"என் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள்" பற்றி விக்கி விக்னேஷ்.



தூக்கத்தை தொலைத்த ஒரு இராப் பொழுதை, என் குழந்தையின் அழுகையோடு கழிக்க நேர்ந்தது.

குழந்தையை ஒரு பக்க மார்பில் சாய்த்தவாறு, குறுகிய அறைக்குள் நடந்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நீண்ட தினங்களுக்கு முன்னர் வாங்கி சில அத்தியாயங்களை மாத்திரமே வசித்துவிட்டு வைத்த ஜே.கே. அண்ணாவின்; நூல் நினைவுக்கு வந்தது.

புத்தகத்தை எடுத்து நடந்து கொண்டே வாசித்தேன்…

எந்திரன் 2



"‎எந்திரன் 2‬" கதைவிவாதத்திற்காக சங்கரும் ஜெயமோகனும் படக்குழுவினரோடு கோவையில் குரு சைதன்ய ஆச்சிரமத்து தரையிலே ஜமுக்காளம் விரித்து உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்.

சங்கர் சிட்டுவேசன் சொல்கிறார்.

சூப்பர்ஸ்டாரை வில்லன் கோஷ்டி துரத்துகிறது. இவரும் செம ஸ்பீடாக ஓடி சன நடமாட்டம் இல்லாத பாழடைந்த பாக்டரி ஒன்றுக்குள் நுழைகிறார். வில்லன்கள் சூப்பர்ஸ்டாரை சுற்றி வளைத்துவிடுகிறார்கள். பத்துப்பேர் அவரை இறுக்கமாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள். வில்லன்களின் தலைவன் முன்னே வருகிறான்.

"அறிவிருக்கா? இப்டி தனியா வந்து மாட்டியிருக்கயே, நான் கேட்டத்துக்கு மொதல்ல பதில் சொல்லு, உனக்கு அறிவிருக்கா?" என்று வில்லன் தலைவன் கேட்கிறான்.

சந்திரனுக்குப் போன சுந்தரி

 

 
அனேகமான விஞ்ஞானக் கதைகளைப்போலவே அன்றைக்கும் நாசாவின் விண்வெளி நிலையம் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. விண்கல ஏவுதளத்துக்கான இறுதிநேர சரிபார்த்தல்கள், தயார்படுத்தல்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன. விஞ்ஞானிகள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக  கைகளில் இருந்த டப்லட்டில் எதையெதையோ சுட்டிக்காட்டிப் பேசியபடி உடைகள் பறக்க நடந்து திரிந்தார்கள்.
 
கணனித்திரையில் ஏவுதளம் 40Bயிலே "சுண்டர்1" விண்கலம் சிறிய உருவில் தெரிந்தது. “சுண்டர்1” சந்திரனுக்கு மனிதர்களைக் கொண்டுசெல்லுகின்ற ஏழாவது விண்கலம். நாற்பது ஆண்டுகள் இடைவெளிக்குப் பின்னர் மனிதர் சந்திரனுக்குச் சென்று திரும்பப்போகும் பயணம். மூன்று விண்வெளி வீரர்கள், ஒன்பது பயணிகள் என்று மொத்தமாக பன்னிருவர் ஒரே சமயத்தில் பிரயாணம் செய்யும் முதல் பயணிகள் விண்கலம். அணுச்சக்தியில் இயங்கும் எஞ்சின், உள்ளக ஈர்ப்பு என்று பல நவீன தொழில்நுட்பங்களில் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் விண்கலம். இப்படி சுண்டர்1 விண்கலத்துக்குப் பல சிறப்புகள் இருக்கின்றன. இன்னமும் மூன்று மணித்தியாலங்களில் "டி மைனஸ்" கவுண்டவுன் ஆரம்பித்து ஒவ்வொன்றாக சரி பார்க்கப்பட்டு, வானிலையும் சீராக இருந்தால், கடைசி பத்து செக்கன்களும் ஒவ்வொன்றாகக் எண்ணப்பட்டு, அதிகம் சத்தமில்லாமல் புகையில்லாமல் ஸ்ஸ்ஸ் என்று சுண்டர்1  நெருப்பைக் கக்கிக்கொண்டு பறக்க ஆரம்பித்து, சரியாக முப்பத்தாறு மணிநேரங்களின் பின்னர் சந்திரனின் ஈர்ப்பு மண்டலத்துக்குள் நுழைந்து, வேகம் குறைத்து, தரையிரங்கி ...
 
சுந்தரேஸ்வரனின் நெற்றி கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுவிட்டோமோ என்று சுருங்கியது.



 
பக்கத்து இருக்கையில் சுந்தரி ஐபாடில் கேம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளருகே மனைவி கல்பனாவும் உறவுக்காரர்களும் எதையோ சிரித்துப்பேசியபடியிருந்தார்கள். எல்லோரும் குதூகலமாக இருக்க, தான் மட்டும் தேவையேயில்லாமல் பதட்டப்படுகிறோமோ என்று சுந்தரேஸ்வரன் நினைத்துக்கொண்டார். சுந்தரேஸ்வரன் தன்னுடைய மொத்த சொத்தையும் இந்தப்பயணத்துக்காக அடகு வைத்திருந்தார். எழுபத்தெட்டு பெட்ரோல் நிலையங்கள், முப்பத்துநான்கு சாராயக்கடைகள், செட்டித்தெருவில் மூன்று நகைக்கடைகள், வெளியில் தெரியாத பல வியாபாரங்கள், இது எல்லாவற்றையும் விட ஐந்தாறு உள்ளூர் விமானச் சேவைகள் என்று எல்லா சொத்தையும் எரித்தபடி பறப்பதற்கு சுண்டர்1 விண்கலம் தயாராக நின்றது.
 
சுந்தரேஸ்வரனுக்கு வியர்த்தது. இதுவரை சந்திரனுக்கென்று பயணம் செய்த விண்கலங்களில் இருபத்தெட்டு சதவீதமானவை இடைநடுவிலேயே வெடித்துச்சிதறியிருக்கின்றன அல்லது கட்டுப்பாடின்றி சந்திரத்தரையில் விழுந்து சிதறியிருக்கின்றன என்ற தகவல் அடிக்கடி அவர் மூளையில் எட்டிப்பார்த்தது. “மனுசன் சந்திரனில் காலடி வைக்கவேயில்லை. அமெரிக்காக்காரன் ஸ்டூடியோவுக்குள் செட் போட்டு படம் எடுத்து உலகையே ஏமாற்றிவிட்டான்” என்று இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர்தான் புண்ணியம் சொல்லியிருந்தான். நாற்பது வருடங்களாக ஏன் சந்திரனுக்கு மனிதன் மீண்டும் செல்ல முனையவில்லை? என்ற கேள்விக்கு நாசா இன்னமும் அவருக்கு முறையான பதிலைக் கொடுக்கவில்லை. இது மட்டும் வெற்றியளித்தால், விண்வெளிப்பயணச் சேவையிலே கோடிகளை உழைத்துத் தள்ளலாம். பிழைத்துவிட்டது என்றாலும் பரவாயில்லை, சுண்டங்காய். போனாப்போகிறது. வெறும் ஐந்து இலட்சம் அடைவுக்காசோடு கனடாவுக்கு வந்து தேடிய சொத்து. மீண்டும் தேடிக்கொள்ளலாம்.
 
ஆனால் உயிரே போனால்?
 
சுந்தரேஸ்வரன் கல்பனாவைப் பார்த்தார். சந்திரனுக்குப்போகிறோம் என்கின்ற குதூகலம் அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. அல்வாயில் கிடுகு வேய்ந்துதான் தகப்பன் பிள்ளைகளை வளர்த்து விட்டிருந்தார். இன்றைக்கு கல்பனா சந்திரனுக்குப்போகிறாள். வழமைக்கு அதிகமாக லிப்ஸ்டிக் பூசியிருந்தாள். விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். எந்தநேரமும் தன்னை ஊடகங்கள் படம் பிடிக்கின்றனவோ என்கின்ற பிரக்ஞையில் அடிக்கடி மூக்குப்பக்கம் சுட்டுவிரலால் தடவிக்கொண்டாள். சுந்தரியின் பக்கம் திரும்பினார். பத்து வயதுச் சிறுமி. வயதுக்கு மீறிய அறிவு. “ஈர்ப்பு விசையால்தான் அப்பிள் நிலத்தில் விழுகிறது என்றால், அதிக ஈர்ப்பு உள்ள சூரியனை நோக்கியல்லவா அப்பிள் ஓடவேண்டும்? ஏன் பூமியை நோக்கி அப்பிள் விழுகிறது?” என்று சுந்தரி ஒருமுறை அவரைக்கேட்டபோது உடனேயே விடை சொல்லமுடியாமல் திக்குமுக்காடிப்போனார். என்னை நிலாவுக்கு கூட்டிப்போ என்று சுந்தரி கேட்டதை சுந்தரேஸ்வரன் சீரியஸாகவே எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார். இப்போது யோசித்தால் தாம் கொஞ்சம் அகலக்கால் வைத்துவிட்டதாகவே சுந்தரேஸ்வரனுக்குத் தோன்றியது. தப்பித்தவறி ஏதும் நிகழ்ந்துவிட்டால்...
"ஆர் யூ ஓல்ரைட் சுண்டரிஸ்வரான்? யு லுக் லிட்டில் நேர்வஸ்"
வெள்ளைக் கோர்ட்காரி அனுமதி பெறாமலேயே இரத்த அழுத்தம் பரிசோதித்தாள். அவரின் நெற்றியைத்தடவிப்பார்த்து, தோள்களைக் குலுக்கி, கண்களை விரித்து...
"திஸ் இஸ் நோர்மல். இட் வில் பி லைக் எ சப்வே டிரவல். டோண்ட் வொரி"
"யியா... ஐ நோ"
"டு யூ வோன்ன ட்ரை த சிமியுலேட்டர் எகெயின்?"
"நோ.. ஐ தின்ங் ஐயாம் ரெடி டு கோ"

கடந்த ஒருமாதமாகவே சுந்தரேஸ்வரனும் குடும்பத்தினரும் சிமியுலேட்டர் என்கின்ற விண்கல மாதிரியில் சந்திரனுக்கு சென்று திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். திரைப்படங்களில் பார்த்ததுபோல அந்த விண்கல மாதிரியின் பயணம் திரில்லாக இருக்கவில்லை. பயணிகள் விண்கலத்துக்கென பல புதுத் தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்திருந்தார்கள். விண்கலத்திற்கு கீழ்ப்பகுதி மேற்பகுதி என்று நிர்ணயித்து செயற்கை ஈர்ப்புசக்தி கொடுத்திருந்தார்கள். மிதக்க வேண்டியதில்லை. கால்களை தளத்தில் ஊன்றி நடக்கலாம். பேனாவை எறிந்தால் கீழே விழுந்தது. டுத் பிரஷ்சைப் போட்டால் விழுந்தது. ஆகாய விமானம்போல பாத்ரூம் சரிக்கட்டியிருந்தார்கள். உள்ளேபோய் உட்கார்ந்தால் அதுவும் கீழே விழுந்தது.
"யூ ஹாவ் எ பிரெஸ் மீட்டிங். தென் ஸ்டெர்ய்ட் டு லோஞ்சிங் பாட்"
பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு என்றவுடன் கல்பனா பளிச்சானார். சுந்தரேஸ்வரனும் கல்பனாவும் நடுவில் சுந்தரியைக் கைப்பிடித்தவாறு மைக்குகளுக்கு முன்னால் போய் நின்றனர்.
சம்பிரதாயமான கேள்விகள் கேட்டார்கள்.
"சந்திரனுக்குச் செல்லவேண்டும் என்ற எண்ணம் எப்படி ஏற்பட்டது?"
"நிலாவைத் தொட்டுப்பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசை, பாட்டி நிலாச்சோறு ஊட்டியபோதே தொற்றிவிட்டது. "
"சந்திரனில் காலடி வைக்கும் முதல் ஈழத்தமிழர் என்பதை நினைக்கையில் என்ன உணர்வு வருகிறது?"

தினக்குரல் கேட்ட கேள்விக்கு கல்பனா மைக் பிடித்தாள்.
"பெருமையாக இருக்கிறது. தமிழரை சொந்த ஊரிலிருந்து அடித்துத் துரத்தினார்கள். இன்று அவர்கள் சந்திரனுக்கே பயணிக்கிறார்கள். எல்லாப் புகழும் இறைவனுக்கே"
சுந்தரியையும் கேள்வி கேட்டார்கள்.
"சந்திரனுக்கு போனதும் என்ன செய்வாய்?"
"பூமியைப் முழுசாகப் பார்க்கப்போகிறேன்"
"சந்திரனில் காலடி வைக்கப்போகும் முதல் பெண். வயதில் குறைந்தவர். இது பற்றி என்ன நினைக்கிறாய்?"

