பிடிச்சதும் பிடிக்காததும் 2012

 

நான்கு வருடங்களாக இப்படி பிடித்ததையும் பிடிக்காததையும் தொகுப்பது தொடர்கிறது.  இப்போது பழையதை வாசித்துப்பார்க்க ஒரு வித சுவாரசியம்; 2008 இன் சிறந்த படமாகவும், இசை அல்பமாகவும் கருபழனியப்பனின் “பிரிவோம் சந்திப்போம்” படத்தை குறிப்பிட்டிருந்தேன். இன்றைக்கு எனக்கு “பிரிவோம் சந்திப்போம்” தமிழில் ஹேராமுக்கு பின்னர் வந்த சிறந்த படம் என்று தோன்றுகிறது. Best emerging application என்று 2009 இல் Google Wave ஐ சொல்லியிருந்தாலும் அது பின்னர் டிஸ்கன்டினியூ ஆகிவிட்டது. 2010 இல் man of the year விருது அசாஞ்னேக்கு குடுத்திருந்தேன். தல ஈகுவடோர் எம்பசிக்குள் படுத்து கிடக்கிறார். சென்ற வருடம் Yarl IT Hub ஒரு சிறந்த தொழில்நுட்ப முயற்சி என்று சொல்ல, நினைத்ததற்கு மேலாக அது யாழ்ப்பாணத்தில் பல செயற்பாடுகளையும் நெட்வோர்க்கிங்கையும் உருவாக்கியது. இதை யார் யார் வாசிக்கிறார்களோ இல்லையோ, எனக்கொரு பெர்சனல் தொகுப்பு தான். 2012 எனக்கும் மிகவும் அமைதியாக சிம்பிளாக எந்த சிக்கலுமில்லாமல் கடந்து போன வருடம். ஒருவேளை சிக்கல்களை சிம்பிளாக எடுக்க பழகிவிட்டேனோ தெரியாது. All is well.

வியாழமாற்றம் 27-12-2012 : Island of Blood


“முதலிரவில் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் அவசர அவசரமாக படுக்கையில் போய் வியாபித்து கிடந்தபடி ஏக்கத்துடன் பார்க்கும் மனைவியிடம் ஒரு ஐரிஷ் கணவன் என்ன சொல்லியிருப்பான்?”
Island of Blood

ஆனையிறவை அண்டிய ஒரு ஒலைக்குடிசை அது. கரைவலை போட்டு மீன்பிடிக்கும் ஏழை மீனவகுடும்பத்தின் வாடிவீடு. ஒரே அறை, நடுவிலே ஒரு பாய் தொங்கும். அந்தப்பக்கம் படுக்கை, இந்தப்பக்கம் சமையல், குழந்தைகள் படுக்க என்று இடம். சமையலறை வேறும்பேச்சுக்கே ஒழிய அங்கே இருந்தது என்னவோ இரண்டு சாப்பாட்டு தட்டங்கள்,நெளிந்த அலுமினிய டம்ளர்கள். இரண்டு பானைகள். ஒரு பானையில் குடி தண்ணீர். மற்றய பானையில் தான் சோறு காய்ச்சுவது. சண்டை நடக்காத பின்னேர் வேளைகளில் அந்த மீனவன் பயத்தோடு கரைவலை போட்டு பிடிக்கும் குட்டி குட்டி மீன்களில் தான் குடும்பம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. பொரிக்கவோ, குழம்பு வைக்கவோ வசதியில்லை. இது போதாது என்று இருந்த ஒரே ஒரு ஆட்டைக்கூட சீக்கிய இந்தியன் ஆர்மிக்காரன் பறித்துக்கொண்டு போய்விட்டான், இறைச்சிக்கு.

Island of Blood

109612-M

ஆனையிறவை அண்டிய ஒரு ஒலைக்குடிசை அது. கரைவலை போட்டு மீன்பிடிக்கும் ஏழை மீனவகுடும்பத்தின் வாடிவீடு. ஒரே அறை, நடுவிலே ஒரு பாய் தொங்கும். அந்தப்பக்கம் படுக்கை, இந்தப்பக்கம் சமையல், குழந்தைகள் படுக்க என்று இடம். சமையலறை வேறும்பேச்சுக்கே ஒழிய அங்கே இருந்தது என்னவோ இரண்டு சாப்பாட்டு தட்டங்கள்,நெளிந்த அலுமினிய டம்ளர்கள். இரண்டு பானைகள். ஒரு பானையில் குடி தண்ணீர். மற்றய பானையில் தான் சோறு காய்ச்சுவது. சண்டை நடக்காத பின்னேர் வேளைகளில் அந்த மீனவன் பயத்தோடு கரைவலை போட்டு பிடிக்கும் குட்டி குட்டி மீன்களில் தான் குடும்பம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. பொரிக்கவோ, குழம்பு வைக்கவோ வசதியில்லை. இது போதாது என்று இருந்த ஒரே ஒரு ஆட்டைக்கூட சீக்கிய இந்தியன் ஆர்மிக்காரன் பறித்துக்கொண்டு போய்விட்டான், இறைச்சிக்கு.

