விசையறு பந்து!

 

“இப் யூ டோண்ட் மைண்ட் .. உங்களிடம் ஒரு பெர்சனல் கேள்வி கேட்கலாமா?”

ருச்சிர அமரசிங்க தயங்கி தயங்கி கேட்க, மதுவந்திகா சற்றே குழம்பினாள். இன்டர்வியூ சக்ஸஸ் ஆகும் என்று நினைத்தாளே. இன்னமும் முடியவில்லையா? இலேசாக கொஞ்சம் பயம் பிடித்துக்கொண்டது. எல்லாமே திருப்தி என்றானே? அத்தனை கேள்விகளுக்கும் ஜாம் ஜாம் என்று பதில் சொன்னாளே? இப்போது என்ன திடீரென்று.

நான்கு வருஷங்கள். பல்லைக்கடித்து, சரவச்சட்டிக்குள் தண்ணி ஊத்தி கால்கள் நனைத்து, விடிய விடிய .. எப்பிடிப்பட்ட படிப்பு அது. ஒவ்வொருமுறையும் நித்திரை தூக்கியடிக்கும்போதும் அம்மாவின் ஞாபகம் வரும். வேண்டாம், அம்மாவை போல வீட்டோடு இருந்து சண் டிவி பார்த்து, அப்பாவின் மோட்டார் சைக்கிள் சத்தம் ஒழுங்கை வாசலில் கேட்டவுடனேயே ஓடிப்போய் கேத்திலை அடுப்பில் வைத்து, அப்பா வந்தவுடன் வீடே தலைகீழ் ஆகிவிடும். “பிள்ளை இந்த துவாயை கொண்டுபோய் அப்பாவிடம் குடு”, “பிள்ளை இந்த சோப்பை எடுத்து …”, “பிள்ளை அப்பாவிட்ட இருந்து தேத்தண்ணி கப்பை வாங்கியோண்டு போய் உள்ள வை”, “அப்பா சாப்பிட்டா பிறகு சாப்பிடலாம்”, “வேலையால வந்த மனுஷனுக்கு அரியண்டம் குடுக்காத”. அப்பப்பா … அப்பா வீட்டில் இருந்தால் அம்மா ஒரு சங்கக்கடை மனேஜர் மாதிரி ஆகிடுவார். ம்கூம். முடியவே முடியாது. வேலை, அதுதான் முக்கியம். மனேஜர் வேலை இல்லாமல் ஒரு சாதாரண ப்ரோகிராமர் என்றாலும் பரவாயில்லை. வேலை கிடைத்து சம்பளம் எடுத்து, திருமணம் முடித்து நீயும் வேலைக்கு போறியா? நானும் போறன். முடிந்து வந்தால் நீயும் டயர்ட்டா? நானும் டயர்ட் தான். நானும் அவனும் ஒரே குசினியில் சமைத்து, அவன் வெங்காயம். நான் பச்சைமிளகாய். உனக்கு வாஷிங் மெஷின். எனக்கு ஹால் மொப்பிங். உனக்கு கந்தசஷ்டி. எனக்கு கௌரி நோன்பு. உனக்கு ஏ ஆர் ரகுமானா? எனக்கு இளையராஜா. கேட்கவேண்டும். எல்லாமே முதல் நாள் கேட்டு பேசி, ஒகே என்றால் சந்தோசம், இல்லையா? ச்சீ போடா போ .. எல்லாவற்றுக்கும் மேலே முதலில் ஒரு நல்ல வேலை, நல்ல சம்பளம் ...

“பெர்பெக்ட்லி ஒல்ரைட் …ப்ளீஸ் பீல் ப்ரீ டு ஆஸ்க் ..”

“..”

“..”

“டூ யூ ஹாவ் எ போய் பிரெண்ட்?”

ருச்சிர இப்படி கேட்பான் என மது எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்டர்வியூவில் இப்படியெல்லாம் கூட கேட்பார்களா? எனக்கு காதலன் இருப்பதும் இல்லாததும் இவனுக்கென்ன? தகுதியிருந்தால் எடு.. இல்லாவிட்டால் ஒரு சொறி சொல்லி அனுப்பி விடேன். என்னவெல்லாமோ யோசித்தாள். போய் ப்ரெண்ட்… தேவையே இல்லாமல் கோகுலன் நினைவுக்கு வந்தான். மூன்று வருடங்களாய் முன்னாலேயும் பின்னாலேயும் திரிந்தவன். முதல் முறை வெறும் திட்டு, கேட்கவில்லை, இரண்டாம் முறை லைப்ரரி முன்னால் வைத்து கன்னத்தில் பளீர், நான்காம் நாள் மீண்டும் வந்து நின்றான, மூன்று நாள் தாடியுடன். இனிமேலும் வளர்க்ககூடாது என்று, அவன் நண்பனை அழைத்து கெஞ்சி அழுதது, அதற்கு பின் கோகுலன் அவள் பக்கம் கூட திரும்பாமல் விலத்திப்போனது …  தினமும் காலை நெற்றியில் கறுப்புப்பொட்டு வைத்துவிட்டு கண்ணாடியில் பார்த்தால் சனியன் மாதிரி பின்னால் வந்து சிரித்து தொலைப்பான்.  இப்போது வன்கூவரில் .. இரண்டுபிள்ளைகள். மூத்தமகள் பேர்த்டேக்கு முத்தம் கொடுக்கும் குடும்பப்படம் பேஸ்புக் ப்ரோபைலில் போட்டு. கெட்ட ராஸ்கல். இவனுக்கெல்லாம் என்ன மண்ணுக்கு காதல். நாய். மதுவுக்கு ஏனோ அவனை குத்திக்கொள்ளவேண்டும் என்று ..

“மிஸ் மதுவந்திகா ..”

“யெஸ் ….. ஐ டூ … “

“வாட்?”

“யெஸ் .. ஐ டூ ஹாவ் எ போய் பிரண்ட்!”

ருச்சிர இந்த பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை போன்று தோன்றியது. மதுவும் தான். ஏதோ ஒரு எண்ணத்தில் சொல்லிவிட்டாள். இல்லாவிட்டால் தான் வேலை கொடுப்பாயா? ஏன் கூடவே ஒருவன் இருந்தால் வேலை செய்யமாட்டேனா? ஹாண்ட்போன் பேசிக்கொண்டிருப்பேனா? முழுநேரமும் சாட் பண்ணுவேனா? சீக்கிரமாகவே புறப்பட்டுவிடுவேனா? லேட் நைட் வேலைகள் கஷ்டமா? நீ எப்படி என்னை எடை போடலாம்? நாளைக்கே திருமணம் செய்துவிட்டால், வேலையில் இருந்து தூக்கிவிடுவாயா? என்ன மாதிரி உலகம் இது?

“சொறி மிஸ் மதுவந்திகா .. யூ ஆர் எ ரியல் ப்ரோடிஜி … பட் இது எங்கள் … கொம்பனி பொலிசி ..”