சுந்தரி சிறிது யோசித்துப்பார்த்துவிட்டுச் சொன்னாள்..
"தெரியேல்லையே"
கை தட்டினார்கள். டான் டிவி மொத்த நிகழ்வையும் நேரடி வர்ணனை செய்துகொண்டிருந்தது. பத்திரிகைகள், டுவிட்டர், பேஸ்புக் என்று சுந்தரேஸ்வரன் குடும்பத்தினருக்கு பாராட்டுதல்களும் வாழ்த்துகளும் குவிந்துகொண்டிருந்தன. #சுந்தரிtoசந்திரன் ஹாஷ்டாக் வைரலாக பரவிக்கொண்டிருந்தது. ஆளாளுக்கு ஸ்டேடஸ் போட்டார்கள். புதிதாக நிலாக்கவிதைகள் எழுதப்பட்டன. பலரின் புரபைல் பிக்சராக சுந்தரி விண்வெளி உடையில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். சுந்தரி நம் சிறுவர்கள் காண்கின்ற கனவுகளின் விடியல் என்று பலரும் புகழ்ந்தார்கள். “ஈழத்தமிழரின் அறிவியல் பயணத்தில் இது ஒரு மைல்கல்” என்று வடக்கு முதலமைச்சர் அறிக்கை விட்டிருந்தார். முதலமைச்சரின் கருத்து அவருடைய சொந்தக் கருத்து என்றும், “ஶ்ரீலங்கா மக்களின் அறிவியல் பாதையில் இது ஒரு மைல் கல்” என்பதே கூட்டமைப்பின் நிலைப்பாடு என்றும் சுமந்திரன் பேட்டி கொடுத்திருந்தார். புதிய தலைமுறையில் சாருவும் மனுஷ்யபுத்ரனும் விண்வெளித் தொழில்நுட்பம் பற்றி மக்களுக்கு தெளிவு படுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். ஜெயமோகன் விண்வெளிப்பயணம் என்பது அக எழுச்சி சார்ந்தது, சந்திரன் என்பது வெறும் படிமக்கூறு என்று வாசகர் கேள்வி ஒன்றுக்கு பதில் எழுதினார். சில சமூகவலைத்தளப் புரட்சியாளர்கள், இந்தப்பயணம் ஒரு நவ முதலாளித்துவத்தின் தூண்டில் என்றும், மத்திய தர வர்க்கத்தின் சேமிப்பைச் சுரண்டுவதற்காக ஆதிக்கச் சக்திகள் விண்வெளிப்பயணம் என்கின்ற ஆசையை உழைக்கும் வர்க்கத்திடம் விதைக்கிறார்கள் என்றும் மொத்தமாக நிகழ்வைப் புறக்கணித்தார்கள்.
 

"Inside the Sundar1, feeling excited! #சுந்தரிtoசந்திரன்" 
என்ற ஸ்டேடசோடு சுந்தரியின் செல்பி ஆயிரத்துநூறாவது தடவை பகிரப்படும்போது விண்கலம் பூமியின் வளிமண்டலத்திலிருந்து வெளியேறி விண்வெளிக்குச் சென்றுவிட்டிருந்தது. பயணம் செய்த எல்லோரும் பாதுகாப்பு பட்டிகளையும் தலைக்கவசங்களையும் அகற்றிவிட்டு அவசர அவசரமாக யன்னல்வழியே எட்டிப்பார்த்தார்கள். பாதி இருட்டு,  பாதி நீலமான பூமி. முகில்களுக்குப் பின்னே ஆபிரிக்கா தெரிந்தது. சுந்தரி "பூமி அழகாய் இருக்கிறது" என்று இன்னொரு படத்தை அப்லோட் பண்ணினாள். சுந்தரேஸ்வரன் இரண்டாம் முறையாக பாத்ரூம் போனார். கல்பனா பதட்டத்தை மறைக்க அடிக்கடி பகிடி விட்டார். சுந்தரி யன்னலூடாக விண்வெளியை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
 
முப்பது மணிநேரப் பயணம். சந்திரனின் ஈர்ப்பு விசை வரம்புக்குள் நுழையும்வரையிலும் நேரத்தை எப்படியோ தின்னவேண்டும். அவ்வப்போது விண்வெளிவீரர் ஒருவர் வந்து நட்சத்திரங்களைப் பற்றி விளக்கம் கொடுத்தார். பூமியின் தற்போதைய நிலை, தூரம், சுழற்சி என்று பல்வேறு தகவல்கள் சொன்னார். விண்கலத்தின் பயணப்பாதை, அது எப்படி சந்திரனின் சுற்றுப்பாதையில் நுழைந்து தரையிரங்கப்போகிறது என்கின்ற அறிவுறுத்தல்களை நூறாவது தடவையாக திருப்பிச் சொன்னார்கள்.
 
விண்கலத்தில் நடப்பவற்றை உலகம்பூராக ஒளிபரப்பு செய்தார்கள். நீயா நானா சுந்தரி ஸ்பெஷல் நிகழ்ச்சியில் சுந்தரியை நேரடி விண் அலையோடு இணைத்திருந்தார்கள். குழந்தைகள் கேள்வி கேட்டார்கள்.
"சுந்தரி அக்கா, நீங்க எனக்கு நிலாவை பிடிச்சுக்கொண்டு வருவீங்களா"
“பிடிச்சுக்கொண்டுவந்தா அத நீ எங்கே வைப்பே?”
எல்லோரும் சொல்லிவைத்தாற்போல் கை தட்டினார்கள்.
"ஸ்பேஸ்ல எப்பிடி மூச்சு விடுவீக?"
"நமக்குன்னு ஸ்பெஷலா ராக்கட்பூரா ஆக்சிஜன் ரொப்பி வச்சிருக்காக"
"விண்வெளில வெளிச்சமா இருக்குமா? இருட்டா இருக்குமா?"
"டார்க்கா இருக்கு. சண் பெரிசா தெர்யுது"
"சுந்தரி  அக்கா, உங்களுக்கு அஜித் மாமாவை பிடிக்குமா, விஜய் மாமாவை பிடிக்குமா?"
"யெனக்கு  சிம்பு மாமாவைத்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும்"

கரகோசம் எழுந்தது. கோபி மைக்கை வேறு யாரிடமோ கொடுக்கச்சொன்னார். யார் யாரோ கேள்வி கேட்டார்கள். சுந்தரி எல்லாக் கேள்விகளுக்குமான பதில்களை தயார்படுத்தியிருந்தபடி ஒப்புவித்தாள். கேள்விகளையும் கூடவே அதற்கான பதில்களையும் சேர்த்து விஜய் டிவி சென்றவாரமே அனுப்பியிருந்தது. ஆளாளுக்கு மாறி மாறிப் பேசிக்கொண்டார்கள். நிலவைப்பற்றி கவிதை சொன்னார்கள். சுந்தரிக்கு போரடித்தது. நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் விண்கலத்தில் எல்லோரும் சாப்பிட்டு தூங்கப்போனார்கள். சுந்தரி மீண்டும் யன்னலருகே வந்து பூமியை வேடிக்கை பார்த்தாள். பூமி பாதி விழித்தும் பாதி தூங்கிக்கொண்டுமிருந்தது. அமெரிக்காவை நன்றாக இரவு மூடிவிட்டிருந்தது. சுந்தரிக்கும் தூக்கம் வந்தது. யன்னலோரமாக அப்படியே அயர்ந்துவிட்டாள்.
"டைம் ஆயிட்டு.. எழும்பி வெளிக்கிடு"
கல்பனா சுந்தரியை தட்டி எழுப்பவும் சுந்தரி கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டு எழுந்தாள்.
"எங்கே டைம் ஆயிட்டுது? இங்கேயா? அமெரிக்காவிலா? சந்திரனிலா?"
சுந்தரேஸ்வரனைப் பார்த்து கல்பனா கோபமாக முறைத்தார். சுந்தரிக்கு தாய் நின்ற கோலத்தைப் பார்க்கச் சிரிப்பாக இருந்தது.
"என்னம்மா கோலம்? இப்பிடி வெளிக்கிட்டிருக்கிறிங்கள்?"
"நீயும்தான் வெளிக்கிடோணும். இன்னமும் ஐந்து மணித்தியாலத்தில் தரையிரங்கப்போகிறோம். குவிக்"

சுந்தரி பூமியைப் பார்த்துக்கொண்டே பாத்ரூம் போனாள். குளிப்பதற்கு ஷவர்போன்று ஒன்றிருந்தது. தண்ணீர் பீய்ச்சாமல் வெறும் காற்றோடு ஈரம் மாத்திரம் உடலோடு ஒத்தி உறிஞ்சப்பட்டது. குளிக்கும்போது கூரைக் கண்ணாடியில் சந்திரன் பிரமாண்டமாகத் தெரிந்தது. இவ்வளவு பெரிதா? இன்னும் சில மணி நேரங்களில் தான் நிஜமாகவே நிலாவில் காலடி வைக்கப்போகிறோம் என்கின்ற பரபரப்பு சுந்தரிக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தொற்றிக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. அவசர அவசரமாத் தயாரானாள். கல்பனாவோடு, உடைமாற்றும்போது சண்டை பிடித்தாள். சுந்தரேஸ்வரன் டென்சனின் உச்சத்துக்கே போய்க் கத்திக்கொண்டிருந்தார்.
"தாயும் மகளும் ஆக்கினை பண்ணாம கெதியா வெளிக்கிட்டு வரோணும். ஆரிண்ட சத்தமாவது வெளிய கேக்கட்டும், தூக்கிப் போட்டிடுவன். அப்பிடியே சந்திரனைச் சுத்திக்கொண்டு கிடப்பியள்"
சுந்தரி விசும்பிக்கொண்டே உடுப்பு மாற்றினாள். விண்கலம் சந்திரனின் ஈர்ப்பு எல்லைக்குள் நுழைந்து தள்ளாட்டம் கண்டது. எல்லோரிடத்திலும் ஒரு பதட்டம் வந்து சேர்ந்தது. அவர்களை நேரடியலையில் தொலைக்காட்சியில் காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். எல்லோரும் கண்ணாடி இழையாலான நவீன ரக விண்வெளி உடைக்குள் புகுந்துகொண்டார்கள். இருக்கைகளில் அமர்ந்து ஹெல்மெட் மாட்டி பெல்டுகளை அணிந்துகொண்டார்கள். விண்கலம் சந்திரனைநோக்கிப் பதிந்துகொண்டிருந்தது. பலர் கண்களை இறுக்க மூடினார்கள். கல்பனா கந்தசஷ்டி கவசம் பாடினார்.
 
சுண்டர்1 கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகம் குறைத்து, சந்திரத்தரையின் மேலே சில கிலோமீட்டர்கள் உயரத்தில் பறந்து, தரையிறங்கத் தகுந்த இடத்துக்காக தேடித்திரிந்து இறுதியில் இஸ்ஸென்ற இரைச்சலோடு சந்திரனை முத்தமிட்டது. பூமி முழுதும் கைதட்டினார்கள். முதலில் நாஸா விஞ்ஞானிகள் வெளியே போய்ச் சுற்று வட்டாரத்தை நோட்டம் விட்டார்கள். கொடி நட்டார்கள். பின்னர் சுந்தரேஸ்வரனும் சுந்தரியும் ஏனையவர்களும் இறங்கினார்கள். கல்பனா தயங்கித் தயங்கியே இறங்கினார். எல்லோரும் சந்திரனிலிருந்து பூமியைப்பார்த்து வியந்தார்கள். வந்திருந்த விண்வெளி வீரர்கள் சிலர் சந்திரனில் துளை போட்டு ஏதேதோ ஆராய்ச்சிகள் செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.
 