வியாழமாற்றம் 20-12-2012 : தண்ணியோ கிணற்றினிலே


தண்ணியோ கிணற்றினிலே!
399720_476429895720561_448173863_nவெண்ணை போல் உடல் உனக்கு.
வெளி உலகு துயில் கிடக்கு.
தண்ணியோ கிணற்றினிலே! தாகமோ,
தனிமையிடை போய்த் துயின்றால், போகுமோ?
கொஞ்சம் சறுக்கினால் கூசிழிவாக போய்விடக்கூடிய கவிதை. கவிதையின் அடுத்தபக்கம் சறுக்கியே விட்டது! இறுதியில்!

வியாழமாற்றம் 13-12-2012 : யாழ்ப்பாண கம்பஸும் அரசியலும்


யாழ்ப்பாண கம்பஸும் அரசியலும்!
நவம்பர் இருபத்தேழு, யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் அஞ்சலி, விளக்கீடு எல்லாமே முடிந்து மூன்று வாரங்கள் ஆகி எங்கள் கவனமும் பாரதி, சூப்பர்ஸ்டார் பிறந்தநாளுக்கு திரும்பிவிட்டது. நடந்த களேபரத்தில் பலர் கைது செய்யபட்டு இன்னமும் நான்கு மாணவர்கள் உள்ளே இருக்கிறார்கள். மாணவர்கள் இவ்வாறு அரசியலில் இறங்குவது தேவையில்லாத விளைவுகளை உருவாக்கும் என்றும் படிக்க வந்தவர்கள் படிப்பை மாத்திரமே பார்க்கவேண்டும், போராட்டங்களில் இறங்க கூடாது என்றும் ஒரு கோஷ்டி சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறது. இன்னொரு புறம் சாதாரணமாக மாவீரரை நினைவுகூர்ந்து மெழுகுதிரி ஏற்றியதை புரட்சியின் முதல் வெளிச்சம் என்று கதை கட்டி துலாவி தொங்கலாமா என்று நுங்கெடுப்பவர்கள் முயன்றுகொண்டிருக்கிறார்கள். கலங்கிய குட்டையில் ஏதாவது மீன் அகப்படுமா என்ற ஆர்வம் தான்.

iWoz

images



அப்பிள் நிறுவன ஸ்தாபகர்களில் ஒருவரான ஸ்டீவ் வோஸ்னியாக்கின் சுயசரிதம்.  இங்கே அவுஸ்திரேலிய நூலகம் ஒன்றில் வெட்டியா நேரம் போக்காட்டாலாம் என்று நுழைந்த நேரத்தில் கண்ணில் பட்டது. இரண்டு மணிநேரத்தில் ஒரே மூச்சில் வாசிக்கவைத்த புத்தகம்.

அசோகவனத்தில் கண்ணகி!

 

அசோகவனம், சோலையாய், விதம் விதமான மரங்களும் பூக்களும் என அழகை அள்ளி தெளித்துக்கொண்டிருந்தது. சுற்றிவர நீலலில்லி பூக்கள். நுவரேலியா குளிர். தூரத்திலே மலைச்சாரல். வெயில் குறைந்த வானம், மலைகளில் பட்டு தெறித்தோ என்னவோ, மெல்லிய நீல வண்ணத்தில் தூரத்தில் மலைத்தொடர்களை பார்க்கும்போதே கண்ணுக்கு இதமாக, குளிர் பதினெட்டு பத்தொன்பது டிகிரி இருக்கலாம். 