ருச்சிர சொன்னது எதுவும் மதுவின் காதுகளுக்குள் ஏறவில்லை. சிரித்துக்கொண்டே கைகுலுக்கி விட்டு வெளியேறினாள். உண்மையை சொல்லியிருக்கலாம் தான். ஏதோ தடுத்துவிட்டது. எது இருக்கவேண்டும், இருக்ககூடாது என்பது தீர்மானிக்க நீ யார்? நான் இப்படித்தான். வேலை இல்லையா? ச்சீ போடா … என் படிப்புக்கு ஆயிரம் வேலை. கோபத்தில் கண் எல்லாம் சிவந்து, பெண் அழக்கூடாது. அதுவும் மதுவந்திகா அழமாட்டாள். ஹாண்ட்பாக்கில் இருந்து சன் கிளாஸசை எடுத்து மாட்டினாள். கொழும்பு வெயில் குளிர்ந்தது.

இல்லை என்று சொல்லியிருந்தால் இப்போது கையில் வேலை. எண்பதினாயிரம் ரூபாய், படிப்பு முடிந்து அடுத்த வாரமே, எவன் தருவான்? அப்பா முப்பது வருஷமாய் செய்த அழும்புக்கு கேவலம் ஒரு முப்பதினாயிரம் வாங்கியிருப்பாரா? வீட்டு லோன் போக, கையில் இருபதினாயிரம். அதற்கே ஏவலுக்கு மூன்று பேர் வேண்டும் அவருக்கு. என்ன மாதிரி சமுதாயம் இது? கேடு கெட்ட யாழ்ப்பாணத்து ஆண்களை எல்லாம் போஸ்ட்டில் கட்டிவைத்து மிளகாய் அரைத்து … அவன் எப்படி என்னைப்பார்த்து அப்படி ஒரு கேள்வி கேட்கலாம்? உனக்கு, கொடுக்கும் டாஸ்க்குகளை செய்து கொடுத்தால் சரிதானே. அதிலே எனக்கு போய் பிரண்ட் இருந்தால் என்ன, கலியாணம் கட்டி பத்து பிள்ளை இருந்தால் என்ன? ஒருவேளை இருந்திருந்தால் இல்லை என்று சொல்லியிருப்பாளா? அவன் கேட்டது தான் கோபமா? அல்லது உண்மை சுடுகிறதா? யார் மீது கோபம்?

another-r-vs-cமதுவந்திகாவின் கால்கள் இன்னமுமே நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தன. இப்படியே யோசித்தால், கண்ணாடியூடே கண்ணீர் திரண்டுவிடும். நூற்றி ஐம்பத்தைந்தாம் நம்பர் பஸ் யுனிட்டி பிளாசா தரிப்பில் நின்றுகொண்டிருந்தது. நடத்துனர் மூன்று நிமிடங்களாக கத்திக்கொண்டிருந்தான். பஸ் புறப்படும் வழியை காணோம். அடுத்த பஸ்ஸை காணும் வரை டிரைவர் வண்டியை எடுக்கமாட்டான். மதுவந்திகா யன்னல் கண்ணாடி வழியே வெளியே பார்த்தாள். மெதடிஸ்ட் கல்லூரி முடிந்து மாணவிகள் வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஐந்தாறு மாணவிகள் கல்லூரி வளாகத்துக்குள் கூடைப்பந்து விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். ஏதோ பயிற்சியாக இருக்கவேண்டும். விசிலும் கையுமாக ஒருவர் நீண்ட ட்ரக் சூட்டுடன், மாணவிகள் ஷோர்ட்ஸ், ஜேர்சி எல்லாமே அணிந்து, ஒரு பக்கத்த்தில் இருந்த கூடைக்கு மாத்திரம் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள். ஒருத்தி பந்தை தரையில் உதைத்து உதைத்து நகர்ந்துகொண்டிருக்க, மற்றவள் அவளை மறித்து பந்தை பறித்து, பின்னர் அதே கூடைக்குள் போட, இதிலே யார் எந்தப்பக்கம்? மதுவந்திகா குழம்பிப்போனாள். ஒரே கூடைக்குள் போடுவதற்கு இரண்டு அணிகள். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு விதி. அதிலும் வெற்றி, தோல்வி, பவுல், பெனால்டி சூட். பார்க்க பார்க்க சுவாரசியம் கூடி, இரண்டே நிமிடங்களில் யார் யார் எந்த அணி என்று புரிய ஆரம்பித்தது. அணிக்கு மூன்று பேர் என்பதால் அரைவாசி கோர்ட்டில் தான் ஆட்டம். எதிர் தரப்பு பந்தை கைப்பற்றினால், மீண்டும் வளையத்துக்கு வெளியே வந்துவிட்டே ஆரம்பிக்கவேண்டும், மற்றும்படி விதிமுறைகள் எல்லாமே வழமையானவை தான்.. வேலை, ருச்சிர, இன்டர்வியூ, போய்பிரண்ட், நிமிடத்தில் மறந்து, மதுவந்திகா நிமிர்ந்து ஆட்டத்தை கவனிக்க ஆரம்பிக்க, மட்டக்குளிய பஸ் புறப்பட்டது.

“இப்ப என்னத்துக்கு இந்த சனியனை வாங்கிக்கொண்டு வந்தனி?”

வீட்டுக்குள் கூடைப்பந்தும் கையுமாக உள்ளே நுழைந்தவளை அம்மா புதினமாக பார்த்து கேட்டாள்.  மது ஒன்றுமே பேசவில்லை.  என்ன குடும்பம் இது? காலையிலேயே ஒருத்தி இண்டர்வியூவுக்கு போய்விட்டு வருகிறாளே? என்ன ஆனது என்று பெயருக்காகவேனும் ஒரு கேள்வி? கேட்கமாட்டார்கள். சும்மாவே அடம். வேலை மட்டும் கிடைத்தால் வினையே வேண்டாம். பேசவே முடியாது என்று அம்மா நினைத்திருப்பாள். கிடைத்திருக்ககூடாது என்று வஜ்ரா பிள்ளையாருக்கு நேர்த்தி வைத்திருந்தால் கூட ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை. இன்றைக்கில்லாவிட்டால் என்ன? நாளைக்கோ நாளை மறுநாளோ, கிடைக்கும். கிடைக்கும் போது இவர்கள் எல்லோரையும் சரியாக கவனிக்கலாம்.

