தீண்டாய் மெய் தீண்டாய் : கண்டேன் கண்டேன்

 

14

 

இரண்டு நாட்களாக கோடை மழை. இன்றைக்கும் விடிந்தும் விடியாததுமாக மழைச் சிதறல்கள் கூரையில் தாளம் போட்டுக்கொண்டிருந்தன.  சுடச்சுட தேநீரும் கையுமாக யன்னலைத்திறந்தால் கூதல் முகத்தில் அறைந்தது. தோட்டத்து அகத்தியில் தனியனாக ஒரு பறவை குறண்டிக்கொண்டு தூங்கியது. இன்னொரு பறவை பறந்துவந்து மேற்கிளையில் அமர்கிறது. அது வந்தமர்ந்த அசைவில் தண்ணீர் தெறித்து கீழே இருந்த பறவையின் தூக்கம் கலைகிறது. இப்போது தூக்கம் கலைந்த பறவை மேற்கிளைக்குத் தாவுகிறது. தண்ணீர் மீண்டும் சிதறுகின்றது. இப்போது இரண்டு பறவைகளுமே செட்டை அடித்து கிளைக்குக் கிளை தாவி குரங்குச் சேட்டை புரிய ஆரம்பிக்கின்றன. அகத்தி மரமே அதிர ஆரம்பிக்கிறது.  நான்கடி தள்ளி யன்னலினூடே நானிருந்து பார்க்கிறேன் என்ற விவஸ்தையே இல்லாமல் பறவைகள் இரண்டும் காதல் செய்கின்றன.  

தேநீர் சுட்டது.

BOX கதைப்புத்தகம்

 

box-new

 

கார்த்திகை என்ற அந்தச் சிறுவன் தனது கண்களில் நீர் படரப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பின்பு அவன் தனது கைகளை உயர்த்தியவாறு ப ப ப ப பஎனக் கத்திக் குழறியவாறே அந்த விளையாட்டை நிறுத்துமாறு சிறுவர்களிடம் சைகைகளால் மன்றாடினான்.

ஆனால் சிறுவர்கள் விளையாட்டை இலேசில் நிறுத்துவதாகயில்லை. அவர்கள் உண்மையிலேயே இராணுவமாகவும் புலிகளாகவும் சனங்களாகவும் காயம் பட்டவர்களாகவும் செத்தவர்களாகவும் உடல்களாகவும் இரத்தமாகவும் தசையாகவும் அந்தப் பெட்டிக்குள் சந்நதத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

-- BOX கதைப் புத்தகம்

நாச்சார் வீடு : கடிதங்கள்

நாச்சார் வீடு பற்றிய கட்டுரைக்கு வந்த கருத்துகள்.

ஜே.கே., பொய்யுக்குச் சொல்லவில்லை. மெய்யாலுமே நாச்சார் வீடுகளில் அபரிமிதமான காதல் உண்டு. பிடித்த வீடும் அதுதான். இங்கே அவுஸ்திரேலியாவில் கூட, வசதி இருந்திருந்தால் நான் சின்ன அளவிலான நாச்சார் வீடு கட்டிக் குடியிருந்திருப்பேன். படங்கள் ஏதாவது பார்க்கும் போது, நாச்சார் வீடு காட்டினால், பாத்திரங்களில் ஒன்றாமல், வீட்டை 'ஆவென்று' பார்ப்பது வழக்கம். நாச்சார் வீட்டு மோகம் உங்களுக்கும் இருப்பது சந்தோஷமாக இருக்கிறது. வராந்தா வைத்த இங்குள்ள கிராமத்து வீடுகள் கூடப் பார்க்கும் போது ஒரு சந்தோசம் தரும். 

நாம் சின்ன வயதில் பள்ளி விடுமுறைக்குச் சண்டிலுப்பாயில் உள்ள அப்பாச்சி வீட்டுக்குப் போவோம். எங்கள் பொழுது முழுக்கப் பக்கத்து அன்ரி வீட்டுப் பிள்ளைகளோடு விளையாடுவதில் கழியும். அது நீங்கள் சொன்ன அதே குணமும், மணமும் கொண்ட நாச்சார் வீடு. ஜே.கே. நீங்கள் புதுசு, புதுசாக எழுதும் போது, அது எல்லோர் வாழ்விலும் எங்கோ தட்டுப்படுகிறது. 

நாம் இந்தியா போகும் போது இதற்காகவே பாலக்காடு கல்பாத்திக்குப் போனோம். திண்ணைகள் வைத்த, கட்டு வீடுகள் கொண்ட நாலு தெருவும், ஒவ்வொரு மூலையிலும் அமைந்த கோயில்களும் அபாரம். திண்ணைகளில் ஆற, அமர இருந்த தாத்தா, பாட்டிகளைக் கண்டு கதைக்க முடிந்தது. அந்தத் தெருக்களில் நடந்த ஆனந்தமே தனி. இந்தியா போனால், நேரம் கிடைப்பின் போய்ப் பார்க்கவும்.