மரத்தடியில் முழங்கால்களுக்குள் முகம்புதைத்து தன் சிலம்புகளை பார்த்தபடியே கண்ணகி சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள். மரத்தின் மேலே உச்சியில் இருந்து விதம் விதமான பறவைகளின் சத்தங்கள். அவ்வப்போது உஸ் உஸ் என்ற சத்தம். இது எதுவுமே கண்ணகி காதில் எட்டவில்லை. அவளுக்கு ஊர் ஞாபகம். பூம்புகார் வெயில் அவ்வப்போது நினைவுக்கு வந்து வந்து மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது. கோவலன் வந்து தன்னை மீட்டபின்னர் அப்படியே இங்கேயே ஒரு கடை வைத்து செட்டிலாகவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். மாதவியிடம் இருந்தும் கடல் தாண்டி தொலை தூரத்தில் இருந்துவிடலாம். இவனும் அங்காலே இங்காலே அசையமாட்டான். கோவலன் நினைவில் கண்ணகிக்கு இரண்டு செல்சியல் குளிர் இன்னமும் கூடியது. சாக்கு போன்ற ஒரு போர்வையை நேற்று தான் மண்டோதரி கொடுத்துவிட்டு போயிருந்தாள். எடுத்து போர்த்திக்கொண்டாள். யாரோ மரத்தில் மேலிருந்து அழைப்பது போல தோன்றியது. அண்ணாந்து பார்த்தாள். ஒன்றுமேயில்லை.ப்ச்.. பிரமை.

மண்டோதரி. அவளை நினைக்கும்போதே கண்ணகிக்கு ஆச்சர்யமாயிருந்தது. அழகி. தவறு. தவறு. பேரழகி. அவள் இடையை பார்த்தபோது பெண் தனக்கே பொறாமையாய் இருக்கிறதே, இந்த விசரன் இராவணனுக்கு ஏன் இப்படி மதி கெட்டுப்போயிற்று என்று நினைத்துக்கொண்டாள். உள்ளூர இன்னொரு கலக்கமும் சேர்ந்துகொண்டது. மீட்கிறேன் பேர்வழி என்று வரும் கோவலன் மண்டோதரி பின்னாலே போய்விடமாட்டான் என்று என்ன உத்தரவாதம்? மாதவி வீடே கதி என்று கிடப்பவன் அவன். பெண் என்று பேப்பரில் எழுதி கொடுத்தால் கூட பேப்பரை சின்னவீடாக வைத்துகொள்வானே என் கணவன். அடடா .. இப்போது கண்ணகிக்கு மண்டோதரியை நினைக்க நினைக்க கோபம் தான் வந்தது. என்ன மாதிரி பெண் இவள்? இவளுக்கு இருக்கும் அழகுக்கும் அறிவுக்கும் வேறு யாருமாயிருந்தால் போடா நாயே என்று இராவணனை தூக்கி எறிந்துவிட்டு போயே போயிருப்பாளே. இவளோ எனக்கு குளிருக்கு போர்க்க போர்வை தருகிறாள். பதிவிரதை என்று வரலாறு சொல்லவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு அளவு கணக்கு இல்லையா? ம்ம்ம். மரத்தின் மேலே இருந்து மீண்டும் அந்த உஸ் உஸ் சத்தம். எட்டிப்பார்த்தாள். ம்ஹூம். ஒன்றுமேயில்லை. நத்திங் என்று நினைத்தவாறே மீண்டும் சிலம்புகளை வெறிக்க ஆரம்பித்த தருணத்தில் தான்,

03.RavanaLustsSita

 

“வீணையடி நீ எனக்கு,
மேவும் விரல் நானுனக்கு
பூணும் வடம் நீ எனக்கு,
புது வயிரம் நானுனக்கு”

 

தூரத்தில் பாட்டுச்சத்தம். பாரதி பாடல். கூடவே வீணை இசை. இராவணன் தான். கருமாந்திரம் பிடித்தவன். பாரதி பாட்டை இந்த மாபாதக செயலுக்கு பயன்படுத்துகிறான்.  நிமிர்ந்து பார்த்தால் தூரத்தில் இராவணன் ஆடி அசைந்தபடி … கையில் வீணை. வரட்டும். கண்ணகி உடனேயே மரத்தடியில் இருந்த கதிரையில் ஏறி அமர்ந்தாள். அசோகவனத்தில் காவலுக்கிருந்தவர்கள் எல்லாம் ஓடிவந்து அவனுக்கு கார்ட் ஒப் ஒனர் கொடுத்துக்கொண்டு பூ தூவினார்கள். அவன் அவளிருந்த பகுதிக்கு நெருங்க நெருங்க, கண்ணகி கால் மேல் கால் போட்டு அவனை கண் வெட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள். சின்ன ஏளன சிரிப்பும் கூட சேர்ந்துகொண்டது. இராவணனுக்கோ இவளைப்பார்த்ததும் சுருதி ஏறி இருக்கவேண்டும். பாட்டு சத்தம் பலமாக வந்தது. பாட்டும் வீணையும் சுருதி சேரவில்லை. “புது வயிரம்” கீழ் நோட்டு எட்டவே இல்லை. இதைவிட ஜேசுதாஸ் எவ்வளவு நன்றாக பாடியிருப்பார் என்று கண்ணகி நினைத்துக்கொண்டாள். இலங்கையர்கள் பாட்டுவிஷயத்தில் இன்னமும் முன்னேறவேண்டி இருக்கிறது போல. இவன் பாட்டுக்கு போய் சிவன் மயங்கினானாமே! அக மகிழ்ந்து வரம் வேறு குடுத்தானாம். கை நரம்புகளால் சாமகானம் … சுத்தம். சுடலை கூத்தனுக்கு சுருதி தெரியுமா? தாளம் தெரியுமா? 