சுந்தரி சந்திரனில் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள். பாய்ந்தாள். மீண்டுமொரு அடி. பாய்ந்தாள். விண்வெளியுடை பூமியில் இருந்தளவுக்கு கனமாக இருக்கவில்லை. சுந்தரி சந்திரத்தரையில் தாண்டித் தாண்டி நடக்க ஆரம்பித்தாள். பூமியைப்பின்புலத்தில் வைத்து செல்பி எடுத்தாள்.
சுந்தரேஸ்வரன் அவசரப்படுத்தினார்.
"எல்லாரும் வாங்கோ. நல்லநேரம் முடியப்போகுது"
கூடினார்கள். தாண்டித்தாண்டித் திரிந்த சுந்தரியை கல்பனா இழுத்து வந்தார். ஒருவர் வீடியோவைக் கையிலெடுத்தார். சுந்தரியை பின்புறத்தில் பூமி இருக்குமாறு பார்த்து நிற்கச்சொன்னார். சுந்தரேஸ்வரனும் கல்பனாவும் சுந்தரிக்கு இரண்டு பக்கமும் வந்து நின்றார்கள். ஒருவர் சிறிய பன்னீர்ச் செம்பு ஒன்றைக் கொண்டுவந்து சுந்தரியின் கைகளில் வைத்தார். 
"ஆரத்தியைக் கொண்டுவாங்கோ...குவிக்"
ஆரத்தித் தட்டு ஒக்சிஜன் குமிழால் மூடியிருக்க உள்ளே வாழைப்பழத்தில் குத்தியிருந்த திரியில் நெருப்பு ஏற்றினார்கள். கூடவந்த சுந்தரியின் பெரியம்மாவும் மாமியும் ஆரத்தி எடுக்கத்தொடங்கினார்கள். எல்லோருடைய காதுகளிலுமிருந்த ஹெட்போனிலும் பாடல் ஒலித்தது. 
"அரைச்ச சந்தனம் மணக்கும் குங்குமம் அழகு நெற்றியிலே,
ஒரு அழகுப்பெட்டகம், புதிய புத்தகம் சிரிக்கும் பந்தலிலே
முழுச் சந்திரன் வந்ததுபோல் ஒரு சுந்தரி வந்ததென்ன?"

உலகம் முழுதும் மக்கள் ஆச்சரியத்தோடு நடப்பதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கூடவந்த விண்வெளி வீரர்களும் மண்ணைத் தோண்டுவதை நிறுத்திவிட்டு நடப்பதை வேடிக்கை பார்த்தார்கள். காஞ்சிபுரம் சேலை, ஒட்டியாணம், பதக்கம் சங்கிலி, மணி ஆரம், கனகாம்பரச்செண்டு, சடைநாகம் என்று சுந்தரி கண்ணாடி உடைக்குள்ளால் வியர்த்து வழிந்தபடி நின்றாள்.  
"எங்க எல்லாரும் சிரியுங்கோ பாப்பம்"
மனிதகுல வரலாற்றிலேயே முதன்முதலில் சந்திரனில் பொண்ணுக்கு சாமத்தியவீடு செய்த பெருமிதத்தில் சுந்தரேஸ்வரனும் கல்பனாவும் சிரித்தார்கள். சுந்தரிக்கு எப்படி சிரிப்பது என்று தெரியவில்லை. ஈ என்றாள்.
"தங்கச்சி... இனி நீர் பெரிய பிள்ளை. கொஞ்சம் வெக்கப்பட்டு மெல்லமாச் சிரியும் பார்ப்பம்"
சுந்தரி அபத்தமாகச் சிரித்து வைக்க, ஐந்தே நிமிடங்களில் சந்திரனில் நடந்த சுந்தரியின் சாமத்தியவீட்டுப் படங்கள் பூமியில் வைரலாகப் பரவத்தொடங்கியது.
 
******************************
ஓவியங்கள்: http://pics-about-space.com/
 





என் சொல்லே!

படைக்கும் வார்த்தைகளை விட
அழிக்கும் வார்த்தைகள் அதிகமாயின.

முதல்வரியிலேயே முழுநாளும்
சிறுகதைகள் தேங்குகின்றன.

எது எழுதியும் எழுதா வரியதைத் தேடி
மனம் அலைகிறது.

வார்த்தைகளுக்காய் காத்திருந்து
வாயிலிலே கறையான் ஏறிவிட்டது.

வருதும், வருதும் என்று
வழிபார்த்து கண்மூடி.
துளிசோர கிடந்தேனடி.

வருவாயோ. வரம் தருவாயோ.
என் மனது சஞ்சலிக்கிறது.

வருவதை எலாம் வீதியில் வைத்து
வேடிக்கை மனிதரலாம்
வெட்டிப் புதைத்தனரடி.

பசிக்கிறது.

வாசிப்பு,
இருக்கும் ஓரிரு வார்த்தைகளையும்
பிடுங்கிக்கொள்கிறது.

எல்லாமே இங்கே எழுதிச்
சிறை பிடிக்கப்பட்டுவிட்டது.

தப்பிய வார்த்தைகள்
கண்காணா பிரபஞ்சத்துள்
சுற்றித் திரிகின்றன.

எனக்கு அவை வேணும்.
எடுத்து வா.

எப்போதோ எனக்காக
புறப்பட்ட ஒளிக்கதிரின்
துணுக்குகளில் உட்கார்ந்து
கடுகதியில் பறந்துவா.

என் சொல்லே!

ஊடலுற்ற காதலிபோல
உம்மணாமூஞ்சியுடன்
என்னைப்பார்த்து நீ
திருப்பிக்கொள்ளாதே.

என் காதல் சொல்ல நீ வேண்டும்.
நான் காதலிக்க சொல் வேண்டும்.
வார்த்தைகளின் வரம் வேண்டும்.

அடியேய் சிவசக்தி.
அதை அருள்வதில் உனக்கெதுந்
தடையுண்டோ?

கறுத்தக் கொழும்பான்

 

11167977_822538151149176_3229650245050593914_n

எங்கள் ஊரிலே கொழும்பர் மாமி என்கின்ற ஒரு ஆச்சி இருக்கிறார். இப்போது அவரின் வயது தொண்ணூறைத் தாண்டியிருக்கலாம். கலியாணம் கட்டி சில மாதங்களிலேயே "கொழும்பர்" இறந்துவிட, கிட்டத்தட்ட எழுபது ஆண்டுகளாக கொழும்பரை பெயரில் தாங்கியவாறு மாமி தனிக்கட்டையாக வாழ்ந்துவருகிறார்.

கொழும்பர் மாமி இத்தனையாண்டுகளில் உறவுக்காரர்களின் அத்தனை பிள்ளைகளையும் தூக்கி வளர்த்தவர். என் அம்மாவைத் தூக்கி வளர்த்தவர். என் அண்ணாவை. என் அக்காவை. என்னை. இப்படி சொந்தக்காரர்கள் பலரின் பிள்ளைகளை எல்லாம் தூக்கி வளர்த்தவர். அவரின் வீடு இருப்பது என்னவோ நயினாதீவில். ஆனால் அம்பாள் கோவில் தீர்த்தத்திருவிழா முடிய அவரும் எம்மோடு யாழ்ப்பாணத்துக்கு பஸ் ஏறிவிடுவார். மாதத்துக்கு ஒரு வீடு என்று யாழ்ப்பாணத்து உறவுக்காரர்களின் வீட்டில் மாறி மாறித் தங்குவார். எவர் வீட்டிலாவது பிள்ளைப்பேறு, சாமத்தியச் சடங்கு, கலியாணம், செத்தவீடு, ஆட்டத்துவசம் என்றால் முதலில் அழைத்துவருவது கொழும்பர் மாமியைத்தான். மாமி வீட்டில் நின்றாலே போதும். வேலைகள் எல்லாமே தன்னாலே நடைபெறும். வீட்டு வாசல்கட்டில் இருந்து வெத்திலை போட்டபடியே முழு நிகழ்வையும் நெறிப்படுத்தும் ஆற்றல் அவருடையது.

எனக்கு அப்போது ஆறு வயதிருக்கலாம். ஒருமுறை வீட்டு முற்றத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தவனை மாமி கிணற்றடிக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோய் அங்கே இரண்டு மூன்று சிறிய கிடங்குகளை வெட்டச்சொன்னார். பாக்கு விதைகளை அதற்குள் போட்டு, மண் நிரவி, சுற்றிவர குட்டிப்பாத்திபோட்டு “தம்பி, நான் போனாப்பிறகு நீதான் இதுக்கு தண்ணி மாறோணும்” என்றார். அன்றையிலிருந்து கிணற்றடியில் கமுகுக்கு பாத்தியை மாற்றிவிட்டே நான் குளிக்க ஆரம்பிப்பேன். மாமி இப்படி ஒவ்வொரு வீடுகளிலும் கமுகு மரங்களை நாட்டியிருந்தார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு சிறுவன் தண்ணீர் பாய்ச்சிக்கொண்டிருந்தான். நாங்கள் இடம்பெயர்ந்தாலும் அந்தக்கமுகுகள் இன்றும் அந்த வீடுகளிலே ஓங்கி வளர்ந்து நிற்கின்றன. காய்கள் தருகின்றன.

கொழும்பர் மாமி இன்னமும் நயினாதீவிலேதான் இருக்கிறார். அவருக்கு இப்போது நினைவுகள் தவற ஆரம்பித்துவிட்டன. நான் ஊருக்குப்போனால் “ஆரு, மணியாளிண்ட மோனே? கமுகுக்கு தண்ணி மாத்தினியா அப்பு?” என்று கேட்பார்.

கொழும்பர் மாமி ஒரு அற்புதமான கதை சொல்லி.

தமிழும் புலம்பெயர் இரண்டாம் தலைமுறையும்

 

Jantjes_sm

 

ஒரு சின்ன சந்தேகம்.

தமிழை ஏன் நம் குழந்தைகள் கற்கவேண்டும்? இந்த நாட்டில் தமிழ் கற்று என்ன பிரயோசனம்? தமிழ் படிப்பதால் என்ன வேலை கிடைத்துவிடப்போகிறது? லத்தீன் மொழி படித்தால்கூட மருத்துவப்படிப்பு வார்த்தைகளை புரிந்துகொள்வது இலகுவாகவிருக்கும். மாண்டரின் படித்தால் எதிர்காலத்தில் உத்தியோகங்களுக்கு பயன்படலாம். பிரெஞ்சு ஸ்பானிஷ் படித்தால்கூட வேறு நாடுகளுக்குச் செல்லும்போது சமாளிக்கலாம். தமிழை எதற்காகப் படிக்கவேண்டும்? பெற்றோர்களின் மொழி தமிழ் என்பதற்காக குழந்தைகளும் படிக்கவேண்டுமா? இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழமையான மொழி என்பதால் படிக்கவேண்டுமா? வள்ளுவனும் பாரதியும் கம்பனும் தமிழில் இருப்பதால் தமிழைப் படிக்கவேண்டுமா? அற்புதமான இலக்கியங்கள் இருப்பதால் படிக்கவேண்டுமா? எந்த மொழியில்தான் இலக்கியங்கள் இல்லை? சமகாலத்தில் தமிழில் அப்படி என்னதான் சிறப்பு இருக்கிறது? யோசியுங்கள். பாரதிக்குப்பிறகு பள்ளியில் சொல்லிக்கொடுக்கிறமாதிரி எந்த அறிஞனுமே உருவாகாத, உருவானாலும் அப்படியான அறிஞர்களை பாடத்திடடங்களில் உள்வாங்காத, பழைமையிலே குளிர்காயும் ஒரு மொழியை எதற்கு எம் பிள்ளைகள் மெனக்கெட்டுப் படிக்கவேண்டும்? திருக்குறளைக்கூட தமிழில் பொழிப்புரையில்தானே படிக்கவேண்டியிருக்கிறது. அதற்குப்பதிலாக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பையே படிக்கலாமே? உலகின் எந்த நடைமுறைகளையும் மாற்றியமைக்கமுடியாத, செல்வாக்குச்செலுத்த முடியாத, தம்மினத்தின் விடுதலையைக்கூட பெற்றுக்கொள்ளமுடியாமல் தம்முள்ளேயே பிணக்குற்று நிற்கும் ஒரு சாதாரண, bogan என்று எள்ளி நகையாடப்படக்கூடிய ஒரு இனம் பேசக்கூடிய மொழியை, ஆஸ்திரேலியாவில் பிறந்து வளரும் இக்குழந்தைகள் ஏன் படிக்கவேண்டும்? தமிழ் எங்கள் மூச்சு, தமிழ் எங்கள் பேச்சு, உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு போன்றவை எல்லாம் வெறுமனே உணர்ச்சிவயமான வெற்றுக்கோசங்களேயொழிய, தமிழ் மொழியைப் படிப்பதற்கான காரணங்களாக அவை அமைய சந்தர்ப்பமில்லை.

அப்படியென்றால், தமிழை எதற்குத்தான் நாம் படிக்கவேண்டும்?

கனக்ஸ் மாமா வளர்த்த ஆட்டு மரம்

 

i_165

கனகநாய்கம் J.P
விவசாய விஞ்ஞானி
புத்தூர்.

கனக்ஸ் மாமாவினுடைய வீட்டுப் படலையை திறக்கும்போதுதான் கவனித்தேன். யாரோ அவருடைய பெயர்ப்பலகையில் 'ய'வில் குத்துப்போட்டு அவரை நாய்கம் ஆக்கியிருந்தார்கள். சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தேன்.

