ஊரோச்சம் : வட்டக்கச்சி 1

ADseventeen ROAD (1)

நன்றாக இருட்டி விட்டிருந்தது. படகிலே ஒரு நாற்பது ஐம்பது பேர் இருந்திருப்போம். எல்லோரும் கடல் தண்ணீர் தெறிக்காவண்ணம் துவாயையோ சாரத்தையோ சுற்றிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தோம். ஒரு சிலர் ஒல்லிக்கோம்பைகளை இடுப்பில் கட்டியிருந்தனர். சிலர் இடுப்பில் தேங்காய் மட்டைகள். சந்நிதியானுக்கும் அம்மாளுக்கும் அவசர நேர்த்திகள் வைக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. குழந்தைகள் அழ ஆரம்பித்திருந்தன. சிறுவர்கள் பாணும் வாழைப்பழமும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பெரியவர்கள் எவருமே பேசவில்லை.  

அக்காவும் நானும் அம்மாவின் கைகளை இறுக்கப்பற்றியிருந்தோம். அல்லது அம்மாதான் எங்கள் கைகளை பற்றியிருந்தாரா என்று தெரியவில்லை. எம்மிடம் பேசுவதற்கு எதுவுமே இருக்கவில்லை. வாயைத் திறக்கும்போதெல்லாம் தாடைகள் தம்பாட்டுக்கு அடித்துக்கொண்டன. பயத்தாலும் மார்கழி கடல்காற்றின் குளிராலும் உடல் நடுங்கியது.   படகின் ஓரமாக கட்டப்பட்டிருந்த டயர்களில் பட்டுத்தெறிக்கும் கடலலைகளின் சத்தம்மட்டும் அவ்வப்போது உப்புத்தண்ணியோடு காதுகளில் விழுந்துகொண்டிருந்தது.

எம் படகுக்குப்பின்னே இரண்டு படகுகள் கட்டி இழுக்கப்பட்டு வந்தன. ஒரு படகு முழுதும் சைக்கிள்களும் சில மோட்டார் சைக்கிள்களும். மற்றையதில் பயணிகளின் சாமான் சக்கட்டுகள் குவிக்கப்பட்டு படங்கு ஒன்றினால் மூடிக்கட்டப்பட்டிருந்தது. எங்களது ஒரு ஒரேன்ஜ் கலர் சூட்கேஸ். இருட்டில் தெரியவில்லை. ஏற்றும்போது அதனை ஒழுங்காக அடுக்காமல் சும்மா மேலே வைத்தே கட்டினார்கள். புறப்படும்போதும் ஒரேன்ஞ் படங்கினூடாக பாவமாய் எட்டிப்பார்த்தது. படகு ஆடிய ஆட்டத்தில் அது கடலுக்குள் சரிந்து விழுந்துவிடுமோ என்று யோசனையாயிருந்தது. அதற்குள்தான் என் சொத்து அத்தனையும் இருக்கிறது. சில் புத்தகங்கள். உடுப்புகள். டபிள் கொம்பாஸ் பெட்டி. டெனிஸ் போல். பிக் மட்ச் தொப்பி. செஸ் போர்ட்…  சித்தி வாங்கித்தந்த சந்தனக்கட்டையில் செய்த ஒரு குட்டிப்பிள்ளையார். ஒவ்வொரு அலையின்போதும் படகு ஏறி விழுகையில் பிள்ளையாரும் கடலுக்குள் போயிடுவாரோ என்கின்ற கவலை எனக்கு.

வரலாறு என்கின்ற பசப்புக்காரி



அவள் மரணித்தபோது
வரலாற்றுக் கிடங்கை கிளறி
அவளை
வெளியே தூக்கிப்போட்டார்கள்.
உடல் துடித்தது.
வெளிச்சம் பாய்ச்சினார்கள்.
அவள் நிர்வாணம் கூசியது.
குறிப்பெடுத்தார்கள்.
ஒலி பரப்பினார்கள்.
ஒளி பரப்பினார்கள்.
சொல் பரப்பினார்கள்.

