you thinking, leave, just leave now. Make sure you login to me from iWatch there. I can't wait to hear! Go and find her.”

“வேண்டாம் … பிளைட்டை கான்சல் பண்ணு”

கோடன் நிதானமாக சொன்னான்.

“What are you talking?”

கோடன் நிதானமாக சொன்னான்.

“வெள்ளி காதலித்தது கோடனை. நீயும், நானும் யாரென்றே தெரியாது, உன் தந்தையும் என் தந்தையும் சொந்தமில்லை. நம் தாயார் முன்னப்பின்னே அறிந்ததேயில்லை. ஆனாலும் நான் உன்னோடு காதல் கொண்டேன் என்று நான் நேற்று அவளிடம் ன்னபோது அவள் கண்கள் அகல விரிந்ததை நீ பார்த்திருக்கவேண்டும். தேக்கிவைத்திருந்த காதலை வெளிக்காட்ட இயலாமல் அவள் கண்கள் விரிந்துகொண்டே போனது. இமை மூடும்போதும் உள்ளே துடித்தாள். அந்தக்கணம் உண்மை என்று என் உள் மனது எப்போதுமே சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்தச்சமயமே அவளை நான் பிரியநேரிட்டது. மடையன் நான், சார்ஜ் போடாததும், அசதியில் தூங்கிப்போனதும் என் தவறு. ஆனால் என் காதல் தவறில்லை. அவள் காதலும் தவறில்லை. காதலர் தவறாகலாம், காதல் தவறாகுமா என்று சொல்லி, அவளே என்னை புன்னை மரத்தடியில் ஆட்கொண்டாள். அவள் காதலரை தவறாக்க நான் அனுமதிக்கப்போவதில்லை.  இப்போதும்கூட அவள் என்மேல் கோபம்கொண்டிருந்தாலும் உள்ளூற நான் வரமாட்டேனா என்றுதான் காத்திருப்பாள்.”

“I get it, but what's wrong in meeting her in a coffee shop and tell her?”

“நிச்சயம் செய்வேன். ஆனால் இந்தச்சூழ்நிலையில் யாழ்ப்பாணம்போய் நான்தான் கோடன், சங்கநாட்டில் உன்னைக்காதலித்தவன் என்று எந்த முகத்தோடு சொல்வது? முதலில் வினை எங்கே விதைத்தேனோ அதனை அங்கேயே அறுக்கவேண்டும்”

Mate, you are such a loser

கோடன் சிரித்தான். முதல் வேலை வெள்ளி இப்போது எங்கிருக்கிறாள் என்று கண்டுபிடிக்கவேண்டும். வெள்ளிவீதியார் பாடல்களை எல்லாம் தேடிப்பார்த்தாயிற்று. வெள்ளி விரும்பினால் சங்க நாட்டில் எங்கேயும் போகலாமே? இப்போது எப்படி தேடுவது?

iHome சிறிது யோசித்துவிட்டு கேட்டது.

“வெள்ளி பற்றி என்னெல்லாம் தகவல் உண்டு?”

“பெரிதாக இல்லை .. கூடப்பிறந்தவன் படையில். இவளும் தந்தையும்தான் பட்டறையில்.. அவ்வளவுதான்”

iHome இன் புரோசசர் வேகமாக தொழிற்பட்டது.  வெள்ளியே இதையெல்லாம் தனக்கு பிடித்தமானதாக சிருஷ்டித்திருக்கிறாள். சங்க இலக்கிய கவிஞரான கொல்லன் அழிசியை தந்தையாக்கி, புறநானூற்று சகோதரனை உருவாக்கி, புன்னையை தங்கையாக்கியதுகூட குறுந்தொகைதான் … அப்படியென்றால்..There is something fishing out there.

“தாயைப்பற்றி ஒன்றுமில்லையா?”

“அதிகம் சொன்னதில்லை ..வெறுமனே … கருவூரிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி ஏதோ தினைப்புலம் காப்பதாக ..”

iHome பாடல் ஒன்றை பாடியது.