கனக்ஸ் மாமா வீட்டு முற்றத்துக்குள் நுழையும்போதே ஒரு வித்தியாசத்தை உணரலாம். அவரின் தோட்டம் முழுதும் புதினமான மரங்களே நிற்கும். எந்த செம்பரத்தையிலும் ஒரே நிறப்பூ பூக்காது. விதம் விதமான செம்பரத்தைகள் ஒரே மரத்திலேயே பூத்துத்தொங்கும். செம்பரத்தையின் கொப்புகள் எல்லாம் டிஷ்ஷு பெப்பர் சுற்றி ஒட்டப்பட்டு கிடக்கும். அருகில் இருந்த எலுமிச்சையின் கிளைகளில் சுற்றிக்கட்டப்பட்டிருந்த பொச்சுமட்டை பதியங்களில் தண்ணீர் எந்நேரமும் வடிந்தபடியே இருக்கும். வாழைமரத்தண்டுகளில் எல்லாம் சிறிய சிறிய பொந்துகள் அடித்து அதில் ரோசாச்செடிகள் நட்டு வளர்த்திருப்பார். வாழைக் குலை போட்டிருக்கும். அரையில் ரோசா பூத்திதிருக்கும். ஒரு வாழை பூராக மஞ்சள் கோன்பூ பூத்துக்கிடந்தது. ஒரு பக்கம் அரை அடியில் பிலாமரம் காய்த்திருந்தது. எல்லாவற்றுக்குமேலாக வாசலில் இரண்டு நீளமான தென்னை மரங்கள் எதிரெதிரே வட்டவடிவில் ஓலை நிலத்தில் முட்டும்வகையில் அலங்கார வளைவாய் நின்று வரவேற்கும். தேங்காயை கையாலே பிடுங்கலாம். மரம் ஏறத்தேவையில்லை. உச்சி வளைவில் ஒரு பொன்மொழி பெயிண்டால் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

"ஐம்பதில் வளைக்கமுடியாது. ஆறிலிருந்தே வளைக்கத்தொடங்கு!"

தூங்கா வனம்

 

thoonga-vaanam-poster-1

 

தூங்காவனம் உலகத்தரம்.

அதிலும் அலமேலு மாமி. அசத்திட்டேள் போங்கோ!

ஊரோச்சம் : வட்டக்கச்சி 2

 

vicky-mama

முற்றத்தில் மூன்று பரப்பு நிலத்துக்கு நிழல் பரப்பி நிற்கும் ஒரு மிகப்பிரமாண்டமான மாமரம். அதிலே இரண்டு ஊஞ்சல்கள். மரத்தடியில் “ட” வடிவ பங்கர். ஒன்றிரண்டு கதிரைகள். கயிற்றுக்கட்டில். பேப்பர் படிக்கும் இரண்டு முதியவர்கள்.  மணல் அளையும் சிறுவர்கள்.  ஒருபுறம் செவ்வரத்தைகள். ஜாம்பழ மரம். தூர்ந்த மணற்கிணறு ஒன்று. ஒரு வைக்கோல் கும்பி.  தனியாய் தரித்து நிற்கும் டிரக்டர் பெட்டி. மாட்டுவண்டில். வேப்பமரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த இரண்டு காளை மாடுகள். குறுக்கும் நெடுக்குமாக கேறிக்கொண்டிருக்கும் கோழிக்கூட்டம். பிறவுன் கலரில் ராமு.

வீடு சிறியது. ஒரு படுக்கையறை. ஒரு குட்டி ஹோல். UNHCR தறப்பாள்போட்டு பெரிதாக்கப்பட்ட திண்ணை. தனியாகக் குசினிக்கு புகைக்கூண்டோடு ஒரு சின்னக் கொட்டில். அவ்வளவும்தான் வீடு.  

சிவிக் சென்டர் என்பது அறுபதுகளில் படித்த வாலிபர் திட்டத்தில் இளைஞர்களுக்கு வீடும் காணியும் கொடுத்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய கிராமம். படித்த இளைஞர்களை கிராமங்களுக்கு வரவழைத்து விவசாயத்தில் ஈடுபடுத்தும் நோக்கத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்டது. சிவிக்சென்டரின் குடும்பங்கள் அத்தனையுமே விவசாயம் செய்பவை. எல்லோருமே இரு போகமும் வயல் விதைப்பார்கள். அது பள்ளிக்கூட அதிபராக இருந்தாலென்ன, மணிக்கூடு திருத்துபவராகவிருந்தாலென்ன, வைத்தியர், சங்கக்கடை முதலாளி,  விதானையார், தபால்காரர் என்று யாராக இருந்தாலும் விதைப்பார்கள். பலரின் பூர்வீகம் யாழ்ப்பாணமாகவிருந்தது. நிறைய யாழ்ப்பாணத்துவாசிகளும் அந்தத்திட்டத்தில் வீடுகளைப்பெற்று பிறருக்கு குத்தகைக்கு விட்டிருந்தார்கள்.

மலையகத்தமிழர்களும் அந்தக்கிராமத்தில் இருக்கிறார்கள். சிங்களவர்கள்கூட. அனேகமானோர் வயல்களில் தினக்கூலி செய்பவர்கள். மாதச்சம்பளத்துக்கு வேலை செய்பவர்களுமுண்டு. ஜெயமணி அண்ணா அந்தரகம். மாதம் ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபா சம்பளம். மூன்று வேளையும் முதலாளியின் வீட்டிலேயே சாப்பாடு. கூடவே தீபாவளி, பொங்கல், வருடப்பிறப்புக்கு புதுச்சாரம், புதுச்சேர்ட் கிடைக்கும். அவர்களும் ஒரு ஏக்கரோ இரண்டு ஏக்கரோ குத்தகைக்காணி வைத்திருப்பார்கள். முதலாளியின் மிஷின், ஆளணிகளையே பயன்படுத்தி தம்முடைய வயலிலும் விதைத்து அறுவடை செய்வார்கள். 

நாம் இடம்பெயர்ந்து போனபோது அந்த வீட்டிலே நாற்பது பேர்கள் தங்கியிருந்தார்கள். நம்மோடு சேர்த்து  நாற்பத்துமூன்று. மறுநாள் அது நாற்பத்தைந்தானது. வீட்டுக்கு வருபவரெல்லாம் வீட்டிலேயே தங்கிவிடுவதாலோ என்னவோ, யார் விருந்தினர், யாரைப்பார்த்து குரைக்கவேண்டும் என்கின்ற குழப்பத்தில், ராமுகூட வாலையாட்டிக்கொண்டே நம்மை வரவேற்றது. கிட்டத்தட்ட சிவிக் சென்டர் வீடுகள் அத்தனையிலும் அதுதான் அப்போதைய நிலைமை.

"என் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள்" - ஒரு வருடம்.


"என் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள்" வெளியாகி ஒருவருடம் ஆகிவிட்டது.
இந்த நூல் நிறைய வாசகர்களையும் சில நண்பர்களையும் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. வெள்ளி, அமுதவாயன் போன்ற நாவல்களை எழுதும் தைரியத்தையும் கொடுத்தது. தொடர்ந்து எழுத்தாகிக்கிடக்க ஊக்கம் தந்தது. அவ்வப்போது என்னத்துக்கு எழுதுவான் என்று தோன்றுகின்ற எண்ணங்களையும் வரவேற்பறையில் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் புத்தகத்தின் அட்டைப்படச்சிறுவன் அடித்துத் துரத்திவிடுவான். என்னளவில் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள் அடிக்கடி "மரணம் மீளும் ஜனனம்".

இதனை சாத்தியமாக்கிய அனைவருக்கும் நன்றிகள்.

ஊரோச்சம் : வட்டக்கச்சி 1

ADseventeen ROAD (1)

நன்றாக இருட்டி விட்டிருந்தது. படகிலே ஒரு நாற்பது ஐம்பது பேர் இருந்திருப்போம். எல்லோரும் கடல் தண்ணீர் தெறிக்காவண்ணம் துவாயையோ சாரத்தையோ சுற்றிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தோம். ஒரு சிலர் ஒல்லிக்கோம்பைகளை இடுப்பில் கட்டியிருந்தனர். சிலர் இடுப்பில் தேங்காய் மட்டைகள். சந்நிதியானுக்கும் அம்மாளுக்கும் அவசர நேர்த்திகள் வைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. குழந்தைகள் அழ ஆரம்பித்திருந்தன. சிறுவர்கள் பாணும் வாழைப்பழமும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பெரியவர்கள் எவருமே பேசவில்லை.  

அக்காவும் நானும் அம்மாவின் கைகளை இறுக்கப்பற்றியிருந்தோம். அல்லது அம்மாதான் எங்கள் கைகளை பற்றியிருந்தாரா என்று தெரியவில்லை. எம்மிடம் பேசுவதற்கு எதுவுமே இருக்கவில்லை. வாயைத் திறக்கும்போதெல்லாம் தாடைகள் தம்பாட்டுக்கு அடித்துக்கொண்டன. பயத்தாலும் மார்கழி கடல்காற்றின் குளிராலும் உடல் நடுங்கியது.   படகின் ஓரமாக கட்டப்பட்டிருந்த டயர்களில் பட்டுத்தெறிக்கும் கடலலைகளின் சத்தம்மட்டும் அவ்வப்போது உப்புத்தண்ணியோடு காதுகளில் விழுந்துகொண்டிருந்தது.

எம் படகுக்குப்பின்னே இரண்டு படகுகள் கட்டி இழுக்கப்பட்டு வந்தன. ஒரு படகு முழுதும் சைக்கிள்களும் சில மோட்டார் சைக்கிள்களும். மற்றையதில் பயணிகளின் சாமான் சக்கட்டுகள் குவிக்கப்பட்டு படங்கு ஒன்றினால் மூடிக்கட்டப்பட்டிருந்தது. எங்களது ஒரு ஒரேன்ஜ் கலர் சூட்கேஸ். இருட்டில் தெரியவில்லை. ஏற்றும்போது அதனை ஒழுங்காக அடுக்காமல் சும்மா மேலே வைத்தே கட்டினார்கள். புறப்படும்போதும் ஒரேன்ஞ் படங்கினூடாக பாவமாய் எட்டிப்பார்த்தது. படகு ஆடிய ஆட்டத்தில் அது கடலுக்குள் சரிந்து விழுந்துவிடுமோ என்று யோசனையாயிருந்தது. அதற்குள்தான் என் சொத்து அத்தனையும் இருக்கிறது. சில் புத்தகங்கள். உடுப்புகள். டபிள் கொம்பாஸ் பெட்டி. டெனிஸ் போல். பிக் மட்ச் தொப்பி. செஸ் போர்ட்…  சித்தி வாங்கித்தந்த சந்தனக்கட்டையில் செய்த ஒரு குட்டிப்பிள்ளையார். ஒவ்வொரு அலையின்போதும் படகு ஏறி விழுகையில் பிள்ளையாரும் கடலுக்குள் போயிடுவாரோ என்கின்ற கவலை எனக்கு.

வரலாறு என்கின்ற பசப்புக்காரி



அவள் மரணித்தபோது
வரலாற்றுக் கிடங்கை கிளறி
அவளை
வெளியே தூக்கிப்போட்டார்கள்.
உடல் துடித்தது.
வெளிச்சம் பாய்ச்சினார்கள்.
அவள் நிர்வாணம் கூசியது.
குறிப்பெடுத்தார்கள்.
ஒலி பரப்பினார்கள்.
ஒளி பரப்பினார்கள்.
சொல் பரப்பினார்கள்.

வேலியே பயிரை மேய்ந்த கதை

 

960

இது அறுபதுகளில் இடம்பெறும் கதை.

ஜீன் லூயிஸ் நியூ யோர்க்கில் வசிப்பவள். விடுமுறைக்கு தன்னுடைய சொந்த ஊரான மேகொம்புக்கு வருகிறாள்.

அமெரிக்காவின் தென்மாநிலமான அலபாமாவில் அமைந்திருக்கும் சிற்றூர் மேகொம்ப். தென்மாநிலங்களுக்கேயுரிய பழமைவாத, கொஞ்சம் பிற்போக்கான சிந்தனைகள் ஊறிய கொன்சர்வேட்டிவ் மனிதர்கள் வசிக்கும் ஊர். அங்கே வெள்ளையினத்தவருகிடையிலேயே சாதிப்பிரிவினைகள் இருக்கிறது. கறுப்பின நிற வேற்றுமையை கேட்கவே வேண்டாம்.

ஜீன் லூயிஸின் தந்தை அத்திக்கஸ் மேகொம்பின் ஒரு பிரபல வழக்கறிஞர். எல்லோராலும் மதிக்கப்படுபவர். அத்திக்கஸுக்கு எழுபது வயதாகிறது. அவரோடு அவருடைய தங்கை அலக்சாந்திராவும் வசிக்கிறார். அலக்சாந்திரா மேகொம்பின் அத்தனை குணாதிசயங்களையும் கொண்ட மேட்டுக்குடிப் பெண்மணி. கறுப்பினத்தவரையும் ஏனைய சாதியினரையும் எந்நேரமும் வெளியே தெரியாமல் நாசூக்காக ஏளனம் செய்துகொண்டிருப்பார். ஊரிலே அவர் வயதை ஒத்த ஏனைய பெண்களையும் சேர்த்து வாரம்தோறும் சந்தித்து ஊர்த்துலாவாரம் பேசுவார். ஜீன் லூயிஸையும் இப்படி உடுப்பு போடு, இப்படி நட, இப்படி பேசாதே என்று நிறைய கட்டுப்பாடுகள் போடுவார்.