images (1)மது நேராக தன் அறைக்குள் நுழைந்தாள். புதிதாக வாங்கிய பந்து அப்படியே வலைப்பைக்குள் இருந்தது.  வெளியே எடுத்து புதுப்பந்தின் வாசம் பார்த்தாள். தரையில் மெதுவாக அடிக்க, பம் பம் பம் .. தலைக்கு மேலே எகிறியது. ஆச்சரியத்தில் ஒரு இயல்பான புன்னகை நுழைந்துகொண்டது. இப்போது வேகமாக அடித்துப்பார்த்தாள். அட கையில் பட்டும் படாமலும் பம் பண்ண தொடங்கியது. பம் பம் பம். ஒரு கையை அடிமுதுகுப்பக்கம் மடித்து வைத்துக்கொண்டு மறு கையால் பம் பம் பம். வாவ். இப்போது கூடைக்கு எங்கே போவது? ஆ .. சுவரின் க்ரில் ஓட்டை தான் கூடை. பம் பம் பம் சூட். குறி பார்த்து எறிய பந்து கிரில்லுக்குள் போய் பட்டு திசைமாறியது. இரண்டு புள்ளிகள். மதுவந்திகா அறைக்குள்ளேயே கூடைப்பந்து விளையாட ஆரம்பித்தாள். ஆட்டம் சூடு பிடிக்க பிடிக்க, பந்து தவறி மேசை மேல் விழுந்து மேசை விளக்கு, கொம்பியூட்டர், மவுஸ், காலையில் குடித்த தேனீர் கோப்பை எல்லாவற்றையுமே பதம் பார்த்தது. வீடு வந்ததுக்கு இன்னமும் உடுப்பு மாற்றாமல், ஜீன்ஸ் ப்ளவுஸ் எல்லாமே வேர்த்து ஓடத்தொடங்கியது. விறுவிறுப்பு அதிகமாகி, வேம்படி மகளிர் கல்லூரி எண்பத்து நான்கு புள்ளிகள். சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி அணி எண்பத்து இரண்டு. கோர்ட்டை சுற்றி சுண்டிக்குளி மாணவிகள் திரண்டிருக்க, பிரின்சிபல் மிசஸ் துசீதரன் கூட இன்றைக்கென்று மாட்ச் பார்க்க வந்திருக்கிறார். மாணவிகள் கோரஸ் காது கிழிக்கிறது. . “மது”, “மது”, “மது” ..ஒரே ஒரு த்ரீ பொய்ண்டர், போட்டால் வெற்றி,  பம் பம் பம்.

“மது, வந்து இன்னும் கை கால் கழுவேல்ல, அந்த கண்டறியாத பந்தை போய் விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாய், வெளிய வா”

அதற்குள் வேர்த்து விறுவிறுத்துவிட்டது. தூரத்தில் துசிதரன் மிஸ் குதூகலத்துடன் கை காட்டியது போல இருந்தது. பந்தை பழையபடி வலைப்பையில் போட்டு கட்டிலுக்கு கீழே தள்ளிவிட்டு மதுவந்திகா டவலை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள். ஷவர் ஸ்க்ரீனுக்குள் நுழைந்து ஹீட்டரை ஒன் பண்ண தண்ணீர் அருவியாய் கொட்ட ஆரம்பித்தது. மாணவிகள் கோரஸ் காது கிழிக்கிறது. . “மது”, “மது”, “மது”.

“டூ யூ ஹாவ் எ போய் பிரெண்ட்?”

ருச்சிர ஒரு நாய். என்ன தைரியம் இருந்தால் என்னை பார்த்து அப்படி கேட்பான்? வியர்வை இன்னமுமே சுரந்துக்கொண்டிருந்தாற் போல, உடல் முழுக்க கச கச என்றிருந்தது. மதுவந்திகா ஹீட்டரை மக்ஸிமம் ஏற்றிவிட்டு தலையில் குளித்தாள். சுடு தண்ணீர் திவலைகள் வெற்று மார்புகளில் பட்டு சுள் சுள்ளென்று எரிந்தது. திரும்பி நின்று கைகளை மார்புக்கு குறுக்கே அணைத்துக்கொண்டு அப்படியே வழுக்கிக்கொண்டே அசதியுடன் உட்கார்ந்தாள். சுடுநீர் தலையில் கொட்டி, ஆவி பாத்ரூம் முழுதும் பரவ ஆரம்பித்தது.

“டூ யூ ஹாவ் எ போய் பிரெண்ட்?”

மதுவந்திகா திடுப்பென்று எழுந்து துவாயை குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு, பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வந்தாள். வந்தவள் நேரே தன் அறைக்குள் போய், வலைப்பைக்குள் இருந்த பந்தை எடுத்து அணைத்துக்கொண்டே மீண்டும் பாத்ரூமில் நுழைவதை அம்மா ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தாள்.

“இப்ப என்னத்துக்கு அந்த பந்தை பாத்ரூமுக்க கொண்டுபோற? வர வர உண்ட போக்கே சரியில்லை, சொல்லிப்போட்டன்”

மதுவந்திகா ஒன்றுமே பேசாமல் பாத்ரூமை உள்ளே தாழ்பாள் போட்டாள்.

3581502236_ebc0ee718f_oஅன்றைக்கு ஆரம்பித்தது தான். போகும் இடமெல்லாம் அந்த பந்தை கொண்டு செல்ல ஆரம்பித்தாள். தம்பி ஒருமுறை கேட்காமல் எடுத்து விளையாடியதுக்கு ஈஸிச்சேர் வார்த்தடியால் முதுகில் ஒரு அடி. அவன் அன்றிலிருந்து அவளோடு பேசாமல் விட்டு இன்றோடு எட்டு வாரங்கள். காலையில் எழுந்து அதற்கு குட் மோர்னிங் சொல்லி, குளிக்கவார்த்து,  பவுடர் தடவி, திருநீறு பூசி, சாப்பாடு மேசையிலும் பந்து ஜம்மென்று உட்கார்ந்திருக்கும். அதற்கென்று ஒரு தட்டு இருக்கும். அம்மா சொல்லிப்பார்த்து அலுத்துவிட்டாள். அவள் சாப்பாடு அந்த தட்டிலும் இருக்கவேண்டும். இன்டர்நெட் பார்க்கும்போது மடியில் இருக்கவேண்டும். வெளியே எங்கேனும் போவதென்றால், பந்தின் காற்றை திறந்து மடித்து வலைப்பைக்குள் சுருட்டி தன் ஹாண்ட்பாக்கினுள் அடக்கிக்கொள்வாள். வீடு திரும்பியதும், காற்றடிக்கும் பம்பினால் மீண்டும் பந்துக்கு காற்று. கொஞ்சநேரம் பயிற்சி. குளியலறை.

மாலையானால் ஆட்டம் ஆரம்பிக்கும். ஆரம்பத்தில் அறைக்குள்ளேயே நின்றுவிட்ட ஆட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஹாலுக்குள்ளும் நுழைந்து, ஏனைய அறைகளுக்குள்ளும் வியாபித்தது. ஒவ்வொரு அறைகளும் ஒவ்வொரு கோர்ட்டுகள். இந்து மகளீர் கல்லூரி, உடுவில் மகளிர் கல்லூரி, கொக்குவில் இந்து என்று ஒவ்வொன்றாக மற்ற பாடசாலைகளும் டூர்னமெண்டில் இணைந்துகொள்ள தொடங்கின.  எத்தனை கல்லூரிகள், எத்தனை ஆட்டங்கள் நடந்தாலும் கடைசியில் சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி தான் எப்போதுமே கிண்ணத்தை வெல்லும். ஒரு முறை கோபிகா வந்தபோது தாங்கமாட்டாமல் கேட்டேவிட்டாள்.

“என்னடி எப்ப பார்த்தாலும் இதே பந்தும் கையுமா திரியிறாய்.. என்ன.. அமரிக்காக்காரனுக்கு Pet Rock போல இது Pet Ball ஆ?”

“இது ஒண்டும் வெறும் Pet இல்ல கோபி .. இது தான் எல்லாமே ”

“எல்லாமே எண்டா? அப்பிடி என்னடி எல்லாமே? அட்லீஸ்ட் அதுக்கு ஒரு பெயராவது இருக்கா?”