போதமுற்ற போதினிலே பொங்கிவருந் தீஞ்சுவையே!
நாதவடிவானவளே ! நாதவடிவானவளே !
நல்ல உயிரே கண்ணம்மா !

இராவணன் இவள் எண்ண ஓட்டங்களை தவறாக நினைத்திருக்கவேண்டும். கண்ணம்மா என்று உச்சஸ்தாயியில் அரட்ட தொடங்கினான். அட நாதாறிப்பயலே. கண்ணமாவை எங்கே பாவிப்பது என்று ஒரு விவஸ்தை இல்லையா. கண்ணகிக்கு கோபம் வந்தது. வாடா வா .. “நிமிர்ந்த நடையும் நேர் கொண்ட பார்வையும் நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சா இயல்பும் ஞானச்செருக்கும்” புதுமைப்பெண்ணின் இலக்கணம் என்று இதே பாரதி தாண்டா சொன்னான். கிட்ட வந்து பாரேன். ஓட்ட அறுக்கிறேன். வாடா மல்லி. கருணாகர எண்டகோ!

இராவணன் மேலும் நெருங்கினான். நெருங்கியவன் அப்படியே ஸ்டைலாக பத்தாவது தலையை மரத்தில் சாய்த்து ஒய்யாரமாய் நின்றான். கைகளில் இரண்டு வீணையில் பின்னணி இசை வேறு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தது. ரோஜா படத்து பெண் பார்க்கும் சீனில் வரும் பின்னணி இசை. சுடுவதிலும் ஒரு விவஸ்தை இல்லையா என்று கண்ணகி தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொள்ள, இராவணன் மீண்டும் தப்பாக அதை அர்த்தப்படுத்திக்கொண்டான்.

பிடிச்சிருக்கா?

“ஹாச்…சும்” என்று தும்மினாள் கண்ணகி. நுவரெலியா குளிர், வந்து இரண்டு மூன்று நாளில் மதுரைக்காரிக்கு ஒத்துவரவில்லை. மண்டோதரியிடம் எலெக்ட்ரிக் ஹீட்டர் கேட்கவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். “ஹாச்…சும்”.

“பாத்தியா .. தடிமன் பிடிச்சிட்டுது .. யாரங்கே .. கண்ணகிக்கு சித்தாலெப்பை கொண்டுவாருங்கள்”

“ஒண்டுமே வேண்டாம் .. நீ எனக்கு அலுப்படிக்காம போனி எண்டால் அதுவே மெத்த பெரிய உபகாரம்”

“என்ன ஆச்சரியம்? வந்து இரண்டு நாளில் இலங்கை தமிழ் வேறு பழகி விட்டாய் கண்ணகி.. “

“டேய் .. நீங்க எல்லாம் சகட்டு மேனிக்கு இந்திய தமிழ் பேசுவீங்க .. நாங்க இலங்கை தமிழ் பேச கூடாதா?”

“எதுக்கு கோபம் பெண்ணே .. நீ கோபப்பட்டால் என் மனம் தாங்காது”

“மதுரையே தாங்காது தெரியுமா?”

“என்ன சொல்ற?”

“கொஞ்ச நாள் தான் .. என்னை தேடி கோவலன் எப்படியும் இலங்கை வருவான் .. வந்தவன் உங்களை எல்லாம் உண்டு இல்லை என்று ஆக்கிவிட்டு தான் என்னை மீட்பான் தெரியுமா?”