“வார் உறு வணர் கதுப்பு உளரி, புறம் சேர்பு
‘அழாஅல்’ என்று நம் அழுத கண் துடைப்பார்
யார் ஆகுவர்கொல் தோழி! சாரல்
பெரும் புனக் குறவன் சிறு தினை மறுகால்
கொழும் கொடி அவரை பூக்கும்
அரும் பனி அச்சிரம் வாராதோரே”

“இது என்ன பாட்டு?”

“இன்றைக்கு, மலைப் பக்கத்தில், பெரிய தினை வயலில், குறவன் அறுத்த சிறிய தினைக் கதிர் மீண்டும் முளைக்கிற மறுகாலில், அவரைக் கொடி பூக்கிற முன்பனிக் காலம் வந்துவிட்டது. குளிர் வாட்டுகிறது. ஆனால், அவனைப் பிரிந்து நான் வருந்துவேன் என்று தெரிந்தும் அவன் வரவில்லை. ஏன் அப்படி?”

கோடன் ஏதோ கேட்க விழைந்தான். iHome விடவில்லை.

“ … யோசித்துப்பார் கோடன், வெள்ளியின் தாய் தினைப்புனம் காக்கிறாள் என்பதே வெள்ளி உருவகித்ததுதான்.. அத்தோடு இந்தப்பாட்டையும் பொருத்திப்பார் ..இதுவும் வெள்ளி வீதியார்தான் பாடியது  There is a 72% chance of Velli being  …  ”

iHome சொல்லிக்கொண்டிருக்கையிலேயே கோடன் கொன்டக்ட் லென்ஸை அணிந்துவிட்டான்.

******************

கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரைக்கும் தினைப்பயிர்கள் பட்டு விரிப்புபோல வியாபித்துக்கிடந்தது. எங்கெங்கோ தூர தேசங்களிலிருந்தெல்லாம் கிளிகள் சாரி சாரியாக பறந்து வந்துகொண்டிருந்தன. வந்தவை எந்தவித பயமுமில்லாமல் தினைக்கதிர்களை பதம்பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. ஒரு பக்கம் காட்டுப்பன்றிகளும் தினை வேர்களை பிடுங்கித்தின்ன, இந்த சரசரப்புகளுக்கு மத்தியில் யானைக்கூட்டம் வேறு தூரத்தே பிளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. தினைப்புனத்தில் ஒரு காவல் பரண் இருந்ததையோ, அதில் ஒருத்தி நாகமணிக் கவணுடன் காவலுக்கு இருக்கிறாள் என்பதையோ இவையெல்லாம் சட்டை செய்ததாக தெரியவில்லை.

சுற்றிவர நடப்பது பற்றிய பிரக்ஞ்ஞையே இல்லாமல் வெள்ளி கிழக்குத்திசையை வெறித்துப்பார்த்தபடி அந்தப்பரணிலே அமர்ந்திருந்தாள்.

இரண்டே இரண்டு நாட்களில் ஒருத்தன் இப்படி அடித்துப்போடுவானா? சங்க இலக்கியத்தலைவன் என்பதற்காக இப்படியா? ஏன் அத்தனை தலைவிகளும் காதலனுக்காக ஏங்கியே செத்தார்கள் என்று இப்போதல்லவா புரிகிறது. இதெல்லாம் கனவா? அப்படி கனவிலும் எனக்கு தலைவன் கை கூடவில்லையே. வெள்ளிவீதியார் மீதுகொண்ட ஆசையில் பெயர் வைத்ததால் எனக்கும் அவளுக்கு நிகழ்ந்தது போலவே நிகழ்கிறதே. “கன்றும் உண்ணாது, கலத்தினும் படாது, நல் ஆன் தீம் பால் நிலத்து உக்காகும்” வெள்ளி வீதியாரின் நிலையே எனக்குமாகிப்போனதே என்று வெள்ளி பல்வேறு எண்ணச்சுழலில் வீழ்ந்து கிடந்தாள். கோடனின் பிரிவைத்தாங்கவே அவளால் முடியவில்லை. ஏன் பிரிந்தான். எங்கிருந்தோ வந்தான், என் மீது காதல் கொண்டான். செம்புலப்பெயல்நீரனாரே அவளைத் தேடிவந்து காதலை சொல்லுவான் என்று வெள்ளி நினைத்துப்பார்த்திருப்பாளா? இப்படியொரு வாழ்க்கையை காட்டிவிட்டு கண நேரத்தில் மறைந்துபோனானே. படு பாவி. நான் உண்மையிலேயே ஈரமுள்ள மனம் படைத்தவள் என்றால் என் கோடன் என்னைத்தேடி வருவான். வரட்டும். அவன் மட்டும் என் கையில் சிக்கட்டும் .. என்ன செய்கிறேன் பார்.