“எதுக்கு பெயர், எனக்கு தானே.. வா என்றால் வந்திடும், எவ்வளவு வேகமாக அடிச்சாலும் அடிச்ச வேகத்திலேயே திரும்பி வந்து நிற்கும் தெரியுமா? … ச்சோ கியூட் !”

“ஹேய் .. யூ ஒகே? .. இதெல்லாம்  டூ மச் ஒப்சஷன் மது .. வேண்டாமே”

கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்மா ஆரம்பித்தார்.

“நல்லா சொல்லுங்க கோபிகா .. இத தான் நானும் நாலு மாசமா சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறன். அந்த சனியன தான் எப்ப பார்த்தாலும் பக்கத்தில வச்சுக்கொண்டு.. சாப்பிடேக்க குளிக்கேக்க படுக்கேக்க .. இந்த பெட்டைக்கு  விசர் தான் பிடிச்சிருக்கு”

அம்மா சொல்ல சொல்ல, மதுவந்திகாவுக்கு முகம் கறுத்துவிட்டது. கோபத்தோடு திடீரென்று எழுந்து சடாரென பந்தை எடுத்து தரையில் உதைத்தாள். உதைத்த அதிர்ச்சியில் கோபிகா கையில் இருந்த தேநீர் கோப்பை தவறி கீழே விழுந்தது. கோபிகா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்.

“என்ன மது இது .. இப்ப நான்”

“கெட் லொஸ்ட் ஐ சே”

PicassoBlueNudeசொல்லிவிட்டு திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் கிடுகிடுவென மது தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை படாரென்று அடித்து சாத்தினாள். பம் பம் பம். ஆட்டம் ஆரம்பித்தது. வெறித்தனமான ஆட்டம். ரெண்டு, நான்கு, ஆறு, ஒன்பது, பன்னிரண்டு, பதினைந்து… தொண்ணூறு … நூற்றிரெண்டு, தொடர்ச்சியாக த்ரீ பாயிண்ட்டர்கள். ஒரே அணிதான். ஒரே கிரில் கூடை தான். அடுத்தடுத்து புள்ளிகள். பம் பம் பம் சூட். பம் பம் பம் சூட். பம் பம் பம் சூட். மதுவுக்கு வியர்த்து விறுவிறுத்தது. அறை முழுதும் வியர்வை ஈரம். லெக்கிங் முழுதும் நனைந்து கசிந்து, டிஷர்ட் எல்லாமே தெப்பலாகி, எங்கேயும் வியர்வை. புள்ளிகள் ஏறிக்கொண்டே இருந்தது. நூற்றைம்பது, நூற்றிஐம்பத்துமூன்று, பம் பம் பம் சூட். பம் பம் சூட். பம் சூட்.பம் சூட்.  சூட் … சூட் …. சூட் ….பச்.

பந்து திடீரென பவுன்ஸ் ஆகாமல் நின்றுவிட்டது.

நெஞ்சு மூசுகிறது. பந்தை மீண்டும் நிலத்திலிருந்து எடுத்து உதைத்துப்பார்த்தாள். பம். ம்கூம். பவுன்ஸ் ஆகவில்லை. மீண்டும் எடுத்து கதிரையில் கிடந்த துவாயால் நன்றாக துடைத்துவிட்டு நிலத்தில் அடித்தாள். பம். ம்கூம். பவுன்ஸ் ஆகவில்லை. காற்றை செக் பண்ணினாள். எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது. அதே பந்துதான். பவுன்ஸ் ஆகுதில்லை.  மதுவந்திக்கா மீண்டும் மீண்டும் இறுக்கமாக குத்திப்பார்த்தாள். ம்கூம்.

“சனியன் … பொறுத்த நேரத்தில உயிரை வாங்குது”

ஆத்திரத்தில் சுவரில் ஒரு மொத்து மொத்தினாள். மொத்தின வேகத்திலேயே சுவரோடு வழுக்கிக்கொண்டு அது கீழே போய் விழுந்தது. பவுன்ஸ் ஆகவில்லை. அறையின் மேல்கூரையில் வேகமாக படுமாறு விளாசிபார்த்தாள். ம்கூம். மதுவந்திகாவுக்கு கோபம் தலைக்கு மேலே ஏறி, சடக்கென்று டூல் பாக்ஸில் இருந்த சுத்தியலை எடுத்து பந்துக்கு மொத்து மொத்தென்று மொத்தினாள். பயனில்லை, மொத்தை வாங்கிவிட்டு பந்து அப்படியே இருந்தது. நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் போக, பந்தின் காற்றை திறந்துவிட்டாள். பின் தரையில் போட்டு உழக்கு உழக்கென்று உழக்கி, ம்கூம், என்ன சேட்டை இதுக்கு. திமிர் பிடிச்ச் பந்து. நாய். கண்ணெல்லாம் சிவந்து காது கூட சிவந்து, செய்வதறியாமல் மதுவந்திகா கடைசியில் அமைதியாக தரையில் சக்கப்பணியாக உட்கார்ந்தாள். அலட்டிக்கொள்ளாமல் அபரிமிதமான நிதானத்துடன் டூல் பாக்ஸில் இருந்த  வாள்பிளேட்டை தேடி எடுத்து, காற்றுப்போன பந்தை மடியில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அறுக்கத்தொடங்கினாள். கிர் கிர் கிர் கிர் .. பந்து இரண்டுபாதிகளாக நான்காக எட்டாக பதினாறாக சுக்கல் நூறாகும்மட்டும் அறுத்தாள். இதற்கு மேல் அறுக்கமுடியாது. ஆனாலும் அறுக்க அறுக்க அறுக்க .. கிர் கிர் கிர் கிர் கிர் கிர் கிர் கிர் .. என்று வாள்பிளேட் அவளின் தொடைகளை கீறத்தொடங்க, இரத்தம் சொட்டு சொட்டாய் சிந்தத்தொடங்கியது. கிர் கிர் கிர் .. இரத்தம் சட்டை முழுதும் ஊறி, நிலத்தில் திரண்டு,

“டூ யூ ஹாவ் எ போய் பிரெண்ட்?”

முன்னதுக்கும் வேகமாக கீற தொடங்க இரத்தம் அறைமுழுதும் பாயத்தொடங்கவும் நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து அறுக்க, ஒருகட்டத்தில் படீர் என்று வாள்பிளேட் உடைந்தது. திடுக்கிட்டு சுயநினைவுக்கு வந்தவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அவளை சுற்றி துண்டு துண்டாக சிதிலம் சிதிலமாக இரத்தசகதியில் பந்து சிதறிக்கிடந்தது.. அறை முழுதும் இரத்தம். ஏதோ ஒரு நினைவு வந்தவளாக பர பரவென்று ஒவ்வொரு துண்டுகளாக பொறுக்கி சேர்க்க முயன்று முடியாமல் அத்தனையையும் ஒன்றாக குவித்து  .. ஒவ்வொரு துண்டுகளிலும் ஒட்டிக்கிடந்த இரத்தக்கறை துடைக்கமுயன்று முடியாமல் அப்படியே வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டே நீண்ட நேரம் .. நீஈஈஈஈண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டே,

மதுவந்திகா வீறிட்டு கதற ஆரம்பித்தாள்!