“நான் எல்லாம் இராமனிடமே வதம் வாங்கியவன் .. உன் கோவலன் எம்மட்டுக்கு?”

“உனக்கு அவனைப்பற்றி சரியாக தெரியாது”

“என்ன நீ? கட்டிய கணவனை அவன் இவன் என்று பேசுகிறாய்? .. இதுவே சீதையாயிருந்தால் இராமன் பெயரே சொல்ல மாட்டாள் தெரியுமா? அஞ்சி ஒடுங்கி … என்னை கண்டாலே பயத்தில் வேர்த்துவிடுவாள் …”

“உனக்கு தெரியுமா? சீதை இலேசுபட்டவள் இல்லை இராவணா .. அவள் ஒரு அமுசடக்கி கள்ளி. மாயமான் வேண்டும் அதுவும் இராமனே கொன்று வென்று வரவேண்டும் என்றதுக்காக என்னா ஆட்டம் ஆடினாள் தெரியுமா? அது பாவம் பெடி இலக்குவன் .. அவன் மீது அபாண்டமாக பழி சொல்லி .. சீதைக்கு நான் எவ்வளவோ மேல் .. வெரி ஓபின் டைப்”

“நீ ஒரு வாயாடி .. சீதையாய் இருந்தால் இரண்டு வார்த்தை பேசியிருக்கமாட்டாள் .. தான் உண்டு தன் பாடுண்டு என்று இருப்பாள். இராமன் வந்து தன்னை மீட்பான் என்று சதா அதே சிந்தனை தான் .. அவளையே சந்தேகித்து தீக்குளிக்க சொன்னான் இராமன் .. உண்ட சேட்டை கதைக்கு கோவலன் என்னென்ன டெஸ்ட் எல்லாம் வைப்பானோ?”

“ஹ ஹ ஹ ..டெஸ்ட்டா? எனக்கா? கோவலனா?  … சான்ஸே இல்ல … யாரு யாருக்கு டெஸ்ட் வைப்பது என்று கொஞ்சமாவது அருகதை வேணாம்?”

இராவணன் குழம்பிப்போனான். இவள் எப்படிப்பட்ட பெண்? எங்கிருந்து இவளுக்கு இவ்வளவு துணிச்சல் வந்தது? நான் இல்லாதபோது நன்றாக பேசி பழகுவதாக தான் மண்டோதரி சொல்கிறாள். ஆனால் என்னை கண்டவுடன் எள்ளும் கொள்ளுமாக .. கூடவே மதுரை குசும்பும் சேர்ந்து. ச்சே ஊருலகத்தில் மாதவி, அகலிகை, சகுந்தலை என்று ஆயிரம் பெண்கள் இருக்க கண்ணகியை என்ன மண்ணுக்கு இங்கே தூக்கிவந்தோம் என்று தன் மேலேயே கோபப்பட்டான்.

என்ன யோசிக்கிறாய்? ஏண்டா என்னை  தூக்கி வந்தோம் என்றா? அதை தான் நானும் சொல்கிறேன். பேசாமல் மரியாதையாக அதே புஷ்பக விமானத்தில் என்னை கொண்டுபோய் பூம்புகாரில் இறக்கி விடு. இல்லையா.. ஆள் அனுப்பி கோவலனை இங்கே வர வை. சும்மா அவ்வப்போது வந்து ‘பிடிச்சிருக்கா?’ ‘நீ ரொம்ப அழகாயிருக்கே’ என மணிரத்னம் வசனம் பேசிக்கொண்டு பீலா விட்டாயானால் இந்த அசோகவனத்தையே எரித்துவிடுவேன் தெரியுமா?

நீ … அசோகவனத்தை .. எரிக்க போகிறாயா?

நம்பாட்டி மதுரைப்பக்கம் நம்மளை பற்றி விசாரிச்சு பாரு தம்பி

இராவணன் தலைகள் குழப்பத்தில் சுற்ற தொடங்கியது. என்னடா சில நேரங்களில் பக்கா லோக்கலாக பேசுகிறாள். சில நேரங்களில் நல்ல தமிழில் பேசுகிறாள். எது நல்ல தமிழ் எது லோக்கல் தமிழ் என்பதே இப்போது குழம்பி விட்டதே. இளங்கோ அடிகள் இவளை பற்றி இலக்கியத்தனமாக விளித்திருந்தாரே. தவறான ஆளை கொண்டுவந்துவிட்டோமோ என்ற குழப்பத்தில் அங்கிருந்து தயக்கத்துடன் நகர தொடங்கினான்.