வெள்ளி கோபத்தில் கொஞ்சம் உரக்கவே சொன்னாள்.

“அப்படி என்ன செய்வாய் வெள்ளி? சம்மட்டியால் அடிப்பாயா?”

வெள்ளி கோடனின் குரல் கேட்டு சிலிர்த்துப்போய் எழுந்தாள்.

அவன் மார்பின் குறுக்கே கைகளை கட்டி, தலையை கொஞ்சம் சரித்து இவளைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். அவ்வளவுதான். வெள்ளியின் கோபம் எல்லாம் தினை தின்னவென கிளிகளோடு பறந்துபோனது.

“பாவி .. வந்துவிட்டாயா … உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார்”

சொல்லிக்கொண்டே ஓடிப்போய் அவன் மார்புகளில் விழுந்தாள் வெள்ளி. ஏன் எது என்ற கேள்வியும் தோன்றாத கூடலது. கோடன் எதுவுமே பேசவில்லை. மேலே இளையராஜாவும் ரகுமானும் கூட்டாக வானத்திலிருந்து பின்னணி இசைத்தார்கள். இருவரும் மகன்றில் பறவைகளே நானும் வண்ணம் இறுக்கி அணைத்தபடி இருந்தார்கள். இவர்களைப்பார்த்த கிளிக்கூட்டமும் தினைகளை பதம்பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு மகிழ்ச்சியில் கீச்சிட்டபடி சுற்றிப்பறக்க ஆரம்பித்தன.

கோடன் மெதுவாக வெள்ளியின் முகத்தை உயர்த்தினான். அதே கண்கள் .. அதே கன்னம்.. அதே நெற்றி .. அதே உதடு …அதே கருமம் பிடித்த லென்ஸ் மூன்றாவது தடவையாக  மீண்டும் அவள் அழகில் ஸ்டக் ஆனது. கோடன் பட்டரி லெவலை கவனித்தான். பச்சை சிக்னல்!

கோடன் உதடுகளை அவளருகே கொண்டுசெல்ல வெள்ளி கண்களை கிறக்கமாக மூடினாள்.

*************

Wow … It feels so warm

வேளை தெரியாமல் iHome முணுமுணுத்துவிட்டது. கோடனும் வெள்ளியும் அவசர அவசரமாக அணைப்பிலிருந்து தம்மை விடுவித்துக்கொண்டார்கள். இடம் யாழ்ப்பாணம். அண்ணா கோபி ஷொப்பில் கூட்டம் அவ்வளவாக இருக்கவில்லை. கோடன் சலித்துக்கொண்டான்.

“ஷிட் .. நீயா .. வேறு யாரோ என்று நினைத்தேன்”

“Sorry .. did I disturb you guys?”

வெள்ளி கோடனின் மணிக்கூட்டில் கையை வைத்து அழுத்தினாள்.

“Wow .. its so warm”

வெள்ளி மெல்லிய புன்னகையோடு அதனிடம் கூறினாள்.

“உன்னிடம் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தது … கோடனுக்கு நீ கடைசியாக சொன்ன தினைப்புனம் சார்ந்த பாடலை எழுதியது வெள்ளிவீதியார் இல்லை”

I know… அதை எழுதியது கடுவன் மள்ளன்..I just took a gamble!”