 

***********************

கதையின் மூலப்பொறி : 70களில் அமெரிக்காவில் பிரபலமான Pet Rock
படங்கள்: பாப்லோ பிக்காசோ, கொள்ளுப்பிட்டி மெதடிஸ்ட் கல்லூரி மற்றும் இணையம்.

அன்பில் அவன் சேர்த்த இதை!

 

ஐந்தாம் வகுப்புக்கான நுழைவுத்தேர்வு. ரிசல்ட்ஸ் பார்க்கப்போன அப்பா திரும்பும் நேரம். சென்ஜோன்ஸ் கல்லூரி அனுமதிக்கு தமிழ், கணிதம், ஆங்கிலம் என மூன்று பாடங்கள். மொத்தமாக அறுநூறு மாணவர்கள் தோற்றிய பரீட்சையில் வெறும் முப்பத்தைந்து பேர்களை மாத்திரமே தெரிவு செய்வார்கள். வீட்டில் நம்பிக்கையில்லை. எனக்கோ அந்த கதீடறல் கட்டிடக்கலையும், பிரின்சிபல் பங்களோவும், ஐந்தடிக்கு ஒன்றாய் நிற்கும் மகோகனி மரங்களில் தெறிக்கும் ஒரு வித ஆங்கில வாசமும், இது தான் என் பாடசாலை என்ற எண்ணத்தை வேரூன்றவைத்துவிட்டது. வந்த அப்பாவின் முகம் சரியில்லை. இரண்டு புள்ளிகள். மயிரிழை .. அரும்பொட்டு என்று ஏதோதெல்லாம் சொன்னார். கத்த ஆரம்பித்து, அழுது கண்ணெல்லாம் சிவந்து படுக்கையறைக்குள் போய் போர்வையை மூடிக்கொண்டு, யாழ் இந்து கல்லூரியின் St.Johns-College-Jaffna_Voice-of-jaffna[3]நுழைவுத்தேர்வு விண்ணப்பபடிவத்தை அண்ணா கொண்டுவந்து தந்தபோது கிழித்து எறிந்தது இன்னமும் சன்னமாய் ஞாபகமிருக்கிறது. கடைசியில் அப்பா யார் காலையோ பிடித்து, டொனேஷன் ஐயாயிரம் ரூபாய் எங்கேயோ கடன் வாங்கி கொடுத்து, சென்ஜோன்ஸ் கல்லூரியில் சேர்த்துவிடும்போது, முதல் நாள் வகுப்பை தவறவிட்டு இரண்டாம் நாள் தயக்கத்துடன் நுழைகிறேன். வகுப்பின் மிகுதி முப்பத்தைந்து பெரும் நீதானா அந்த கடைசி ஆள் என்று பார்த்தார்கள்.

முதல் அடி!

95இல் இடம்பெயர்ந்து இரண்டு வருடம் வன்னி வாசம். பாடசாலை இல்லை. அக்காவின் குட்டில், அக்கம் பக்கத்தில் இருந்த அண்ணாமார் தயவில் வீட்டில் இருந்தே படித்தது. ஒஎல் எடுத்துவிட்டு மீண்டும், இனிமேல் வன்னியில் இருக்கமுடியாது என்று யாழ்ப்பாணம் திரும்புகிறோம். திரும்பவும் சென்ஜோன்ஸ் கல்லூரி. எல்லோருக்கும் ரிசல்ட் வருகிறது. என் நண்பர்கள் பலருக்கு ஏழு டி. எனக்கு ரிசல்ட் இன்னமும் வரவில்லை. வரும்வரைக்கும் கணிதப்பிரிவில் சேர்க்கமுடியாது என்று மிரட்டல் வேறு. ரிசல்ட் ஒருவழியாக வன்னி பாடசாலையில் இருந்து வந்து, குமரன் மாஸ்டரிடம் தயங்கி தயங்கி, “சேர் எனக்கு ஏழு டி வந்திருக்கு” என்று சொல்ல அவர் சொன்ன பதில், “உனக்குமா .. ஏழு டி இப்பெல்லாம் மலிஞ்சு போயிட்டு”. 

இருபத்தினாலாவது அடி!

99ம் ஆண்டு ஏஎல் பரீட்சை முடிந்துவிட்டது. ஒரு நாள் இரவு ஞானபொன்ராஜா சேரும் நந்தகுமார் சேரும் வீடு தேடி வருகிறார்கள். பதறிப்போனேன். என்ன என்று கேட்டபோது, கம்பஸ் போகும் வரையிலும் தூய கணிதம்(Pure Maths), பிரயோக கணிதம்(Applied Maths) இரண்டும் படிப்பிக்கவேண்டும் என்றார்கள். அப்போது ரிசல்ட் கூட வரவில்லை. சந்தோஷம் கலந்த ஆச்சர்யம். பத்துவருட முடிவில் கிடைக்கும் முதல் அங்கீகாரம்.

ஓராண்டு கழிந்து, மொறட்டுவ பல்கலைக்கழகத்தில் முல்லா லெக்சர்ஸ் கட் பண்ணிவிட்டு, ஸ்டாப் கண்டீனில் நானும் கஜனும் சமா. அம்மா என்னுடைய புதிதாக வாங்கிய எரிக்சன் T10 போனுக்கு அழைக்கிறார். குரலில் என்றுமில்லாத சிரிப்பு. என்ன? என்றேன். பிரின்சிபல் தனபாலன் சேர் கூப்பிட்டு அனுப்பினவர். நானும் அக்காவும் போனோம் என்றார். ஏன் என்றேன் அசுவாரசியமாக. “உனக்கு இரண்டு தங்கப்பதக்கங்கள் கிடைச்சிருக்கு. ஒன்று வரப்பிரகாஷ்* ஞாபகார்த்த சிறந்த பொறியியல் பீடத்துக்கான மாணவன்” விருது. மற்றையது Scholastic Excellence பிரிவில் என்றார். அம்மாவின் குரலில் இருந்த பூரிப்பு நடுக்கத்திலேயே தெரிந்தது. 91இல் கடைசி மாணவனாக உள்ளே நுழைந்து பத்துவருட பள்ளிப்படிப்பில் முதல்மாணவனாக வெளியே வந்து, அடுத்த பத்து வருட வாழ்க்கையின் போக்கை நிர்ணயித்த இரண்டு தங்கப்பதக்கங்கள். மஞ்சள் ரிப்பனில் இரண்டையும் அணிந்து பார்த்தால் சும்மா ஜிவ்வென்று ஏறும்!