“நீ நல்ல மூடில் இல்லை போல இருக்கிறது .. நாளை வருகிறேன்.”

“நாளை வந்தாலும் இதே நிலை தான் அற்பனே .. போய் வேலையை பாரு”

இராவணன் போக போக ஒருவித வெற்றிப்பெருமிதத்துடன் கண்ணகி கதிரையில் இருந்து எழும்பி பாத்ரூம் போக என்று டோய்லட் இருக்கும் காட்டுப்பாதை வழியாய் நகர்ந்தாள். ஒரு பத்தடி தான் வைத்திருப்பாள், ஏதோ ஒரு சத்தம். சர சர என்று அடர்ந்த மரங்களுக்கிடையே யாரோ நகர்ந்து வருவது போல சத்தம் கேட்டது. விக்கித்துப்போனாள் கண்ணகி. பாத்ரூம் பக்கம் எவன் எட்டிப்பார்க்க வருவது? இது நிச்சயம் இராவணன் இல்லை. அவன் கீழ்த்தரமானவன் தான். ஆனால் இவ்வளவு சீப்பாக இறங்க மாட்டான். யார் இந்த இடத்தில் களவாக வரக்கூடும்? விபிஷனணாக தான் இருக்கும். நல்லவன் வேஷம் போடும் சந்தர்ப்பவாதி. அன்றைக்கு அவன் பார்வையே சரியில்லை. கண்ணகி மரத்தடி ஒன்றை முறித்து தயாராக வைத்துக்கொள்ள சத்தம் துல்லியமாக கேட்டது.

“ஸ்ரீ கோவலா .. ஸ்ரீ கோவலா.. ஜெய் ஸ்ரீ கோவலன்”

யாரப்பா இது ஸ்ரீ கோவலன் என்று சொல்லிக்கொண்டு வருவது என்று உற்று பார்த்தால் அட, ஒரு குரங்கு … கோவலன் பெயரை சொல்லிக்கொண்டு. அட இப்படி தானே அனுமனும் சீதையிடம் தூது போனான். பாதை தெரிந்தவன் என்பதற்காக கோவலன் அனுமனை பிடித்து இங்கே அனுப்பியிருக்கிறானோ? இருக்கலாம். காரியக்காரன். அனுமன் இப்போது கிட்ட நெருங்கினான்.

“கண்ணகி தாயே .. உங்களை கண்டுவிட்டேன் கடைசியில் …நானே அனுமன் .. கோவலன் உங்கள் காவலன் என்னை உங்களிடம் தூது அனுப்பியிருக்கிறான்”

கண்ணகிக்கு சந்தேகம். சீதைக்கு வந்த அதே சந்தேகம். கோவலன் புத்தி இவன் முகத்தில் அப்படியே இருந்தாலும் இது இராவணன் சூழ்ச்சியாக இருக்குமோ என்ற சந்தேகம். அவன் தான குரங்கு வேடத்தில் யாரையாவது அனுப்பியிருக்கிறானோ?

“நீ கோவலன் தூதுவன் தான் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்?”

“தாயே .. ஆதாரம் என்று காட்டுவதற்கு கொடுத்துவிட அண்ணலிடம் சல்லிக்காசு கூட இல்லை. அண்ணல் வியாபாரத்தில் எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டார். எனக்கு கூட சம்பளம் இரண்டு வாழைக்குலைகள் தான்”

TN_153349000000

கேட்ட கண்ணகி அப்போது தான் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். இவன் அனுமன் தான். கோவலன் தூதுவன் தான். கோவலன் ஒரு வங்குரோத்து கேஸ் என்பது இராவணனுக்கு தெரிந்திருக்க சாத்தியமில்லை. அவன் வல்லவன், நல்லவன், நாலும் கொண்டவன் என்று இராவணனுக்கு ஏற்கனவே கதை அளந்தாயீற்று. ஆக உண்மையை இவன் புட்டு புட்டு வைப்பதால் இவன் தூதனாக தான் இருக்கவேண்டும். அடடா நாம் தப்பாக கோவலனை இத்தனை நாளாய் எடை போட்டு வைத்திருந்தோமே. மாதவியே கதியென்று கிடந்தாலும் எனக்கொரு தீங்கென்ற போது துடித்து போய் தூது அனுப்பியிருக்கிறானே. ஆகா கோவலனல்லோ உண்மையான  புருஷன் என்று அகமகிழ்ந்தாள்.