வேலியே பயிரை மேய்ந்த கதை

 

960

இது அறுபதுகளில் இடம்பெறும் கதை.

ஜீன் லூயிஸ் நியூ யோர்க்கில் வசிப்பவள். விடுமுறைக்கு தன்னுடைய சொந்த ஊரான மேகொம்புக்கு வருகிறாள்.

அமெரிக்காவின் தென்மாநிலமான அலபாமாவில் அமைந்திருக்கும் சிற்றூர் மேகொம்ப். தென்மாநிலங்களுக்கேயுரிய பழமைவாத, கொஞ்சம் பிற்போக்கான சிந்தனைகள் ஊறிய கொன்சர்வேட்டிவ் மனிதர்கள் வசிக்கும் ஊர். அங்கே வெள்ளையினத்தவருகிடையிலேயே சாதிப்பிரிவினைகள் இருக்கிறது. கறுப்பின நிற வேற்றுமையை கேட்கவே வேண்டாம்.

ஜீன் லூயிஸின் தந்தை அத்திக்கஸ் மேகொம்பின் ஒரு பிரபல வழக்கறிஞர். எல்லோராலும் மதிக்கப்படுபவர். அத்திக்கஸுக்கு எழுபது வயதாகிறது. அவரோடு அவருடைய தங்கை அலக்சாந்திராவும் வசிக்கிறார். அலக்சாந்திரா மேகொம்பின் அத்தனை குணாதிசயங்களையும் கொண்ட மேட்டுக்குடிப் பெண்மணி. கறுப்பினத்தவரையும் ஏனைய சாதியினரையும் எந்நேரமும் வெளியே தெரியாமல் நாசூக்காக ஏளனம் செய்துகொண்டிருப்பார். ஊரிலே அவர் வயதை ஒத்த ஏனைய பெண்களையும் சேர்த்து வாரம்தோறும் சந்தித்து ஊர்த்துலாவாரம் பேசுவார். ஜீன் லூயிஸையும் இப்படி உடுப்பு போடு, இப்படி நட, இப்படி பேசாதே என்று நிறைய கட்டுப்பாடுகள் போடுவார்.

ஜீன் லூயிஸின் சிறுவயது நண்பன் ஹென்றி. ஜீன் லூயிஸ் ஒவ்வொருவருடமும் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும்போது இவன்தான் அவளின் காதலன். ஊர்க் காதலன்! ஒவ்வொருமுறையும் தன்னை திருமணம் முடிக்குமாறு ஜீன் லூயிஸை அவன் வற்புறுத்துவான். அவளோ பிடி கொடுக்கமாட்டாள். ஹென்றியும் ஒரு வழக்கறிஞன்தான். அத்திக்கஸின் உதவியாளனாக பணியாற்றுகிறான். இன்னொருவர் அங்கிள் ஜக். அத்திக்கஸின் சகோதரர். புரிந்துணர்வுள்ள பக்குவப்பட்ட மனிதர்.

இந்த பாத்திரங்களைச்சுற்றித்தான் கதை சுழல்கிறது. 

ஊரோச்சம் 3 : பஸ்

 

jaffna-to-mannar-013-640x427

காலை பத்து மணி. யாழ்ப்பாணம் பொதுப்பேரூந்து நிலையம்.  வவுனியா பஸ் புறப்படுவதற்கு இன்னமும் அரை மணிநேரம் இருந்தது. கூட்டம் இல்லை. உள்ளே ஏறி சீட் பிடித்துவைத்துவிட்டு பராக்குப்பார்க்கலாமென வெளியே இறங்கினேன். 