ஆருதி, அவள் சிரிக்கும் பொழுதுகளை விட அழும் தருணங்களே அதிகம். அவளை மசியவைப்பது கடினம். குருவி மாதிரி சீட்டி அடித்தால் திரும்பிப்பார்த்து அருமையாய் சிரிப்பாள். கொஞ்சம் நெடித்து காட்டினால் குஷி பிறந்துவிடும். கூடவே நெடிப்பாள். விதம் விதமாக சத்தம்போடுவாள். சுட்டிப்பெண்ணுக்கு முதலாவது பிறந்தநாள். போனபோது கேசி படமேடுத்துக்கொண்டிருந்தான். 18-55 லென்சுடன்! 55-200 லென்ஸ் எங்கே என்று கேட்க இல்லை என்றான். உடனேயே வீடு போய், என் கமராவை எடுத்துவந்து, கேதாவும் ஹர்ஷாலும் சமயம் கிடைக்கும்போது சொல்லிக்கொடுத்த நுட்பங்களை வெள்ளோட்டம் விட்டேன். தெரிந்த ஒரே மோட் ஆபேர்ச்சர் ப்ரியோரிட்டி தான். குறைத்து கூட்டி, ப்ளர் ஆக்கி பல கிளிக்குகள். பிள்ளை தான் கேக் சாப்பிட்டுவிட்டு அப்பாவுக்கு ஊட்டிவிட்ட கணம் ஒரு கிளிக்! அந்த கிளிக் தான். ப்ச்… ப்ரிவியூ பார்த்தபோது தான், கஜன் ஏன் பாசிர்-ரிஸ் போய் மூன்று மணித்தியாலம் ஒரு கொக்கு முகத்துக்காக காத்திருந்து படம் எடுக்கிறான் என்று புரிந்தது. 600D இல் படம் எடுப்பது ஒரு divine feeling!

உஷ் இது கடவுள்கள் துயிலும் தேசம், குட்டி” எல்லாம் எழுதியபோது அதுவும் சேர்ந்து அழுதது. வியாழமாற்றங்களில் என்னோடு சேர்ந்து சிரித்தது. அவசரத்துக்கு டெவலப்மென்ட் என்றால் லினக்சுக்கு சலிக்காமல் மாறும். நான்கைந்து சேர்வர்கள் ரன் பண்ணினாலும் கன் மாதிரி நிற்கும். ஒரு சிறுகதை. யாழ்ப்பாணத்தில் மண்ணெண்ணெய் கியூவை வைத்து, அதில் நடக்கும் சம்பவங்கள் வாழ்க்கை எல்லாமே ஒரு கோர்வையாய், பரமேஸ்வரா சந்தியில் இருந்து நாச்சிமார் கோவிலடி வரை நிற்கும் கியூ. சொந்த அனுபவம். எழுதி எப்படி முடிப்பது என்பதில் ஒரு குழப்பம். எப்போதாவது பொறி தட்டும் அப்போது முடிப்போம் என்று விட்டுவிட, அது என் லப்டோபில் ஆறுமாசமாய் கிடந்தது. மூவாயிரம் பாடல்கள். அதில் கடைசியாக நான் டவுன்லோட் பண்ணிய ஒ ஒ மதுபாலா முதல் ரகுமானின் “People Like Us” வரை … எல்லாமே.

photo (3)[3]

கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்றறிந்த நண்பன். காலை எழுந்து அயர்ன் பண்ணும்போது “காதல் மயக்கம்” பாடும். தேநீர் குடிக்கும்போது David Letterman ஷோவில் Julia Roberts ஐ லொள்ளு பண்ணும். Toilet இல் Steve Jobs சுயசரிதம் வாசிக்கும். யாருமே இல்லை என்றால் நான் இருக்கிறேன் என்று “கண்ணாமூச்சி ஏனடா என் கண்ணா” சித்ரா குரலில் சிணுங்கும். என் ஐபாட் சுஜாதாவின் ச்சோ ஸ்வீட்!

சின்ன வயதில் “ஒரு சைக்கிள் வாங்கித்தாங்க” என்றால் மறுபேச்சு இல்லை. Bat வேண்டுமென்றால் அப்பா வாங்கியது BDM. அப்போது அதன் அருமை தெரியாமல் டெனிஸ் போலில் விளையாடுவேன். சில நேரங்களில் கல்லை போட்டு கூட அடித்திருக்கிறேன். சென்றமாதம் தான், “டேய் சும்மா தானே வைச்சிருக்கிறாய். யாழ்ப்பாணம் போறன். செலவுக்கு தாவேன்” என்று அலுமாரியில் வைத்திருந்த அந்த ஆயிரம் டொலர்களை காட்டி கேட்டார். நான் கொடுக்கவில்லை. அது “கடன் திருப்பி குடுக்க வைத்திருக்கும் காசு” என்றேன். அப்பா முகம் கோணிவிட்டது.  நான் ஒரு வெறி நாய். ச்சே பணம் என்றால் ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு வெறி வருகிறது? ஒரு பொசசிவ்னெஸ். நான் மட்டுமே செலவழிக்கவேண்டும். மற்றவர்களுக்கு கூட நானே செலவழிக்கவேண்டும்.. எங்கிருந்து வரும் மனோபாவம் இது? தொலைந்து போ சனியனே!

என் வீடு. தனிமையில் இருக்கும் பொது செல்லம் கொஞ்சும். உரிமை கொண்டாடும். எதையும் போட்ட இடத்தில் போட்டபடி விட மனம் எண்ணாது. மேகலா சிறுகதையில் வரும் பியானோ தவிர மிகுதி எல்லாமே வீட்டில் இருக்கும். அந்த கனவும் தான். அலுவலகம் முடிந்து திரும்புகையில் கராஜ் கதவு திறக்கும்போது ஒருவித குதூகலம் எட்டிப்பார்க்கும். ஹோம் தியேட்டரில் “என் வீட்டு தோட்டத்தில்” கேட்டால் இரண்டாவது சரணத்தின் இறுதியில் எஸ்பிபி சத்தம்போடாமல் சிரிக்கும் சிரிப்பு துல்லியமாய் கேட்டும். புத்தக வரிசையில் “Restaurant At The End Of The Universe” எடுத்து வாசித்துக்கொண்டே சாய்ந்தால், சாய்ந்து சாய்ந்து ராஜா இசை தூரத்தில்...

சொர்க்கம்!

இதெல்லாம் வெறும் இரண்டடி இரும்பு ஸ்க்ரூட்ரைவரால் திருகி பூட்டை உடைத்து, எல்லாவற்றையும் விசிறி எறிந்து, கிடைத்ததை எல்லாம் சூறையாடிக்கொண்டுபோன திருடனுக்கு எங்கே புரியப்போகிறது?

Sad smile

 

வரப்பிரகாஷ் : இவர் பல்கலைக்கழக ராக்கிங்கின் போது சீனியர்களால் கொடூரமாக கொலைசெய்யப்பட்ட சென்ஜோன்ஸ் பழையமாணவன்)

மறதிக்கு மருந்து மாஸ்டரிண்ட பிரம்பு!

 

ஆஸ்திரேலியா, கேசி தமிழ் மன்றம் நடத்திய ஆடிப்பிறப்பு நிகழ்வு அன்று “மறந்து போகுமோ?” என்ற கவியரங்கத்தில் “பள்ளிப்பருவம்” பற்றிய எனது படைப்பு. இதில் கவித்துவமோ, நான் பகிர்ந்த விதத்தில் ஒரு அரங்க பாணியோ கிடையாது. ஆனால் அனுபவங்களின் நினைவூட்டல் என்ற வகையில் ஓரளவுக்கு திருப்தியை தந்த படைப்பு. கேட்டு/வாசித்து விட்டு சொல்லுங்கள்!

யார் அந்த கோகிலவாணி என்று யோசிப்பவர்கள், உங்கள் கண்ணாடியில் போய் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்!