ஜீன் லூயிஸின் சிறுவயது நண்பன் ஹென்றி. ஜீன் லூயிஸ் ஒவ்வொருவருடமும் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும்போது இவன்தான் அவளின் காதலன். ஊர்க் காதலன்! ஒவ்வொருமுறையும் தன்னை திருமணம் முடிக்குமாறு ஜீன் லூயிஸை அவன் வற்புறுத்துவான். அவளோ பிடி கொடுக்கமாட்டாள். ஹென்றியும் ஒரு வழக்கறிஞன்தான். அத்திக்கஸின் உதவியாளனாக பணியாற்றுகிறான். இன்னொருவர் அங்கிள் ஜக். அத்திக்கஸின் சகோதரர். புரிந்துணர்வுள்ள பக்குவப்பட்ட மனிதர்.

இந்த பாத்திரங்களைச்சுற்றித்தான் கதை சுழல்கிறது. 

ஊரோச்சம் 3 : பஸ்

 

jaffna-to-mannar-013-640x427

காலை பத்து மணி. யாழ்ப்பாணம் பொதுப்பேரூந்து நிலையம்.  வவுனியா பஸ் புறப்படுவதற்கு இன்னமும் அரை மணிநேரம் இருந்தது. கூட்டம் இல்லை. உள்ளே ஏறி சீட் பிடித்துவைத்துவிட்டு பராக்குப்பார்க்கலாமென வெளியே இறங்கினேன். 

ஒரே சத்தமாகவிருந்தது. எந்தநேரமும் பேரூந்துகள் புழுதியைக் கிளப்பியவாறு வந்துபோய்க்கொண்டிருந்தன. நிலையத்தில் அவ்வப்போது இடம்பெறும் தமிழ் அறிவிப்புகளை வாகன ஹோர்ன்கள் அடக்கிக்கொண்டிருந்தன. பின் வீதியில் மினிபஸ்காரர்கள் குரல்வளை கிழிய கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். நிறைய மோட்டார் சைக்கிள்கள். லொறிகள். அவ்வப்போது கார்கள். ஒரு பி.எம்.டபிள்யூகூட ஹோர்ன் அடித்துக்கொண்டே சென்றது. சைக்கிள்களை காண்பது அரிதாக இருந்தது. தூரத்தே விஜய் கண்டாங்கி கண்டாங்கி என்று பாடிக்கொண்டிருந்தார். காந்தி சிலைக்கு மேல் நின்ற காகமும் விடாமல் கரைந்துகொண்டிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் யாரேனும் எவரோடேனும் பேசிக்கொண்டேயிருந்தனர். யாருமே அருகில் இல்லை என்றால் போனோடு சாய்ந்தனர். சத்தம் எல்லாவிடமும் வியாபித்திருந்தது. பஸ்ஸுக்கு காத்திருப்பவர்கூட பஸ் ஸ்டாண்ட் குந்திலே படுத்து குறட்டைச்சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்த்தார்.  

துப்பினார்கள். ஆச்சி ஒருவர் வெற்றிலை துப்பியவாறே பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினார். அனேகமாக அனைவருமே பஸ்ஸினுள் ஏறுவதற்கு முன்னர் ஒரு துப்பு துப்பினர். டிரைவர் துப்பினார். நடத்துனர் துப்பினார். ஓட்டோக்காரர் துப்பினார். மோட்டர்சைக்கிளை நிறுத்துபவர் ஹெல்மெட்டை கழட்டியதும் துப்பினார். பொலிஸ்காரர் துப்பினார். சைக்கிளில் செல்பவர் துப்பினார். சப்பாட்டுக்கடைக்குள் போகமுன்னர் துப்பினார்கள்.  வெளியே வரும்போதும் துப்பினார்கள். பஸ்சுக்குள்ளால் தலையை வெளியே நீட்டி துப்பினார்கள். துப்பிய எச்சில் காற்றில் பறந்து பின் இருக்கையில் இருப்பவரின் முகத்தில் தெறித்தது. அவரும் மூஞ்சியை லேஞ்சியால் துடைத்துவிட்டு தானும் ஒரு துப்பு துப்பினார். சிலர் காறித் தூ என்றனர். சிலர் தலை குனிந்து மெதுவாக  உமித்துவிட்டனர். சிலர் பல்லுக்குள் சிக்கியதை து என்று வேகமாக துப்பி வெளியேற்றினர். சிலர் துப்பும்போது வீணி வடிந்து குழந்தைகளாகினர். சிலர் துப்பும்போது சுற்றுப்புறமெல்லாம் குற்றாலம் பறந்தது. எச்சில் கறை எல்லாவிடத்திலும் காணக்கிடைக்கிறது. பஸ் யன்னலின் முழங்கை வைத்தால் எச்சில் ஒட்டுகிறது. செருப்பைத் திருப்பிப்பார்த்தால் ஒட்டிக்கிடக்கிறது. கட்டடங்களின் கரையோரம் கிடக்கிறது. ரோட்டுக்கரையோரங்களில் கிடக்கிறது. கண்ணிவெடி அகற்றுவதுபோல கட்டம் போட்டு தேடினால் ஒரு மீட்டர் சதுரப்பரப்பில் மூன்று நான்கு எச்சில் துப்பல்கள் கசிந்தபடி கிடக்கும். 

"வெள்ளி" கவிதைகள்


"நீள இரவு   
நீயும் நானும்
களித்துக் கிடக்கையில்
கடவுள் வருவான்.
விரட்டிவிடு!”

“In to the yielding night 
Enriching you and me 
Enter the mighty God
 Phantom ‘like haunt it out”

ஊரோச்சம் 2 : ஆட்டிறைச்சி

 

mutton2

தீபாவளிக்கு மிச்ச எந்தக் கொண்டாட்டங்களையும் விட ஒரு சிறப்பு இருக்கிறது.  எங்கள் ஊரில் மச்சம் சாப்பிடுவதற்கு அனுமதிக்கப்படும் ஒரே பண்டிகை அதுதான். தீபாவளி என்றாலே வேறு கதையே இல்லை, எங்கள் வீட்டில் ஆட்டிறைச்சி வாங்கியே தீரவேண்டும்.  அதுவும் கோண்டாவில் ஆட்டிறைச்சி. "உடுப்பு ஒண்டும் வேண்டாம், காசைத்தாங்கோ, கோண்டாவிலில பங்கொண்டு எடுப்பம்" என்று தீபாவளி புது உடுப்பை தியாகம் செய்யுமளவுக்கு கோண்டாவில் ஆட்டிறைச்சி மீதான காதல் அதிகம். தீபாவளி வருகிறதென்றாலே வாயில் பொரியல் துண்டு கடிபட்டு, மல்லி மிளகாய்க்காரத்தோடு சுரக்கும் அந்த இறைச்சிக்குழம்பு நாக்கில் புரளத்தோடங்கிவிடும். அப்படியொரு ஐட்டம் அது.

ஆட்டிறைச்சிக்கறி என்பது வெறும் சுப்பனோ குப்பனோ கிடையாது.

யாழ்ப்பாணம் அன்றும் இன்றும்!


புதுப்பெயிண்ட் வாசத்தோடு கோயில் மாடப்புறாக்கள்.
வாசகனுக்காக காத்திருக்கும் நூலகங்கள்.
பேசுவதற்கு ஆள் இன்றி தனித்திருக்கும் மரத்தடிகள்.
காற்றுப்போய் பத்தியில் தூங்கும் மிதிவண்டிகள்.
குழைக்க ஆள் இல்லாமல் குழையும் பழஞ்சோறு.
தேங்காய்ப்பூ காய்ந்த அம்மிக்கல்லுகள்.
தார் மெழுகிய உந்துருளி வீதிகள்.
சீருடை காணாத தெருச்சந்திகள்.
ஆறரை இருட்டில் நல்லூர் திருவிழா.
காவல்துறை போலீசாகி
நயினாதீவு நாகதீபவாகி
தண்ணீர்க் கிணறுகள் எண்ணெய்ப்போத்தல்களாகி
எண்ணெய்ப் போத்தல்கள் தண்ணீர் கிணறுகளாகி
மாற்றம் ஒன்றே மாறிலி என்ற
தேற்றத்தை உணர்த்தி நிற்கின்றன.

கசக்கும் புலம்பெயர் உறவுகள்.
இனிக்கும் இருதய தொடர்புகள்.
மதில் சுவர்களில் கிழிந்து தொங்கும்
தன்னாட்சி, தேசிய கோஷங்களுக்கு மேலே
புதிதாய் பசை மணக்கும்
தனி ஒருவன் போஸ்டர்கள்.
வேலிகள் தொலைத்த படலையை திருத்தி
இரும்பு கேற்று போடுகிறது
இன்றைய யாழ்ப்பாணம்.
வெளியே நான்!

உதயன் நேர்காணல்

 

1

உங்களைப்பற்றிய சுருக்கமாக வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்யுங்களேன்?

பெயர் ஜெயக்குமரன். இடையிடையே போரியல் இடப்பெயர்வுகள் நீங்கலாக, பிறந்து வளர்ந்தது முழுவதும் திருநெல்வேலியில். படித்தது யாழ் பரியோவான் கல்லூரியில். பின்னர் உயர்கல்வியை மொறட்டுவை மற்றும் RMIT பல்கலைக்கழகங்களில் தொடர்ந்தேன். தற்போது மென்பொருள் பொறியியலாளராக பணிபுரிகிறேன். தொழில் நிமித்தமாக கொழும்பு, சிங்கப்பூர் நகரங்களில் வசித்து தற்சமயம் அவுஸ்திரேலியாவின் மெல்பேர்ன் நகரத்தில் வாழ்ந்து வருகிறேன்.

படைப்புத்துறைக்குள் உங்கள் அடியெடுத்து வைப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது?

அக்கா சொல்லும் சம்பவமொன்று. எனக்கு இரண்டு வயதாக இருக்கலாம். அக்கா என்னை மடியில் போட்டு கதை சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார். "ஒரு ஊரிலே ஒரு இராஜகுமாரி இருந்தாள், அவளின் பெயர்.." என்கையில் நான் உடனே "சாந்தி" என்றிருக்கிறேன். சாந்தியக்கா பக்கத்துவீட்டுக்காரி!

பாலர் பாடசாலையில் சம்பந்தர் ஞானப்பால் குடித்த பாடத்தை படித்த நாளன்று நானும் நாலு வரி உல்டா "தோடுடைய செவியன்" எழுதி அம்மாவிடம் "கிழி" வாங்கியிருக்கிறேன். இதெல்லாம் சிறுபிள்ளை விளையாட்டுகள்.

கதை என்று உட்கார்ந்து எழுதி மற்றவர்களும் வாசித்தது பதினோரு வயதில் நிகழ்ந்தது. பதின்மூன்று வயதில் நண்பர்களோடு சேர்ந்து ஒரு புத்தகம் வெளியிட எடுத்த முயற்சி கையெழுத்துப்பிரதியொடு கருகிப்போனது. எழுத்து வீட்டிலே தீண்டத்தகாத வஸ்துவாக பார்க்கப்பட்டது. அந்நாட்களில் கவிதை கிறுக்கப்பட்ட தாள்கள் கோழிப்பீ அள்ளவே பயன்பட்டன.

பல்கலைக்கழக காலத்திலும் பல சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். கொஞ்சம் சீரியசாக எழுத ஆரம்பித்தது இணையத்தில்தான். ஆரம்பத்தில் www.iamjk.com என்ற இணையத் தளத்தில் ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். அங்கே ஓரளவுக்கு உருப்படியான சிறுகதைகள் எழுதியிருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன். கடந்த நான்கு வருடங்களாக படலை (www.padalay.com) இணையத்தளத்தில் தமிழில் எழுதி வருகிறேன்.

ஊரோச்சம் 1 : செங்கை ஆழியான்

 

150px-1002

“அம்மா பத்து வரியத்துக்கு பிறகு வந்திருக்கிறன்”

“சரி ரெண்டு நாள் இருந்திட்டுப் போ!”

-- யாழ்ப்பாண இராத்திரிகள்.

யாழ்ப்பாண பயணம் அன்றோடு முடிகிறது.