கோடன் கோபத்தில் மணிக்கூட்டில் ஒரு தட்டு தட்ட வெள்ளி கலகலவென சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பதை கோடன் கண் வெட்டாமல் பார்த்தன். டெனிம் டைட் ஜீன்ஸ், சிம்பிளான சிவப்பு பூ எம்ப்ரோய்டரி செய்யப்பட்ட டொப், அவ்வப்போது காஷுவலாக தழையவிடும் சுருள் முடி என்று முன்னாலிருக்கும் வெள்ளியையே பார்க்க கோடனால் நம்பமுடியவில்லை. கிள்ளிப்பார்த்துக்கொண்டான். இது நிஜம். இந்த வெள்ளி நிஜம். காலத்துக்கேற்ப ஆடையும் கோலமும் மாறியிருக்கிறது. அவ்வளவே. ஆனால் அதே கண்கள். அதே கன்னம், அதே அழகு. அதே காதல். அதே குறும்பு. எதுவுமே மாறவில்லை.

கோடன் அவளை பார்ப்பதை கவனித்தவளாய் என்னவென்று தோள்களை குலுக்கியவாறு கேட்டாள். கன்னத்தில் குழி விழுந்தது. அதே! கோடன் கண்களை கொஞ்சம் கீழே இறக்கினாள். சுனைப்பூமாலையால் ஓரளவுக்கு மறைக்க முடிந்ததை எம்ப்ரோய்டரி மட்டீரியரால் மறைத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. திமிறியது. கோடனுக்கு அவனையறியாமலேயே சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

“கோடன், You so bad

கோடன் பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் அவளை நெருங்கினான்.

“Jeez, they gonna kiss again”

“இது எங்களை இன்று கிஸ் பண்ண விடப்போவதில்லை, இதற்கு வேறு வழி இருக்கிறது”

கோடனும் வெள்ளியும் ஏகோபித்த குரலில் சொல்லிக்கொண்டே கொன்டக்ட் லென்ஸை எடுத்து அணிந்துகொண்டனர்.

புன்னை சந்தோஷத்தில் இருவரையும் மலர்தூவி வரவேற்றது!

 

*********** முற்றும் ************


அத்தியாயம் 1  

அத்தியாயம் 2 

அத்தியாயம் 3     

அத்தியாயம் 4

அத்தியாயம் 5                                                      

 

 

படம் : ashish thakur

வெள்ளி - 4

 

அத்தியாயம் 4

01bebf3b431cb76ad119d4773775883c

நிலவு மிகவேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. வழியில் கடந்துபோகின்ற எந்த முகிலுக்கும் வணக்கம் வைக்காமல், அவற்றுக்குள்ளே மூழ்கி, எழுந்து, மறைந்து, வெளியேறி, என்ன அவசரமோ, யாரையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சத்தூரம் அப்படி ஓடிய நிலவு திடீரென்று அசையாமல் நின்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தது. அட தன்னைச்சுற்றி எதுவுமேயில்லை. ஓடி ஓடி கடைசியிலே தனியனாக வானத்திலே நிற்கிறேனே என்று வருந்தியது.. நிலவுக்கு இப்போது தான் எதற்காக இதுவரையும் ஓடினேன்  என்பதுகூட மறந்துவிட்டது. நான் எங்கிருக்கிறேன்? என்று சத்தமாகவே கேட்டது.

“எங்கேயும் போகவில்லை, இங்கேயேதான் இருக்கிறாய். ஓடினது முகில்தானே ஓழிய நீயல்ல. அதுபுரியாமல் மூச்சுக்கூட உனக்கு இரைக்கிறது பார்”

கோடன் நிலவைப்பார்த்து சொல்ல, அது மூச்சிரைப்பதை நிறுத்திவிட்டு முகில்களை தேடத்தொடங்கியது.

வெள்ளி – 3

 

அத்தியாயம் 3

orange20suneset

அள்ளூர் ஆற்றின் குடவாய்க்கரை விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.