 


தமிழுக்குள் என்னை ஆட்கொண்ட
எழுத்துக்கு வேந்தர் சுஜாதா
எங்கள் கம்பவாரிதி ஜெயராஜ்
இருவரையும் மனதார பணிந்து வணங்கி!
கூழுக்குள் நீந்தியது காணும்!
கரையேருங்கள்!
Picture 004எனக்கு புரையேறுகிறது!
கவிதைக்கு அவ்வப்போது
கரவோசையும் வேணும்!.
அவைக்கு அடங்கி ஆரம்பிக்கிறேன்
வணக்கம்.
பரணிகள் பலவும் முழங்கிய தேசம்.
அதை பரணிலே போட்டுவிட்டு
படகேறியவர் நாம்.
நாம் தமிழர்!

பனி விழும் தேசத்தில்,
பட்டதெல்லாம் மறந்துவிட்டு
படகுக்காரும், பத்தினியும்
பளிங்கினால் ஒரு மாளிகையும்
கட்டியவனுக்கு
பட்டென்று சுட்டது எதுவோ?
அதுவே சுயத்தை என்றான் ஒருவன்.
சுரத்தை வந்த நேரம் சுற்றம் எல்லாம் சுடுகாட்டில்
பரத்தை அழகின்
செழிப்பில் விழைந்து
மறத்தை இழந்து
மர மிசை ஏகிய
பழிப்பு வந்திடுமோ?
இனத்தின் கோபம் எம்மை
துரத்தி வந்திடுமோ?
பயத்தில் தூக்கம் தொலைந்து போயிடுமோ?
தாயன்ன தமிழாம் அது விலத்தி சென்றிடுமோ?
படுத்தியதில்,
பாடாய் மனம்
படுத்தியதில்
சுருட்டியதை எடுத்துக்கொண்டு
பேசாமல்
வீட்ட போய் செட்டில் ஆவோமோ?
திடீரென்று உதித்த ஞானம்
சில்லாலையில் சென்டர்லிங்க்
இல்லையென்றதும்
ஸ்லிப்பாகி விட்டது!
இருந்தாலும்
வெளிப்பாக உணர்வை காட்டி
விறைப்பாக வீரம் பேசும் எண்ணத்தில்
துரைக்கு தொலைபேசி போட்டேன்
ஆடிக்கு கூழ் ஊற்றுகிறோம்
பாடிவிட்டு போவதற்கு
மேடை போட்டு அரங்கு அமைக்கிறோம்
கவிதை எழுதுவாயா தம்பி? என்றார்
கிலோ எவ்வளவு அண்ணே? என்றேன்.
கஷ்டப்பட்டு கட்டிய மன்று இது!
பார்த்து பத்திரம்.
கட்டிய வேட்டி பத்திரம்.
பாடும் மீன் ஓடினாலும்
உறு மீனாம் எங்கள் மணி அண்ணே!
அவரும் பாடுவார்!
பாட்டும் பத்திரம்!
பயம் பிடித்துவிட்டது!
வேட்டு நிச்சயம் என்றாலும் – ஒரு
காட்டு காட்டவேணும் எண்டு
கடங்கார ஆசை மோதி முட்டி விட்டது!
கடவுளின் மேல் பாரத்தை போடலாம் என்றால்
அவனே ஒரு கடங்காரன், அவன் பாட்டு தனிப்பாட்டு!
அது கிடக்கட்டும்
கவிக்கு வருகிறேன்!

மறந்துபோகுமோ?
மறதி
தமிழில் எனக்கு
மிகவும் பிடித்த வார்த்தை!
மறந்ததால் தான் மூன்று வேளையும் எனக்கு வயிறு செரிக்கிறது!
மற்றவன் மீட்டுத்தருவான் என்று மண்ணை மறந்து இருப்பவன்!
மனிதரை பக்கத்தில் இருந்தும் மதிக்காமல் தனித்து கிடப்பவன்!
தன்னுயிர் தந்து மண்ணுயிர் காத்தவரை
அரை வினாடி மௌன அஞ்சலிகளில் அடக்கியவன்!!
மறதி கொண்டதால் எமக்கு மறத்தமிழன் என்றும் ஒரு பெயர்!

மறந்து போகுமோ?
நனவிடை தோய்தல் என்பது வெறுமையில் காணும் ஒரு இனிமை
கனிந்து உலர்ந்தபின் பூவின் வாசம் தேடும் பேதமை!
காய்ந்து உதிர்ந்த பின் வசந்தங்களை மீட்கும் சருகுகளின் ஏழமை!
மனைவியின் கண்களில் முதல் காதலியை தேடும் கணவனின் கள்ளமை
பழையன மீட்டல் பழுது என்றான்
புதுவையை புனைபெயரில் கொண்டவன்!
நினைக்கவேண்டாம் நெஞ்சம் கனக்கும் என்றான்.
ஆனாலும் சுவைக்காக இருக்கிறது ஒன்று!
மறந்தாலும் நினைக்க மறக்காத – உயர
பறந்தாலும் மறந்து போகாத
இரந்தாலும் இனியும் திரும்பிக்கிடைக்காத
ஒரு பருவம்!
உருவம் மாற்றிய பருவம்
செருப்பை கூட நல்லெண்ணெயில்
துடைத்து போட்டு,
செருக்காய் திரிந்த விதிர்த்த பருவம்
குனித்த பூவுக்கும் கொவ்வைச்செவ்வாய்க்கும்
பருக்கள் தோன்றிய வயதில்
தெருக்கள் முழுதும்
மேக கருக்கலாய் திரிந்த
பொறுக்கி பருவம்!
சுள்ளென்று கொள்ளிக்கட்டை சுடும்நாளில்
கணம் நினைத்தால்
சில்லென்று குளிர் வந்து தணிக்கும்
சிலிர்த்த பருவம்!
எங்களின் பத்தாண்டு பள்ளிப்பருவம்!

Picture 006விடிய வெள்ளன
தட்டி எழுப்பி
கொப்பி புத்தகம்
எடுத்து படி
செல்ல குஞ்சல்லோ
என்று
அதிகாலையில்
அம்மா தருவாள்!
அது கோப்பி!
அண்ணா கோப்பி!
குடிச்சதும் பல் துலக்க
பயன்படும் அண்ணா பற்பொடி!
கரண்டு கம்பத்தில் பிடுங்கின பீங்கான் கப்பி
மருண்ட ராணுவம் விட்டுச்சென்ற ஓட்டை வாளி
தேடா வளையத்தில் கட்டி இறக்கினால்
தின்னவேலி கிணற்றில் தண்ணி இறைப்பதற்குள்
திண்டதெல்லாம் செமிச்சுப்போயிடும்!
அவசரமாய் அக்காவுக்கு தெரியாமல் அவள்
அழிரப்பர் திருடி,
அட்டவணை பார்த்து
அத்தனை கொப்பிகளையும் அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு
லுமாலா சைக்கிளை எடுக்கும் போது
அப்பன் கொஞ்சம் நில்லு! - என்று
அம்மா, சங்கிலி பணிசோடு
படலைக்கு ஓடிவரும்!
போறவனை புறத்தால கூப்பிடாத என்ற
அப்பா குரல் அம்மாவை வையும்!