ஒரே சத்தமாகவிருந்தது. எந்தநேரமும் பேரூந்துகள் புழுதியைக் கிளப்பியவாறு வந்துபோய்க்கொண்டிருந்தன. நிலையத்தில் அவ்வப்போது இடம்பெறும் தமிழ் அறிவிப்புகளை வாகன ஹோர்ன்கள் அடக்கிக்கொண்டிருந்தன. பின் வீதியில் மினிபஸ்காரர்கள் குரல்வளை கிழிய கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். நிறைய மோட்டார் சைக்கிள்கள். லொறிகள். அவ்வப்போது கார்கள். ஒரு பி.எம்.டபிள்யூகூட ஹோர்ன் அடித்துக்கொண்டே சென்றது. சைக்கிள்களை காண்பது அரிதாக இருந்தது. தூரத்தே விஜய் கண்டாங்கி கண்டாங்கி என்று பாடிக்கொண்டிருந்தார். காந்தி சிலைக்கு மேல் நின்ற காகமும் விடாமல் கரைந்துகொண்டிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் யாரேனும் எவரோடேனும் பேசிக்கொண்டேயிருந்தனர். யாருமே அருகில் இல்லை என்றால் போனோடு சாய்ந்தனர். சத்தம் எல்லாவிடமும் வியாபித்திருந்தது. பஸ்ஸுக்கு காத்திருப்பவர்கூட பஸ் ஸ்டாண்ட் குந்திலே படுத்து குறட்டைச்சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்த்தார்.  

துப்பினார்கள். ஆச்சி ஒருவர் வெற்றிலை துப்பியவாறே பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கினார். அனேகமாக அனைவருமே பஸ்ஸினுள் ஏறுவதற்கு முன்னர் ஒரு துப்பு துப்பினர். டிரைவர் துப்பினார். நடத்துனர் துப்பினார். ஓட்டோக்காரர் துப்பினார். மோட்டர்சைக்கிளை நிறுத்துபவர் ஹெல்மெட்டை கழட்டியதும் துப்பினார். பொலிஸ்காரர் துப்பினார். சைக்கிளில் செல்பவர் துப்பினார். சப்பாட்டுக்கடைக்குள் போகமுன்னர் துப்பினார்கள்.  வெளியே வரும்போதும் துப்பினார்கள். பஸ்சுக்குள்ளால் தலையை வெளியே நீட்டி துப்பினார்கள். துப்பிய எச்சில் காற்றில் பறந்து பின் இருக்கையில் இருப்பவரின் முகத்தில் தெறித்தது. அவரும் மூஞ்சியை லேஞ்சியால் துடைத்துவிட்டு தானும் ஒரு துப்பு துப்பினார். சிலர் காறித் தூ என்றனர். சிலர் தலை குனிந்து மெதுவாக  உமித்துவிட்டனர். சிலர் பல்லுக்குள் சிக்கியதை து என்று வேகமாக துப்பி வெளியேற்றினர். சிலர் துப்பும்போது வீணி வடிந்து குழந்தைகளாகினர். சிலர் துப்பும்போது சுற்றுப்புறமெல்லாம் குற்றாலம் பறந்தது. எச்சில் கறை எல்லாவிடத்திலும் காணக்கிடைக்கிறது. பஸ் யன்னலின் முழங்கை வைத்தால் எச்சில் ஒட்டுகிறது. செருப்பைத் திருப்பிப்பார்த்தால் ஒட்டிக்கிடக்கிறது. கட்டடங்களின் கரையோரம் கிடக்கிறது. ரோட்டுக்கரையோரங்களில் கிடக்கிறது. கண்ணிவெடி அகற்றுவதுபோல கட்டம் போட்டு தேடினால் ஒரு மீட்டர் சதுரப்பரப்பில் மூன்று நான்கு எச்சில் துப்பல்கள் கசிந்தபடி கிடக்கும். 

"வெள்ளி" கவிதைகள்


"நீள இரவு   
நீயும் நானும்
களித்துக் கிடக்கையில்
கடவுள் வருவான்.
விரட்டிவிடு!”

“In to the yielding night 
Enriching you and me 
Enter the mighty God
 Phantom ‘like haunt it out”