இந்திரவிழாவுக்கென மாதீர்த்தம், பொன்னாகரம், ஒக்கூர் என்று சுற்றியுள்ள ஊரிலிருந்தெல்லாம் மக்கள் வண்டிகட்டி சாரை சாரையாக இன்னமும் வந்துகொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு ஊர் பாணர்களும் தமக்குள் கூடி  இசைப்போட்டி நடத்திக்கொண்டிருக்க, இன்னொருபுறம் மல்யுத்தத்திடலில் வீரர்கள் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். சிறுவர், சிறுமியர் குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடித்திரிந்து விளையாடினார்கள். ஒரு வேங்கை மரத்தடியில் திண்ணை அமைத்து விறலியர்கள் நாட்டிய நிகழ்வுகள் செய்தனர். கூட்டம் ஒன்று நறவு அடித்தபடி சீட்டாடிக்கொண்டிருந்தது. அன்னதான மடத்தில் பரதேசிகள் மீண்டும் மீண்டும் வரிசையில் நின்று வயிற்றை நிரப்பி ஏப்பம் விட்டுக்கொண்டு மீண்டும் வரிசையில் இடம் பிடித்தார்கள். இடையிடையே காவல் வீரர்கள் கண்காணிப்பில் ஈடுபட்டார்கள். அவ்வப்போது வந்துபோகும் பல்லக்குகளின் ஆரவாரத்துக்கு கூட்டம் திரும்பிப்பார்த்து, தேவை என்றால் எழுந்து மரியாதையும் செய்துவிட்டு மீண்டும் திருவிழாக்கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்தது.

அள்ளூர் ஆறும் தன் பாட்டுக்கு திருவிழாவில் பங்கெடுத்திருந்தது.

வெள்ளி - 2

 

அத்தியாயம் – 2

 

contact_lens

 

"Its from Thaththa"

பத்து நிமிடத்திலேயே தாத்தா பதில் அனுப்புவார் என்று கோடன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

"Great, read it"

"It's in Jaffna Tamil, do you want to translate in English?"

"No, just read it as it is"

iHome கடிதத்தை வாசிக்கத் தொடங்கியது.

அன்புள்ள கோடனுக்கு,

இப்போதாவது தாத்தாவுக்கு கடிதம் எழுதத்தோன்றியதே!. நல்லது.

என் நாட்கள் நலமே கழிகின்றன. உனக்கும்தான். கூடியவிரைவிலேயே உனக்கது விளங்கத்தொடங்கும்.

கோடன், அப்பா அம்மாவின் பிரிவு உன்னை வருத்துவது விளங்குகிறது. ஆனால் ஒன்றைப்புரிந்துகொள். உன் அம்மாவும் அப்பாவும் பிரிந்தது அவர்கள் நன்மைக்கே. உன் அம்மா ஒரு நிலை கொள்ளாதவள். பருவக்காற்றோடு சுற்றித்திரிபவள். தனக்குள் அடையாளக் குழப்பங்களை ஏற்படுத்தி தன்னைத்தவிர்த்து பிறர்போல வாழ முயன்றவள். தன்னை பெரிய கோடாக்கவே கொஞ்சம் சிறிய கோடாக உன் அப்பாவை பார்க்க முயன்றாள். அவளுக்கு ஏதோ ஒரு விடுதலை தேவைப்பட்டது. ரெபெலியன் என்ற சொல்லின் அர்த்தத்தை அவசர அவசரமாக புரிந்துகொண்டு, அவசர அவசரமாக புரட்சி செய்து, அவசர அவசரமாக துணையை தேடி, அவசர அவசரமாக உன்னைப்பெற்று, அவசர அவசரமாக அப்பாவை தூக்கியெறிந்து என்று அவள் உலகம் எப்போதுமே அவசரமாகவிருந்தது.

வெள்ளி - 1

 

அத்தியாயம் - 1

velli1

“Ready?”

“Always”

கோடன் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தபடி கடிதத்தை சொல்லத்தொடங்கினான்.

Dear Thaththaa,

How are you doing?

Got your birthday card, the only card this time. It felt like going back to my vintage childhood days with you. Thanks ... for everything.

Thaththaa,
I have been longing to …

தாத்தாவுக்கு ஆங்கிலத்தில் கடிதம் அனுப்பினால் பிடிக்காது என்பது ஞாபகம் வந்தது. iHome கருவியிடம் கடிதத்தை  யாழ்ப்பாணத்தமிழுக்கு மொழி மாற்றச்சொன்னான்.