-- சுபா அக்கா

ஆடை நீக்கு

 

அழுதுவிட்டு அகல்யா “சொறி அண்ணா” என்கிறாள். அண்ணருக்கு இப்படி எதிர்பாக்காமல் காதல் தோல்வி வரும் என்று தெரியாது. தண்ணி அடிச்சா தெம்பாக இருக்கும் என்று தவறணைக்குப் போகிறார். மப்பு பிடிபடுகிறது. அடுத்தநாளும் போகிறார். இரண்டு பிழா கேக்கிறது. மூன்றாம் நாள் கலன். ஐந்தாம் நாள் தவறணை திறக்கமுதலே அண்ணர் வாசலில் நிக்கிறார். ஆறுமாதம் கழித்து கோயிலடியில் கோமதியைக் காண்கிறார். கண்ட கணமே அவர் வீட்டு கனகாம்பரப் பூக்கள் எல்லாம் அவளுக்கு மாலை கட்ட நூலைத் தேடின. அண்ணர் அவசர அவசரமாக கோமதிக்கு நூலு விட்டுப்பார்த்தார். அவளோ “ஒரு சொப்ட்வேர்காரனுக்கு கழுத்தை நீட்டிச் சீரழிந்தாலும் சீரழிவேனேயொழிய உன்னைப்போல குடிகாரனுக்கு தலையை நீட்டமாட்டேன்” என்றுவிட்டாள். மீண்டும் காதல் தோல்வி. கனகாம்பரப் பூக்கள் வாடிப்போயின.

மொழிப்பயன்பாடும் அப்படித்தான் என்கிறார் ஜோர்ஜ் ஒர்வல். எழுபது வருடங்களுக்கு முன்னர் “Politics and the English Language” என்று அவர் எழுதிய கட்டுரையின் சில குறிப்புகள். இப்போதும் தமிழுக்கு நன்றாகவே பொருந்துகிறது.

நாச்சார் வீடு


dscn0970

நாச்சார் வீடுகள். நடுவிலே செவ்வக வடிவிலே முற்றம் அமைத்து, சுற்றிவரத்' திண்ணை அமைத்துப் பின்னர் அதனைச் சுற்றி அறைகளை அமைத்திருப்பார்கள். திண்ணையின் உள்புற சுவர்கள் பூராக ரயில் டிக்கட் எடுத்தவர்களின் படங்கள் தோற்றம் மறைவோடு உக்கிப்போய் காட்சியளிக்கும். திண்ணை மாடங்களில் உக்கிய நிலையில் ஒரு கந்தபுராணம், அந்திரட்டிக் கல்வெட்டு, பழைய பஞ்சாங்கங்கள் என அடுக்கியிருக்கும். பஞ்சாங்கத்தின் உள்ளே ஒரு பக்கத்தில் குட்டி குட்டிப் கட்டங்களால் நிரம்பிய பக்கம் ஒன்று இருப்பதுண்டு. ஒவ்வொரு கட்டத்துள்ளும் ஒரு இலக்கம் இருக்கும். கண்ணை மூடிக்கொண்டு சுட்டுவிரலை ஒரு கட்டத்தின்மேலே வைத்துப் பின்னர் அந்தப் கட்டத்தின் இலக்கத்துக்குரிய பலனை அடுத்த பக்கத்தில் அறிந்துகொள்ளலாம். “பணம் வரவு”, “வீண் அலைச்சல்”, “காரியம் சித்தம்” என்று ஏதோ ஒன்று இருக்கும்.
நாற்சார் வீடுகள் யாழ்ப்பாணம் முழுதுமே பரவலாக இருப்பினும் மானிப்பாய், மருதனார்மடம் உட்பட்ட வலி மேற்கு, வலி வடக்கு பகுதிகளிலேயே அதிகம் என்று ஒரு அநுமானம். கோட்டைப் பிரச்சனை மூட்டம் நாம் இடம்பெயர்ந்து தங்கியிருந்த மானிப்பாய் வீடும் ஒரு நாச்சார் வீடுதான். சிறுவயதிலிருந்தே யாழ்ப்பாணத்துப் பழைய நாச்சார் வீடுகளின்மீது ஒருவித வசீகரம் எப்போதுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. நான் எழுதும் கதைகளிலும் அது எட்டிப்பார்க்கும். “கந்தசாமியும் கலக்சியிலும்” நாவலில் செல்வராணியின் சீதன வீடும் நாச்சார் வீடுதான். “சப்புமல் குமாரயாவின் புதையல்”  சிறுகதையில் பிகே வாத்தியின் வீடும் நாச்சார் வீடுதான். குறிப்பாக இவை நாச்சார் வீடு என்று குறிப்பிடுவதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது.

பிடித்ததும் பிடிக்காததும் : 2015

 

0f124ad1b329af92baaf8182fd698f45

 

புத்தாண்டுக் காலை. கையில் தேநீரோடு ஜெயமோகன் தளத்தில் மேய்ந்தால் அற்புதமான வாக்கியம் ஒன்று அகப்பட்டது.