நேரம் ஆறரை. ஒன்பதரைக்கு பதுளைக்கு பஸ். கடந்த மூன்று கிழமைகள் யாழ்ப்பாண அனுபவங்களை அசை போட்டபடி அப்போதுதான் இரண்டு உடுப்பை மடித்து பாக்கிற்குள் வைக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். இந்த மூன்று கிழமைகளில் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்தவற்றை ஓரளவுக்கு செய்தாயிற்று. போகவேண்டிய இடங்கள், சந்திக்கவேண்டிய நபர்கள் என்று போனில் குறித்து வைத்திருந்த லிஸ்ட் எல்லாம் டிக்காகி விட்டது. ஆனாலும் எதையோ ஒன்றை மிஸ் பண்ணியது போன்ற உணர்வு. யாரையோ சந்திக்காமலேயே போகிறோம் என்றது உள்மனது. குட்டி போட்ட பூனையாட்டம் அறையை சுற்றி சுற்றி வருகிறேன். திடீரென்று பொறி தட்டியது… எப்படி அவரை மறந்தேன்?

செங்கை ஆழியான்.

யாழ்ப்பாணத்தில் "என் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள்"

யாழ் பொதுசன நூலக வாசகர் வட்டம் ஏற்பாடு செய்திருக்கும் "என் கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகள்" நூல் கலந்துரையாடல் இன்று மாலை மூன்று மணிக்கு யாழ் நூலக கேட்போர் கூடத்தில் இடம்பெறும். கூடவே நூல் பிரதிகளையும் விரும்புபவர்கள் வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

யாழ்ப்பாணம் பூபாலசிங்கம் புத்தகசாலை நல்லூர் கிளையிலும் புத்தகத்தை பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

சந்திக்க காத்திருக்கிறேன்.


ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 6



இலங்கையை பொறுத்தவரை இன்று பல குறிப்பிடத்தக்க தமிழ் எழுத்தாளர்கள் உருவாகி வருகின்றார்கள். உங்களோடு ஒப்பிடுகையில் சிலரின் எழுத்துக்கள் சுவாரஸ்யமற்று இருப்பினும் அவர்களைப் பற்றி பலர் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள், கொண்டாடவும் செய்கின்றனர். அவர்களைப் போன்று நீங்களும் உங்களை முன்னிலைப்படுத்தினால் எழுத்துலக ஜாம்பவானாக வருவதற்குரிய சாத்தியம் இருக்கின்றது. ஆனால் நான் கவனித்தவரையில் உங்களை நீங்கள் முன்னிலைப்படுத்தியது குறைவு. ஒரு குறுகிய பரப்புக்குள்ளேயே நிற்பதாக உணர்கின்றேன். 

ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 5



ஒரு புத்தகத்திற்கான விமர்சனமென்பது அந்தப் புத்தகத்திற்கான கட்டணமில்லா விளம்பரமென்று எங்கேயோ படித்தேன் ,அது உண்மையும் கூட.ஒரு புத்தகத்திற்கு விளம்பரம் அவசியம் தானா?இதனால் ஒரு மோசமான புத்தகம் கூட அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிய எதிர்மறையான புரிதலை ஏற்படுத்தக்கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறதல்லவா?

ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 4


ஜாக் ஓடியா. ஒரு பிரான்ஸ் தேசத்து மனிதர். பிரஞ்சு மொழியை தாய்மொழியாக் கொண்டவர். வேறு இனம், வேறு மதம். இத்தனை தூரமான ஒரு மனிதர் இலங்கைத் தமிழ் அகதியொருவரின் அகச் சிக்கலைப் பற்றி படமெடுத்து கான் திரைப்பட விழாவில் மிக உயரிய விருதான தங்கப் பனை விருதினையும் வென்றிருக்கின்றார். ஆனால் இலங்கையைச் சேர்ந்த எங்களின் படைப்புகள் ஒரு குறுகிய வட்டத்துக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கின்றது. சினிமாத்துறைக்கு மாத்திரமல்லாது, இலக்கியத்துறைக்கும் இது பொருந்தும். ஏன் இவ்வாறானதொரு நிலைமை? எங்களால் சர்வதேச விருதினை வென்றிடும் அளவிற்கு இலக்கியமோ அல்லது சினிமாவோ எடுக்க முடியாதா?

ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 3



ஆங்கில இலக்கியங்களை நான் பெரிதாக வாசித்தது கிடையாது. ஆனால் அதன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்புக்கள் சிலவற்றை வாசித்திருக்கின்றேன். அந்த தமிழ் மொழி பெயர்ப்புகளை எழுத்தாளர்கள் அல்லாத ஆங்கிலம் தெரிந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களே எழுதியிருப்பார்கள். அவர்களின் எழுத்து லாவகம் சாதாரணமாகத்தான் இருக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனால் ராஜேஸ்குமாரின் எழுத்துக்களை விடவும், ரமணிசந்திரனின் எழுத்துக்களை விடவும் அயர்ச்சி தரக்கூடிய எழுத்துக்கள் தான் அவை. ஆனால் படைப்பை வாசித்து முடித்த பின்பு நல்லதொரு அனுபவத்தை பெறக்கூடியவாறாக உள்ளது. ஒரு திரைப்படத்தினை பார்த்து முடித்தவொரு உணர்வு நமக்குள் ஏற்படுகின்றது. ஆனால் தமிழில் நானறிந்து எந்தவொரு இலக்கியமும் அவ்வாறானதொரு உணர்வினை ஏற்படுத்தியதில்லை. நீங்கள் தமிழ் இலக்கியங்களை மாத்திரமல்லாது, ஆங்கில இலக்கியங்களையும் பெருமளவு வாசித்து வருகின்றீர்கள். மாறுபட்ட உணர்வுகளை இலக்கியங்கள் ஏற்படுத்துகின்றனவா?அல்லது அவ்விலக்கியங்களை எழுதிய எழுத்தாளன் ஏற்படுத்துகின்றானா?

ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 2



சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஷர்மிளா செய்யித் தான் பங்கு பற்றிய ஒரு கூட்டத்தில் இலங்கையில் பாலியல் தொழிலினைச் சட்டபூர்வமாக்க வேண்டும், அப்பொழுதுதான் பெண்கள் மீதான வன்புணர்வுகள் குறைவடையும் என்று குறிப்பிட்டிருப்பார். பின்னர் அது பெரியளவிலான சர்ச்சையையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. பாலியல் தொழிலினை சட்டபூர்வமாக்குவதன் மூலம் வன்புணர்வுகள் குறைவடையுமென்பது எவ்வளவு தூரம் உண்மை? உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமெனில் எந்தப் பெண்களுமே பாலியல் தொழிலினை அவர்களாகவே தங்கள் சுயவிருப்பின் அடிப்படையில் விரும்பித் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. மாறாக ஏதோவொரு தூண்டுதலே அவர்களை அவ்வாறு செய்ய வைக்கின்றது? ஷர்மிளா செய்யித்தின் இந்தக் கூற்று சரியானது தானா? இதை நீங்கள் எவ்வாறு பார்க்கின்றீர்கள்?

ஆக்காட்டி நேர்காணல் - 1



பிரான்சிலிருந்து வெளிவரும் ஆக்காட்டி சஞ்சிகையின் ஜூலை-ஓகஸ்ட் இதழிலே என்னுடைய நேர்காணல் வெளிவந்திருக்கிறது. எழுத்தாளர் சாதனா ஈமெயில் மூலம் அனுப்பிவைத்த கேள்விகளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பதில்கள் இவை. நேர்காணலை magzter தொடுப்பிலும் வாசிக்க முடியும்! இங்கே வெளியிடப்படுகின்ற பதில்களில் சில எழுத்துத்திருத்தங்கள் உண்டு.
உங்களுடைய இளம் பராயம், வாழ்க்கைச் சூழல், பள்ளி, எழுத்தின் ஆரம்பம், முதல் படைப்பு இது பற்றி விரிவாகக் கூற முடியுமா?

வெள்ளி - 5

 

அத்தியாயம் 5

8232536932_e06f2b1db2_z

அந்த ஆற்றிலே ஒரு கெண்டை மீன் மட்டும் தனியே எம்பி எம்பி குதித்துக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த தாமரை பூக்களில் நின்றும் எட்டிப்பார்த்தது. ஒரு அடி  அளவுக்கு உயரப்பாய்ந்து பின்னர் ஆற்றிலேயே திரும்பவும் விழுந்தது.  எத்தனை முறை முயன்றும் அதனால் மேலே உயரமாக பாய முடியவில்லை. அந்தவழியால் சென்ற தவளையொன்றை மறித்துக் கேட்டது.

“என்னை அந்த வானம் வரைக்கும் அழைத்துச்செல்ல முடியுமா?”

தவளை ஏன் என்று வினவியது.

“அதோ தெரிகிறதே கெண்டை மீன், அதன்மீது எனக்கு காதல் வந்துவிட்டது”

வானத்திலே ஒளிர்ந்த துருவ நட்சத்திரத்தை கெண்டை கை காட்டிச்சொன்னது. “சரி என் முதுகில் ஏறிக்கொள்” என்று தவளை கெண்டையை சுமந்தபடி தாமரை இலையிலிருந்து துருவ நட்சத்திரத்தை நோக்கி தானும் பாய்ந்து பார்த்தது. பாய்ந்த வேகத்திலேயே இரண்டுமே சமனிலை தவறி புளுக்கென ஆற்றில் விழுந்தன. கெண்டைக்கு கோபம் வந்துவிட்டது.

“வானம் ஏறி கெண்டை பிடிக்க முடியாதவன், ஆனா வைகுண்டம் வரைக்கும்  கேட்கும்வண்ணம் உவாக்கு உவாக்கு என்று சத்தம் போடத்தெரிகிறது”

என்று அது தவளையை திட்ட, தவளை கோபத்துடன் மீண்டுமொருமுறை எம்பிக்குதித்து, முடியாமல், அவமானத்தோடு அப்பால் போய்விட்டது. கெண்டைக்கு இப்போது இயலாமை. அந்தப்பக்கம் வந்த ஒரு படகை மறித்து நிறுத்தியது.

படகிலிருந்த வெள்ளி கேட்டாள்.

வெள்ளி - 4

 

அத்தியாயம் 4

01bebf3b431cb76ad119d4773775883c

நிலவு மிகவேகமாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. வழியில் கடந்துபோகின்ற எந்த முகிலுக்கும் வணக்கம் வைக்காமல், அவற்றுக்குள்ளே மூழ்கி, எழுந்து, மறைந்து, வெளியேறி, என்ன அவசரமோ, யாரையோ தேடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சத்தூரம் அப்படி ஓடிய நிலவு திடீரென்று அசையாமல் நின்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தது. அட தன்னைச்சுற்றி எதுவுமேயில்லை. ஓடி ஓடி கடைசியிலே தனியனாக வானத்திலே நிற்கிறேனே என்று வருந்தியது.. நிலவுக்கு இப்போது தான் எதற்காக இதுவரையும் ஓடினேன்  என்பதுகூட மறந்துவிட்டது. நான் எங்கிருக்கிறேன்? என்று சத்தமாகவே கேட்டது.

“எங்கேயும் போகவில்லை, இங்கேயேதான் இருக்கிறாய். ஓடினது முகில்தானே ஓழிய நீயல்ல. அதுபுரியாமல் மூச்சுக்கூட உனக்கு இரைக்கிறது பார்”

கோடன் நிலவைப்பார்த்து சொல்ல, அது மூச்சிரைப்பதை நிறுத்திவிட்டு முகில்களை தேடத்தொடங்கியது.

வெள்ளி – 3

 

அத்தியாயம் 3

orange20suneset

அள்ளூர் ஆற்றின் குடவாய்க்கரை விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.

இந்திரவிழாவுக்கென மாதீர்த்தம், பொன்னாகரம், ஒக்கூர் என்று சுற்றியுள்ள ஊரிலிருந்தெல்லாம் மக்கள் வண்டிகட்டி சாரை சாரையாக இன்னமும் வந்துகொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு ஊர் பாணர்களும் தமக்குள் கூடி  இசைப்போட்டி நடத்திக்கொண்டிருக்க, இன்னொருபுறம் மல்யுத்தத்திடலில் வீரர்கள் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். சிறுவர், சிறுமியர் குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடித்திரிந்து விளையாடினார்கள். ஒரு வேங்கை மரத்தடியில் திண்ணை அமைத்து விறலியர்கள் நாட்டிய நிகழ்வுகள் செய்தனர். கூட்டம் ஒன்று நறவு அடித்தபடி சீட்டாடிக்கொண்டிருந்தது. அன்னதான மடத்தில் பரதேசிகள் மீண்டும் மீண்டும் வரிசையில் நின்று வயிற்றை நிரப்பி ஏப்பம் விட்டுக்கொண்டு மீண்டும் வரிசையில் இடம் பிடித்தார்கள். இடையிடையே காவல் வீரர்கள் கண்காணிப்பில் ஈடுபட்டார்கள். அவ்வப்போது வந்துபோகும் பல்லக்குகளின் ஆரவாரத்துக்கு கூட்டம் திரும்பிப்பார்த்து, தேவை என்றால் எழுந்து மரியாதையும் செய்துவிட்டு மீண்டும் திருவிழாக்கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்தது.