நல்லது அனுமனே .. என்னவர் என்ன சொல்லி அனுப்பினார்? என்னை இந்த அரக்கனிடம் இருந்து மீட்க படையோடு வருகிறாரா? தனியாளாக வருகிறாரா? தன் தந்திரத்தால் இந்த இராவணனை வென்றுவிடுவாரா? இல்லை என்னை உன்னோடு அழைத்து வர ஆணை சொல்லி அனுப்பினாரா?

அனுமன் தயங்கினான். இராமனுக்கெல்லாம் தூது போனவன். சஞ்சீவி மலையை காவியவன். வாயு புத்திரன். கேவலம் அந்த கோவலன் என்னை இன்றைக்கு இந்த இடத்தில் தயங்க வைத்துவிட்டானே என்று அனுமன் கோவலன் மீது கோபப்பட்டான். ஆனாலும் எடுத்த காரியம் முடிக்கவேண்டும் அல்லவோ. அட்லீஸ்ட் வாழைக்குலையாவது கிடைக்கிறதே.

இல்லை தேவி .. அது வந்து ..

தயங்காமல் சொல்லு ஆஞ்சநேயா.. உன் மதிநுட்பத்தால் இராவணனை வென்று என்னை மீட்டு போக போகிறாயா? உன்னால் முடியுமா?

தேவி வந்து ..

சொல்லு .. குவிக்…

அனுமன் சன்னமான குரலில் தயங்கி தயங்கி சொல்ல தொடங்கினான்.

தேவி … கோவலன் நிதி நிலைமை சரி இல்லை .. வந்து … உங்களிடம் இரண்டு காற்சிலம்புகள் இருக்கிறதாமே?

அதுக்கு?

அதை மீட்டுக்கொண்டு வந்தால் தான் மீண்டும் பிஸ்னஸ் செய்யலாம் எண்டு ...

படீரென்று அனுமனின் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள் கண்ணகி.

 

&&&&&&&&&&&

சகியே நீ தான் துணையே!


1_175ilayarajaAR-Rahman01
பாடல்கள் தரும் அனுபவங்கள் தனித்துவமானது. மேலும் மேலும் தேடல்களை உருவாக்கி அதற்குள் எம்மை தொலைத்துவிடும் அபாயங்களை ஏற்படுத்திவிடக்கூடியது. நேற்று அந்த தொலையும் அனுபவம் மீண்டும். இரவு ஒன்பது மணி இருக்கலாம். மேல்பேர்னின் கோடைக்காலத்து முதல் நாள். வெளிச்சம் இன்னமும் பரவலாக பல நிறங்களில் வியாபித்து, மெல்லிய சூட்டுடன் கொஞ்சமே தென்றலும் கூட சேர, நடை போவதற்கு அதைவிட சிறந்த நேரமோ காலமே கிடைக்காது. சகட்டு மேனிக்கு எங்கேயெல்லாம் போகப்போகிறோம் என்ற கவலையே இல்லாமல் பாட்டை கேட்டுக்கொண்டு நடக்கவேண்டும். பெயர் கூட கேள்விப்படாத பறவைகள் வற்றிப்போய்க்கொண்டிருக்கும் நீர்மண்டுகளில் தண்ணீர் தேடும், சேற்றில் சிறகடிக்கும். விளையாட்டு காட்டும். அவ்வப்போது பெண்கள் கூட்டம். கோடையின் வரவை பறைசாற்றிக்கொண்டு போட்டும் போடாமலும் ஓடும். பின்னாலே நாய்க்குட்டியும் ஓடும். எல்லாமே மனதுக்குள் ஒரு இதத்தை கொடுக்கவேண்டும். ஆனால் கொடுக்காது. பாரத்தை தான் கொடுக்கும். அந்த பாரம் நம்மை இன்னும் வேகமாக நடக்க செய்யும். இந்த முன்னிரவு அனுபவம் கொடுக்கும் துன்பம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை. அதோடு இந்த பாட்டும் சேர்ந்துவிட்டால் கதை கந்தல்.