“பெய்தொழிந்தாலொழிய முகிலுக்கு மீட்பில்லை”

எவ்வளவு உண்மை. அங்கிங்கெனாதபடி அலைந்தோடும் முகிலினுடைய பேறுதான் என்ன? பெய்தொழிதலே. பெய்தொழிந்து, மண் சென்று, அது நீங்கி, மீண்டும் முகிலாகிப் பெய்தொழிந்து என்ற சங்கிலியில் முகிலுக்கு என்றைக்கும் மோட்சமில்லை. பெய்தொழிந்தாலும் அதற்கு மீட்பில்லை. அப்படியானால் முகிலிடம் எதற்கு இத்தனை அவதி?

எழுத்தும் வாசிப்பும் எப்போதுமே தூங்குகின்ற எரிமலைபோல. அடிவயிற்றில் ஒரு அந்தளிப்பு எப்போதுமே இருக்கும். எழுத்தைக்கூட விட்டுத்தள்ளலாம். ஆனால் இந்த வாசிப்புக் கொண்டுவரும் அந்தளிப்பு தாங்க முடியாதது. பொக்ஸ் கதைப்புத்தகத்திலே அந்தப் பாலியல் விடுதி பற்றி வருகின்ற இடத்திலே எரிமலை குமுறும். யாமத்தில் பண்டாரத்தொடு நாயின் பின்னே நாமும் செல்லும்போது கடைசிநேரத்தில் அந்த நாய் செய்கின்ற “நாய் வேலை”க்கு அதனை அடித்துக்கொன்றால் என்னவென்றிருக்கும். இப்போது வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் சைமன் சிங்கின் “Big Bang” புத்தகம் கொடுக்கின்ற அந்தளிப்பு அளவிலாதது. வெள்ளையானையில் தொங்கி இந்திரலோகம் சென்ற கதையாய், ஒரு புத்தகத்தைப்பிடித்துக்கொண்டு பிரபஞ்சம் முழுதும் காலத்தாலும் தூரத்தாலும் சுற்றுகின்ற உணர்வு. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றமும் அதன் இயக்கமும் கொடுக்கின்ற பிரமிப்பு நம்மை ஒன்றுமே இல்லாதவராக்குகிறது. பிரபஞ்ச இயக்கத்தில் நாங்கள் எதுவுமேயில்லை. நத்திங். பல தற்செயல்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய தற்செயல். கடவுள் இருப்பாரேயானால் அதுகூட ஒரு தற்செயலே என்கிறது பிரபஞ்சம். சற்றுமுன் வைத்த முற்றுப்புள்ளிபோல. சொல்லாதவரைக்கும் அதனை யாரறிவார்?

வேறு ஒன்றுமே வேண்டாம். வழமைபோலவே இந்த வருடமும் செய்வதை எல்லாம் ரசிச்சு ரசிச்சுச் செய்யவேணும். முடியுமானால் ரசிக்கிறமாதிரியும்  செய்யவேணும்.

சென்ற வருட “பிடித்ததும் பிடிக்காததும்” கட்டுரையில் இப்படி எழுதியிருந்தேன்.

எழுத்தில் இந்த வருடம் ஒரு நாவல் ஆரம்பிக்கவேண்டும். ஒன்று சமகால பொலிடிக்கல் திரில்லர். அல்லது ஒருவித வரலாற்று நகைச்சுவை. தீர்மானிக்கவில்லை. சென்ற வருடம் ஆரம்பித்த தீண்டாய் தீண்டாய் தொடர் இரண்டோ, மூன்று அத்தியாயங்களுடன் தேங்கிவிட்டது. இந்த வருடம் ஒரு ஐந்தேனும் எழுதவேண்டும். மற்றும்படி புது வடிவங்களில் நிறைய ட்ரை பண்ணலாம். கொல்லைப்புறத்துக் காதலிகளுக்கு படம் வரைந்த ஜனகனோடு ஒரு கொமிக்ஸ் தொடர் செய்யலாமா என்றும் ஐடியா இருக்கிறது. பார்ப்போம்.

இதிலே “மற்றும்படி புது வடிவங்களில் ட்ரை பண்ணலாம்” என்பதைவிட வேறு எதுவும் நிகழவில்லை. Writing happens. இதிலே திட்டமிட்டு எதுவுமே செய்யமுடியாது என்பது இப்போது புரிகிறது. வெள்ளியும் அமுதவாயனும் தற்செயல்களே. “கனகாலமா உங்கட ஸடைலில ஒரு பம்பல் கதை எழுதேல்ல. ஒண்டு எழுதுங்கோ” என்று தற்செயலாக போகிறபோக்கில் மனைவி அடித்த கொமெண்ட்தான் “சந்திரனைத் தொட்ட சுந்தரி”யை எழுதச்செய்தது.

இவ்வருடமும் வெள்ளி, அமுதவாயன், ஊரோச்சம் போன்ற அற்புத கணங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.