அள்ளூர் ஆறும் தன் பாட்டுக்கு திருவிழாவில் பங்கெடுத்திருந்தது.

வெள்ளி - 2

 

அத்தியாயம் – 2

 

contact_lens

 

"Its from Thaththa"

பத்து நிமிடத்திலேயே தாத்தா பதில் அனுப்புவார் என்று கோடன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

"Great, read it"

"It's in Jaffna Tamil, do you want to translate in English?"

"No, just read it as it is"

iHome கடிதத்தை வாசிக்கத் தொடங்கியது.

அன்புள்ள கோடனுக்கு,

இப்போதாவது தாத்தாவுக்கு கடிதம் எழுதத்தோன்றியதே!. நல்லது.

என் நாட்கள் நலமே கழிகின்றன. உனக்கும்தான். கூடியவிரைவிலேயே உனக்கது விளங்கத்தொடங்கும்.

கோடன், அப்பா அம்மாவின் பிரிவு உன்னை வருத்துவது விளங்குகிறது. ஆனால் ஒன்றைப்புரிந்துகொள். உன் அம்மாவும் அப்பாவும் பிரிந்தது அவர்கள் நன்மைக்கே. உன் அம்மா ஒரு நிலை கொள்ளாதவள். பருவக்காற்றோடு சுற்றித்திரிபவள். தனக்குள் அடையாளக் குழப்பங்களை ஏற்படுத்தி தன்னைத்தவிர்த்து பிறர்போல வாழ முயன்றவள். தன்னை பெரிய கோடாக்கவே கொஞ்சம் சிறிய கோடாக உன் அப்பாவை பார்க்க முயன்றாள். அவளுக்கு ஏதோ ஒரு விடுதலை தேவைப்பட்டது. ரெபெலியன் என்ற சொல்லின் அர்த்தத்தை அவசர அவசரமாக புரிந்துகொண்டு, அவசர அவசரமாக புரட்சி செய்து, அவசர அவசரமாக துணையை தேடி, அவசர அவசரமாக உன்னைப்பெற்று, அவசர அவசரமாக அப்பாவை தூக்கியெறிந்து என்று அவள் உலகம் எப்போதுமே அவசரமாகவிருந்தது.

வெள்ளி - 1

 

அத்தியாயம் - 1

velli1

“Ready?”

“Always”

கோடன் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தபடி கடிதத்தை சொல்லத்தொடங்கினான்.

Dear Thaththaa,

How are you doing?

Got your birthday card, the only card this time. It felt like going back to my vintage childhood days with you. Thanks ... for everything.

Thaththaa,
I have been longing to …

தாத்தாவுக்கு ஆங்கிலத்தில் கடிதம் அனுப்பினால் பிடிக்காது என்பது ஞாபகம் வந்தது. iHome கருவியிடம் கடிதத்தை  யாழ்ப்பாணத்தமிழுக்கு மொழி மாற்றச்சொன்னான்.

Go, Set A Watchman

இன்று "உலகம் முழுதும்" ஹார்ப்பர் லீ யின் "Go, Set  A Watchman" நாவல் வெளியாகிறது. புத்தகப்பிரியர்களுக்கு ஒரு பக்கம் கொண்டாட்டம். மற்றப்பக்கம் வயிற்றுக்கலக்கம். சில கடைகளில் வரிசையில்கூட மக்கள் நின்று வாங்கக்கூடும். ஹார்ப்பர் லீயின் முதல் நாவலான "To Kill A Mocking Bird" அறுபதுகளில் வெளியானது. வெளியான நாள் முதல் இன்று வரை அந்நாவல் ஏற்படுத்திய, ஏற்படுத்துகின்ற தாக்கம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை. இப்போது அவருடைய் இன்னொரு நாவல் வெளியாகிறது என்ற ஆவல். ஐம்பத்தைந்து வருட காத்திருப்பு. சும்மாவா?

காத்திருந்த அற்புதமே

11350643_892693867490860_6937412206620419635_n

ரொபேர்ட் புரோஸ்ட் கவிதைகளை படிக்கும்போது கிடைக்கும் உணர்வுகளை எவரும் இலகுவில் விளக்கிவிட முடியாது. தனித்திருந்து மூழ்கி எழுந்தால் மாத்திரமே அர்த்தம் கொஞ்சம் புரியுமாப்போல இருக்கும். வாசிக்கும்போது நாமும் ரொபேர்ட்டோடு குதிரை வண்டியில் ஏறி உட்காரவேண்டியதுதான். பக்கத்திலேயே அவரும் அமர்ந்திருப்பார்.வண்டியை அமைதியாக ஓட்டுவார்.  பாதை போடுவது மாத்திரமே அவர் வேலை. எதுவுமே பேசமாட்டார். போகும் வழியை ரசிப்பது நம்மோடது. எப்போதாவது திடீரென்று ஒரு வசனம் சொல்லுவார். மற்றும்படி நீயே கவிதையை எழுதிக்கொள் என்று விட்டுவிடுவார். ஒரு நல்ல கவிஞன் வாசகனை கவிஞன் ஆக்குவான். ரொபேர்ட் புரோஸ்ட் தன் அத்தனை கவிதைகளிலும் அதனை செய்திருக்கிறார். தமிழில் நகுலன்அதை நிறையவே செய்திருக்கிறார். 

அது ஒரு இலையுதிர்கால பயணம். அறுவடை செய்யப்பட்ட விளை நிலங்கள், சோம்பலான பறவைகள்,  பச்சோந்திகளாக நிறம்மாறி மரம் பிரியும் பழுப்பு இலைகள் என்று காட்சிகள் விரியும். அவர் அமைதியாக இருப்பார். பயணத்தின்போது ஒரு மரம், தன் அத்தனை இலைகளையும் தொலைத்து, ஒரேயொரு இலையை மட்டும் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டிருந்தது. என்னை விட்டு போகாதே பிளீஸ் என்று இலையிடம் கெஞ்சியது. இலையுதிர்காலத்தின் இறுதி இலை. இதைவிட்டால் இனி வசந்த காலத்தில்தான்  மரத்தில் இலை துளிர்க்கும். நம் வண்டி வந்த சத்தம். ஒரு கண சலனம். இலை மரத்தைவிட்டு பிரிந்து விழுகிறது.  நாங்கள் அதையும் கவனித்தபடியே தாண்டிப்போகிறோம். மனதுள் நிறைய எண்ண அலைகள். ரொபேர்ட் புரோஸ்ட் இப்போது வாய் திறக்கிறார்.

"I end not far from my going forth"

அவ்வளவுதான். முழுக்கவிதையும் பளாரென்று முகத்தில் நம் அறையும்.

உனையே மயல் கொண்டு

 

_மயல்_கொண்டு__40494_zoom

சந்திரன் அவுஸ்திரேலியாவிலே விஞ்ஞான முதுமானி ஆராய்ச்சி மாணவனாக இருக்கிறான். மனைவி ஷோபா,  மிக இளம்வயதில் திருமணம் முற்றாக்கப்பட்டு, புகைப்படத்தில் பார்த்த சந்திரனை நம்பி அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வந்திறங்கியவள். அவுஸ்திரேலியா வந்து இரண்டாம் வருடமே  குழந்தை.குழந்தைப்பேற்றோடு  ஷோபாவின் தாயும் தந்தையும்  வந்திணைகிறார்கள்.

குழந்தை பிறந்த சில நாட்களிலேயே ஷோபாவின் நடவடிக்கைகளில் மாற்றம் உருவாகிறது. மனம் ஒரு நிலையில் இல்லாமல் திடீரென்று அதி உச்ச கோபத்தையும் சமயத்தில் அதியுச்ச மகிழ்ச்சியையும் காட்டத்தொடங்குகிறாள். இது உடலுறவு வாழ்க்கையிலும் பிரதிபலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. ஷோபாவுக்கே தன்னில் ஏற்படும் மாற்றம் புரிகிறது. தன்மீதான கழிவிரக்கம், கோபம் மேலும் அதிகரிக்கிறது.  

இந்தச்சமயத்தில் சந்திரன் ஜூலியா என்கின்ற நடுத்தர வயதுப் பெண்ணை சந்திக்கிறான்.  உதவி செய்கிறான். உறவு ஆரம்பிக்கிறது. ஜூலியா மூன்று முறை திருமணம் செய்து இப்போது தனித்திருப்பவள். இரண்டு பிள்ளைகள். இருவருமே பெரியவர்கள்.வயதுக்கு வந்த மகன் வீட்டில் இருக்கத்தக்கதாகவே ஜூலியா சந்திரனோடு உறவு கொள்கிறாள்.

சந்திர‌ன் ஷோபா, ஜூலியா என்ற இரு உறவுகளாலும் தடுமாறுகிறான். இந்த நிலையில் ஷோபாவுக்கு வந்திருப்பது பைபோலர் டிஸ் ஓர்டர் எனப்படும் மனவியாதி என்பது தெரியவருகிறது. வியாதிக்கு காரணம் ஷோபாவின் இளவயது யுத்த அனுபவங்கள். ஷோபா எண்பத்து மூன்று கலவரத்தின்போது கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டவள். பின்னர்  யாழ்ப்பாணத்தில் டெலொவில் இணையும் அவள் தமையனையும் பலி கொடுக்கிறாள். இச்சம்பவங்கள் அவளின் ஆழ்மனதில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கம் இப்போது நோயாக வெளிப்படுகிறது. அவர்களின் வீட்டிற்கு மீளவும் ஷோபாவுன் பெற்றோர்கள் வந்து சேர்கிறார்கள்.  

ஷோபாவின் வியாதியை எப்படி அவளும் சந்திரனும் எதிர்கொள்கிறார்கள். இது சந்திரன் ஜூலியாவுக்கிடையான உறவில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்கின்ற வகையிலான உறவு மற்றும் உணர்வுச்சிக்கல்கள்தான் நாவலின் மீதிக்கதை.

“உனையே மயல் கொண்டு”

ஹரிஹரன் - சித்ரா

 

ks_chithra_gallery07

தமிழ் திரையிசையில் ஒவ்வொரு சீசனிலும் ஒவ்வொரு பாடகர் ஜோடி இதுகாலமும் கொடிகட்டிப் பறந்து  வந்திருக்கிறது.

“ஏ.எம் ராஜா - ஜிக்கி”, “சுசீலா- டி.எம்.எஸ்”, “எஸ். பி. பி - ஜானகி”, “சித்ரா - மனோ” என்று இப்படி ஒரு லிஸ்டே இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஜோடிக்கும் ஒவ்வொரு ஸ்பெஷல். ஒரு கொன்றாஸ்ட் இருக்கும். இவர்கள் சேர்ந்து பாடும்போது ஒரு தனித்துவம் கிடைக்கும்.

சப்பல் மன்னர்கள்

 

8185429625_3f6d8b2b70_z

மோகனவடிவேல்.

சிவலை. எட்டாம் வகுப்பிலேயே தாடி மீசை வளர ஆரம்பித்துவிட்டது. தினமும் வரும் வழியில் நல்லூரில் இறங்கி, அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, நெற்றி முழுக்க வீபூதி சந்தனம் பூசியபடியே பாடசாலைக்கு வருவான். அதிகம் பேசமாட்டான். பரீட்சை நாட்களில் நாமெல்லாம் கூடிப்பேசிக்கொண்டிருக்கையில் தனியாக அமர்ந்திருந்து இரண்டாய் மடித்த ஏ4 தாளில் குறிப்புகளை படித்து தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டிருப்பான். மிகக்குறுகலான எழுத்திலே  எழுதப்பட்டிருக்கும் கடைசிநேர தயார்படுத்தல் நோட்டுகள் அவை. ஆனால் நோட்ஸ் கொப்பியைவிட அதிகம் அதிலே எழுதப்பட்டிருக்கும்.  கதைக்கமாட்டான். சிரித்தால் பதிலுக்கு சின்னச் சிரிப்பு. “என்ன மச்சான் ரெடியா?” என்று கேட்டாலும் சின்னச் சிரிப்புத்தான். விடாமல் அலுப்படித்தால் “டிஸ்டர்ப் பண்ணாதே, ஒண்டுமே படிக்கேல்ல” என்பான். சொல்லும்போது கன்னம் எல்லாம் கொழுக்கட்டைபோல வீங்கி, வாயைத்திறந்தால் படித்ததெல்லாம் வாந்தி எடுத்துவிடுவானோ என்றமாதிரி நிற்பான். பரீட்சை சமயமும் குட்டை நாய் கவட்டை விசுக் விசுக்கென்று சொறிவதுபோல எதையோ எழுதிக்கொண்டேயிருப்பான். எக்ஸ்ட்ரா பேப்பர் வாங்குவான். டைம் அவுட் சொன்னாப்பிறகும் ஏதோ ஞாபகம் வந்தவனாய் மீண்டுமொருமுறை சொறிவான். அனேகமான வேளைகளில் வாத்தி விடைத்தாளை அவனிடமிருந்து பறித்தே எடுக்கவேண்டியிருக்கும். பரீட்சை முடிந்தபின்னும் அதே விழுங்காத கொழுக்கட்டையோடு அவசர அவசரமாக வீட்டுக்கு ஓடுவான்.