இந்த பாட்டை தேஷ் ராகத்தில் அமைந்தது என்கிறார்கள். பாரதிதாசன் பாடல். மெட்டுப்போட இரண்டு வருடங்கள் எடுத்ததாக தண்டபாணி தேசிகர் கூறுகிறார். வேறு எந்த ராகமும் அந்த வரிகளுக்கு பொருந்தவில்லையாம். “பண்பும் எளிமையும் சூழும் நாட்டிலே வாழ்வில் உணர்வு சேர்க்க வரமாட்டாயா?” என்ற ஆண்டாள் ஏக்கம் … ஆணிடம் இருந்து இம்முறை. இதை சாதாரணமாக பாடிவிடமுடியுமா? என்ன ராகம் என்றெல்லாம் யோசித்து கடைசியில் தேஷிடம் போய் சேர்ந்திருக்கிறார் தேசிகர். அவரே விளக்குகிறார் இங்கே.
கேட்டு முடித்தபின் அடுத்த பாட்டுக்கு தாவமுடியவில்லை. பாட்டை நிறுத்திவிட்டு என் பாட்டுக்கு நடக்கதொடங்கினேன். “அன்பிலா நெஞ்சில் தமிழில் பாடி நீ அல்லல் நீக்க மாட்டாயா?” பாட பாட அப்படியே “பூமியை கேட்டா வான்முகில் கூவும்? பூக்களை கேட்டா வண்டுகள் பாடும்? வீதியை கேட்டா தென்றலும் வீசும்? சாதியை கேட்டா காதலும் தோன்றும்?” என்ற தலைவர் பாட்டு சரக்கென்று நுழைந்தது. என்னடா இது என்று ப்ளேயரில் அந்த பாட்டை தேடி கேட்டுப்பார்க்க அட .. அதே உணர்வு. அதே எண்ணங்கள். அதே வரிகள். ஆண் ஆண்டாளாகும் இடம் மீண்டும் அந்தி மந்தாரையில். இம்முறை அடித்து ஆடுபவர்கள் ரகுமானும் வைரமுத்துவும். உன்னிகிருஷ்ணன் குரல் … ராகம் தேஷ் தானா? என்று இசை படித்தவர்கள் சொல்லுங்கள்.
இந்த பாட்டில் இருக்கும் ஒருவித crying, ஏக்கம் தலைவரின் பாட்டு ஒன்றிலும் இருக்கிறது. எது என்று உடனே கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை. தலைவர் ராகத்தை அதன் ஆதார தாளத்தில் இருந்து விலக்கி வேகம் சேர்த்து வயலின் கிட்டார் என்று ஒர்கஸ்ட்ரா சேர்த்து வேறு தளத்துக்கு கொண்டு செல்வார். ஆனாலும் அந்த சாஸவதம் குலையாமல் உணர்வு அப்படியே எம்முடன் சேர்ந்து என்னவோ செய்யும். என்னடா அந்த பாட்டு என்று குழம்பி குழம்பி … திடுக்கென்று ஒரு சரணம் தட்டுப்பட்டது. “அங்கிங்கெனாது எங்கும் உன் எண்ணங்கள் என்னை விடாது” என்ற வரிகளின் மெட்டு … கொஞ்சம் ஸ்லோவாக பாடினால் “பூமியை கேட்டா வான் முகில் கூவும்?” மெட்டு வரும். இன்னும் ஸ்லோவாக்கினால் “அன்பிலா நெஞ்சில் தமிழில் பாடி” வந்து இணையும். அட. விழியில் புது கவிதை படித்தேன் .. எங்கள் ராஜா தேஷில் பண்ணின ஒரு அதிசயம்.
சித்ரா குரலிலேயே ஒரு தேஷ் இருக்கிறது. பெண்ணுக்கே உரிய ஏக்கம், அல்லது பெண்ணின் ஏக்கம் என்று எமக்கு சொல்லப்பட்ட ஏக்கம்! அவர் “கண்ணன் வராது கல்யாண பெண் என்ற இன்பம் வராது” என்று பாடும்போது அந்த இடம் …. கடவுளே … அது காதல் ரோஜாவே ஹம்மிங் ஆயிற்றே.  தேஷ் தான். ஏக்கத்துக்கு தேஷை விட்டால் வேறு வழி ஏது?
ரகுமானின் பாராட்டு நிகழ்ச்சி ஒன்றில் ராஜா சொன்னது. இசையமைப்பாளர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து தான் பேசவேண்டும் என்பதில்லை. அவர்கள் சப்தஸ்வரங்களாலேயே பேசிக்கொள்வார்கள். தேசிகரும் ராஜாவும் ரகுமானும் அதை தான் இங்கே செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் பேசிக்கொள்வதை நாங்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். அவ்வப்போது அவர்கள் பேசுவது எங்களுக்கும் புரியும். அல்லது புரிகிறது என்று நினைத்துக்கொள்கிறோம். அவ்வளவே!
&&&&&&&&&&&&&&&&&