சைக்கிள் சவாரி நல்லூரை எட்டுகிறது!
கிழக்கு வாசலில் தோழியர் சூழ
கோகிலவாணி!
என் முதற்காதல்!
நித்தமும் பாடங்களை படித்த ஞானிக்கு
பதின்மங்களை உணரவைத்த
ரஞ்சிதா!
கல் நெஞ்சுக்காரி,
கிஞ்சித்தும் ஒரு சிரிப்பு தானும்? ம்ஹூம்!.
வஞ்சிக்கு எழுதிய கடிதங்கள்
என் பெஞ்சுக்குள் கிடந்தது கண்டு
பஞ்சர் வாத்தியிடம்!
நான் வாங்கியது!
ஆறு கால பூசை!
பத்னஞ்சு வருடம் கழிந்து நேற்று
குஞ்சியழகின் குடும்ப படத்தை முகநூலில் கண்டேன்.
சற்று பருத்திருந்தாள்!
பக்கத்தில் விறைத்த மண்டையன் ஒருத்தன்!
கக்கத்துக்கு இரண்டாய் நான்கு குழந்தைகள்
வெறுத்துப்போய் பெயர் கேட்டேன்.
நாலாவதுக்கு கூட என் பெயர் இல்லை!
நாய்க்குட்டி பெயரை கேட்டால்!
அது கூட அதோ நாதாறி பெயர் தான்!
நான் பாவம்!
ஆண் பாவம்!

எங்கள் ஊரில் இரண்டு கொட்டில்கள்!
கள்ளுக்கு ஒன்று
கல்விக்கு ஒன்று
சில வாத்திமார்
கள்ளுக்கு சைன் வைத்துவிட்டே
கற்பிக்க வருவினம்.
கரும்பலகை அறியாது
வெறும் பலகையில் எழுதுவினம்.
வாயில் சொல்லுக்கும் பஞ்சமிராது!
பனை சிலாகையில் செய்த வாங்கின்
சிராய் தேய்த்து பாண்டு எல்லாம் பீத்தலாகும்!
குடை வெட்டுப்பாவடைகள் காற்றில் பறந்து
வேறு எதை எதையோ கந்தலாக்கும்!
வாத்தி வேறு
வரிசைமாற்றம் சேர்மானம்
வரையறுக்க சொல்லி
வீட்டில் மனிசி அறுத்ததை
நமக்கு வந்து அறுக்கும்!
நம்ம பெடியளும் சளைத்தவர் இல்லை.
படிப்பில் பக்திமான்கள்.
நவீன எறிபத்த நாயன்மார்கள்
வில்லுக்கு விஜயன்
விட்டு எறிந்த ரொக்கட்
முன்னுக்கு வாங்கில் இருக்கும்
சிவானியின் சிலுப்பி
முடி மீது குத்தி நிற்கும்.
கொல்லென்று கூட்டம் கை கொட்டி சிரிக்கும்.
புல்லுருவி புண்ணியவான்
ஒருவன் போட்டு கொடுக்க இருப்பான்.
விஜயனுக்கு வந்தது வில்லங்கம்!
வில்வ காம்பால் வாங்கும் அடியில்
பிரேமாதாசா தந்த
சீருடை படங்கு
புழுதி பறக்க
படக்கு படக்கு என்று
சத்தம் போடும்!

நான் வயதுக்கு வந்த பருவம்!
குண்டுகள் சத்தத்தில் அவசர அவசரமாக
வெடித்த பருத்தி செடி!
அந்தரங்கங்களை அங்கீகரிக்கும் அறிவை ஊட்டாத நம் கலாச்சாரம்!
ஒன்றுமே புரியாது!
மின்சாரம் இல்லாமல்
ஒளிரும் டியூப்லைட்!
அகதியாக் காய்ந்துகிடந்தவனுக்கு
அட்டைப்பக்கத்து விகடனின் குஷ்பு படம் தான்
காமசூத்திரம் ஆனது!
அதில் கூட முகம் தவிர எல்லாமே
கறுப்பு மையாலே மறைந்திருக்கும்
படத்தை சுரண்டி சுரண்டி
கைகள் தமக்கு தாமே கரியை பூசும்!
அறியாமலேயே இருபதுகளுக்குள் நுழைந்த
அதிசய இளைஞன் நான்!

நான்
பாடசாலையில் ஒதுங்கியத்தை விட
பங்கருக்குள் பதுங்கிய நாட்களே அதிகம்!
வெடிப்புகள் காணாத வீடுகளே இல்லை!
அரிக்கன் லாம்பு சிமினி கூட
தன் பங்குக்கு லேசாய் வெடித்து கிடக்கும்!
தண்ணிக்கு மேலே எண்ணை நிற்கும் விஞ்ஞானம்
தமிழன் படிப்புக்கு விளக்கெரிக்க பயன்பட்டது!
இடரிலும் தளரிலும்
இடுக்கண்கள் தொடரினும்
இடைவிடாது இடம் பெயரினும்
பாடபுத்தகத்தை முதலில்
மூட்டை கட்டும் பரம்பரை அது.

பள்ளி விட்டு வீடு
வரும் வழியில் அண்ணை மார்!
அவசரமா மறிப்பினம்!
மற்றவன் மரிப்பில்
மனிசனுக்கு ஏன் படிப்பு
போதாது ஆள் என்று
போருக்கு அழைப்பினம்.
பாம்புகள் சூழ்ந்து படமெடுத்து ஆடுது
கட்டுப்பாட்டை மீறி
பட்டங்கள் எல்லாம் மேற்படிப்புக்கு பறந்துபோட்டுது
மற்றவன் எல்லாம் படகேறிவிட்டான்.
மிச்சம் நீயும் நானும் தான் என்பார்!
சொல்ல சொல்ல யோசித்தேன்!
நான் ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி.
என் நீளக் காற்சட்டையில்
ஈரம் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தது.
படிச்சு நானும் வெளிய போய்
பாங்காய் உழைச்சு ஊருக்கு அனுப்பவா? என்று
பம்மாத்தாய் ரெண்டு வார்த்தை உளற
செவிட்ட பொத்தி ஒரு அறை!
கிண் என்று வலித்தது.
இன்று
நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன்!
அட!
சாம்பல் பூசணிக்காய் சாயம்
உங்கள் கன்னங்களிலும் ஒட்டிக்கிடக்குது
அடி பலமோ?


பள்ளிப்பருவம்
மறந்துபோகுமோ?
மறந்து தான் போகலாமோ?
கண் கெட்ட பின் சூரிய நமஸ்காரம் செய்யும்
கண்ணாடியில் கூட பிறர் முகம் தேடும்
தன் குளியலறை நிர்வாணத்தை தானே எதிர்கொள்ள அஞ்சும்
குழப்பங்களின் நாயகன் நம் தமிழன்.
காதற்ற ஊசியை தேடி கடைத்தெருவுக்கு
வந்தவன்
வந்த இடத்தை சொந்தமாக்கினான்.
சொந்த இடத்தை இப்போது சென்ற இடம் ஆக்குகிறான்!
ஒன்றே ஒன்று சொல்லிக்கொள்ளுகிறேன்.
மறந்துபோகுமோ
மறப்பது நன்றன்று.
மன்னிக்க முடியாத குற்றமும் கூட!
நம் ஊரில் ஒரு பழமொழி இருக்கிறது.
மறதிக்கு மருந்து மாஸ்டரின்ட பிரம்பு! ...............
நன்றி வணக்கம்!

 

படங்கள் : கேதா