வீடுக்குப்போய் மறுநாள் சோதினைக்கு சப்பத்தொடங்குவான்.

பீரை நினைச்சு மோரை அடிச்சும் ...





பீரை நினைச்சு மோரை அடிச்சும்
போதை ஏறாது, புரிஞ்சுக்கோ.
காரை நினைச்சு தேரை உருட்டியும்
ஸ்பீடு ஏறாது, அறிஞ்சுக்கோ.
கீரை கடைக்கு எதிர போட்டும்
வாங்க ஆள்வேணும், உணர்ந்துக்கோ.
கூரை பிரிச்சு அள்ளிக் கொட்டியும்
சாமி இல்லை நீ, தெரிஞ்சுக்கோ

ஒட்டகத்தை கூட்டிக்கொண்டு
பெட்டிக்கடை போகாதே.
வெட்டிப்பயல் லைக்குக்காக
ஒட்டடைய போடாதே.
சொட்டைப்பயல் படம் போட்டா
தொப்பி கொழுவிப்பார்க்காதே.
பிட்டு லிங்கை கிளிக்குப்புட்டு
டக்கு பண்ணி மாட்டாதே..

கல்லாமையோட நிண்டு நீயேன்
கட்டிப்பிடிச்சு உருளவேணும்?
மல்லுப்பிடிச்சி ஆருக்கு
என்ன லாபம் சொல்லு பார்ப்பம்?
இல்லுக்கிட்ட வில்லுப்பிடிச்சி
வெண்டவன காட்டு பார்ப்பம்?
சொல்லாத சொல்லைப்போல
நல்ல சொல்லு சொல்லு பார்ப்பம்?

வண்ணாத்திப் பூச்சிபோல
வாழுநாளு கொஞ்சக்காலம்.
எல்லாமே புரிய உனக்கு
இல்ல காணும் ரொம்ப நேரம்.
உள்ளகாலம் கொஞ்சத்தையும்
வெஞ்சினத்தில் கரைச்சுப்புட்டா
இல்லாமப் போனபின்னும்
கரையாது அண்டங் காகம்!

************* 

Photo : Peter Mueller

வீராவின் விதி

 

prof

“The present determines the past”
-- Veera’s Theorem

இன்றைக்கு மட்டும் இரண்டாயிரம் தடவைகள் இதனை வாசித்துவிட்டேன். தமிழில் இன்னொரு ஆயிரம் தடவைகள். “நிகழ்காலத்தின் எந்தவொரு அவதானிப்பும் கடந்தகாலத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்” -- வீராவின் விதி. என்னாலேயே நம்பமுடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் சரி பார்த்துவிட்டேன். நிறுவல்கள் எல்லாமே சரியாக இருக்கின்றன. உலகத்தில் அத்தனை விஞ்ஞானிகளாலும் கணித மேதைகளாலும் தீர்க்கமுடியாமல் தண்ணி காட்டிகொண்டிருந்த நிறுவல். உலகத்தையே புரட்டிப்போடப்போகின்ற சமன்பாடு. என் கைகளில். மொத்தமாக முன்னூற்றுப்பத்து பக்கங்கள். உலகமே வீராஸ் விதி என்று அலறப்போகிறது.

யோசித்துப்பார்க்கவே ... உள்ளயிருந்து ஸ்ஸ்ஸ் என்று ஒரு பட்டாம்பூச்சி.

“நீ சாதிச்சிட்டாய் வீரேயிங்கம்”

வரும் வாரங்களில் எல்லாமே நான் நினைப்பதுபோல சரியாக அமைந்துவிட்டால் பேராசிரியர் வீரசிங்கம் என்ற பெயர் விஞ்ஞான உலகின் தவிர்க்கமுடியாத பெயராக அமைந்துவிடும். உலகின் அத்தனை மூலைகளிலும் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களிலிருந்தும் உரையாற்ற அழைப்புகள், டெட் டோக், பட்டங்கள், கௌரவ பேராசிரியர் பதவிகள் தேடிவரும். முயன்றால் லூக்கேசியன் பேராசிரியராகக்கூட நியமிக்கப்படுவேன். ஆளாளுக்கு விருது வழங்கி கையில் வேல் தந்து கௌரவிப்பார்கள். எலிசபெத் மகாராணி சொக்ஸ் போடாமல் கை தருவார். பேஸ்புக்கில் தமிழனை தலை நிமிரச்செய்தவன் என்ற தலைப்பில் ஆயிரக்கணக்கான ஷெயார்கள் கிடைக்கும்.  பத்திரிகை, டிவியில் என் பேட்டி வரும். அடுத்த வருடமே நோபல் பரிசு எந்த அரசியல் பண்ணாமலேயே கிடைக்கும். அக்ஸப்டன்ஸ் ஸ்பீச் தயார் பண்ண வேண்டும். திருக்குறள் ஒன்றோடு முடிக்கவேண்டும். வேண்டாம். வீராஸ் தியரத்தையே சொல்லலாம்.

“வினை அறுப்பவன் வினை விதைப்பான்”

தீரா உலா


ஒரு திரைப்படத்தை பார்த்து முடித்தபின்னர், கிளைமக்ஸுக்கு பிறகு என்ன நடந்திருக்கும் என்று யோசிக்கும் கிறுக்கு குணம் எல்லோருக்கும் இருந்திருக்கும்.

காதல்கோட்டை தேவயானியும் அஜித்தும் தாங்கள் தவறவிட்ட சந்திப்புக்களைப்பற்றி எத்தனைதடவை பேசியிருக்கக்கூடும்? யோசித்தால் சுவாரசியமாக இருக்கும். “காதல் கவிதை” படத்தில் கமலிக்கும் சூரியாவுக்கும் கல்யாணம் என்று சின்னி ஜெயந்த் சொல்லுகின்ற காட்சி ஒன்றுகூட இருக்கிறது.

அலைகள் ஓய்வதில்லையில் கார்த்திக்கும் ராதாவும் ஓடிப்போய் சந்தோசமாக குடும்பம் நடத்தியிருக்கமுடியுமா? பள்ளிக்கூட மாணவர்கள். உழைப்பில்லை. பணக்கார வீட்டுப்பெண் ராதாவால் சமாளித்திருக்கமுடியுமா? அலைகள் ஓய்வதில்லை மீதிப்பாகம் “காதல்” படமாகவே மாறியிருக்கும் சாத்தியம் அதிகம். பாவம் அந்தப்பெடி.

நெடுங்குருதி

 

nedung_JP.0

மழைக்கு பிந்திய கோவிலின் பிரகார வெளியில் மரங்கள் நீர்கோர்த்துக்கொண்டிருந்தன. பூக்கள் உதிர்வதைப்போல மழைத்துளிகள் உதிர்ந்துகொண்டேயிருந்தன.  திருமால் ஈரக்கல்லை புரட்டி அதனடியில் மண்புழு  ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறதா என்று தேடிப்பார்த்தான். மண்ணைத் துளைத்துக்கொண்டு ஒரு புழு எட்டிப்பார்த்தது. அவன் அதோடு பேச விரும்பியவனைப்போல கேட்டான்.

“மண்ணு ருசியாவா இருக்கு. அதைப்போயி திங்குறே?”

மண்புழு சப்தமில்லாமல் ஊர்ந்து திரும்பியது.

அவன் தன விரல்களால் மண்புழுவை தொட்டுப் பார்த்தான். அது உடலை நெளித்தது.

“உன் வீடு எங்கேயிருக்கிறது … அங்கே மழை பெஞ்சதா?”

மண்புழு மண்ணை உமிழ்ந்தபடி சுருண்டது. அவன் ஆத்திரத்துடன் சொன்னான்.

“பதில் சொல்றயா … இல்லை மண்டையைத் திருகிப் போடணுமா?”

மண்புழு எதையும் பொருட்படுத்தாதது போல ஊர்ந்து போகத்துவங்கியது. ஆத்திரத்துடன் மண் புழுவைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டுபோய் கோவில் கிணற்றில் போட்டுவிட்டு வந்தான். அதே இடத்தில் இன்னொரு மண்புழு ஊர்ந்துகொண்டிருந்தது. பயத்துடன் அதினிடம் கேட்டான்.

“உனக்கு நீஞ்சத்  தெரியுமா? எப்படி மேலே ஏறி வந்தே?”

முதற் துளி

கொழுத்தும் வெயில்.
வியர்வை ஈரத்தில்
நனையும் இரவு.
வெறிச்சோடிய படுக்கையறைகள்.
ஓலை கிழிந்த விசிறிகள்.
ஓயாத இலையான்கள்.
உப்பேறிய கிணறுகள்.
முள்ளாய்க் குத்தும் துவாலைகள்.
கானல் நீரை துரத்தும்.
உதடு வெடித்த சிறுவர்கள்.
ஈரம் தேடும் எறும்புகள்.
குட்டை நாய்கள்.
கோழிச்செட்டைகள்.
மீன் முள்ளுகள்.
மேற்சட்டையில்லா ஆண்கள்.
குறுக்குக்கட்டு வறண்ட
குளத்து மதகுகள்.
புழுதிவாரிய கேசங்கள்.
கணவன் மனைவி சண்டைகள்.
நாற்றமடிக்கும் கொல்லைப்புறங்கள்.
நிழல் தேடும் குடை மரங்கள்.
சூடு மிதிக்கும் கோயில் புறாக்கள்.
காடு ஏகிய கடவுள்கள்.
கோடை கடைநாளில்
விழுந்தது முதற் துளி.
குளிர்ந்தது ஊர்.
.

நாளை காலை நேரில் வருவாளா?

 

gallery2

தொண்ணூறுகள் காதல் படங்களில் காலம். முன்னரும் பின்னருமான காலப்பகுதியிலும் காதல் படங்கள வந்தனதான். ஆனால் தொண்ணூறுகளில் காதலை மட்டுமே மையப்படுத்தி, தலைப்பிலிருந்து எண்ட் கார்ட் வரை காதல் காதல் என்று இயக்குனர்கள் உருகினார்கள். எல்லாமே காதல் கோட்டை என்ற ஒரு படம் செய்த அநியாயம். நமக்குவேறு பதின்ம வயதா; சுவலட்சுமி, தேவயாணி, கௌசல்யா என்று வரிசையாக சேலையிலேயே கவுத்தார்கள். பிறகு சிம்ரன் பாஸ்கட் போல் விளையாடிக் கவுத்தார். ரம்பா மின் விசிறிக்கு முன்னாலே நின்றால், கீர்த்தியின் வாயிலிருந்த இலையான்கூட காத்துக்கும் பறக்காமல் ஆவெண்டு பார்க்கும்.

எல்லாமே காதல் படங்கள் என்பதால், இசையிலும் நிறைய காதல் இருந்தது. தேவாவின் பொற்காலம் அது. அப்போது ராஜா, ரகுமான், வித்யாசாகர் போன்ற இசையமைப்பாளர்கள் போட்ட மெலடிகளின் எண்ணிக்கையை விட தேவா அதிகமாகவே மெலடிப்பாடல்களை தந்திருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது. அதுவும் மரண மொக்கைப்படங்களுக்கெல்லாம் அருமையான பாடல்களை கொடுத்திருப்பார். அதற்காகவே சந்திரன் மாஸ்டரிடம் போய்த்தவம் கிடந்த காலங்கள் ஞாபகம் வருகின்றன. இனியவளே என்று ஒரு படம். பாடல்கள் அத்தனையும் செம. அன்பே டயானா என்று இன்னொன்று. அதிலே “ஒருமுறை சொன்னால் போதுமா” என்று ஹரிகரனும் சுஜாதாவும் பாடின டூயட் இருக்கு. செம. தேவா பாட்டுக்காகவே படம் ஓடிய காலமொன்று இருந்தது. “காலமெலாம் காதல் வாழ்க”, “உன்னுடன்”, “கண்ணெதிரே தோன்றினால்”, “நினைத்தேன் வந்தாய்” போன்ற படங்களில் தேவா மட்டும் இருந்திருக்காவிட்டால் நிலைமை என்ன?